Uzasadnienie
Urząd Skarbowy w P. decyzją z 7.02.1994 r. nie wyraził zgody spółce cywilnej S. /G.K. i M.B./ z P. na stosowanie stawki "0" procent dla robót budowlano-montażowych związanych z remontem pałacu w W. na zasadzie przejęcia zobowiązań w oparciu o umowę zawartą 1.08.1993 r. z poprzednim wykonawcą robót P.S. Z umowy zawartej z pierwotnym wykonawcą robót w dniu 24.09.1992 r. przez właścicieli remontowanego pałacu oraz oświadczenia złożonego przez współwłaściciela spółki S. wynika, iż remontowany obiekt przeznaczony jest na cele mieszkaniowe.
Następnie urząd stwierdził, że nie zostały spełnione warunki określone w par. 40a ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ umożliwiające zastosowanie do 31.12.1994 r. stawki 0 procent dla robót budowlano-montażowych związanych z remontem pałacu w W. Spowodowane jest to tym, że spółka cywilna S. nie zawarła umowy z bezpośrednim zleceniodawcą tych robót przed 2.03.1993 r., lecz rozpoczęła ich kontynuowanie z dniem 1.08.1993 r. Stwierdził również, że P.S. pierwszy zleceniobiorca usługi, na podstawie umowy z 24.09.1992 r. nie zawiadomił właściwego urzędu skarbowego w terminie do 30.07.1993 r. o zawarciu takiej umowy.
W związku z tym, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ roboty budowlano-montażowe związane z remontem pałacu w W. podlegają opodatkowaniu do 31.12.1995 r. według 7 procentowej stawki podatkowej.
W odwołaniu spółka cywilna S. wnosi o potraktowanie jej sprawy nietypowo i wnosi o przyznanie jej możliwości zastosowania stawki "0" procent VAT.
Izba Skarbowa w P. decyzją z 3.08.1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Urzędu Skarbowego.
W uzasadnieniu Izba wyjaśnia, że zgodnie z par. 40a ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku od towarów i usług - w okresie do 31.12.1994 r. stawkę podatku VAT w wysokości "0" procent stosuje m.in. do usług związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Stosowanie stawki 0 procent uzależnione jest pod rygorem utraty prawa do tej stawki od zawiadomienia do 30.07.1993 r. właściwego Urzędu Skarbowego o zawarciu takich umów oraz przedłożenia wykazów zawierających dane dotyczące stron, rodzaju i wartości transakcji oraz okresu, na jaki umowa została zawarta. Późniejsze zmiany tych umów /np. w formie aneksów/ nie powodują utraty prawa do stosowania stawki 0 procent pod warunkiem, że nie nastąpi ani zmiana wykonawcy robót, ani istotna zmiana zakresu przedmiotowego zawartej umowy.
Ponieważ pierwotny wykonawca robót nie dokonał stosownego zgłoszenia w urzędzie skarbowym i jednocześnie przekazał kontynuację remontu podmiotowi, prace budowlano-montażowe pałacu w W. winny być opodatkowane stawką podatku VAT w wysokości 7 procent /art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy o podatku od towarów oraz o podatku akcyzowym/.
W skardze do NSA - spółka cywilna S. z P. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Izby Skarbowej, uzasadniając swój wniosek tym, iż decyzja jest oczywiście bezzasadna i narusza prawo, albowiem organ odwoławczy nie uwzględnił wszystkich okoliczności w tej sprawie.
Izba Skarbowa w P. w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie z uzasadnieniem, jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje
Wielokrotnie w swym dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę na to /por. np. wyrok z dnia 19 marca 1992 r., SA/Po 1902/91 - ONSA 1993 Nr 1 poz. 18/, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe w systemie prawa polskiego są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej /powszechności i równości opodatkowania/, a ich zastosowanie nie może odbywać. się w oparciu o wykładnię rozszerzającą, systemową czy też celowościową.
Powszechność podatku od towarów i usług wprowadzonego ustawą o VAT polega na tym, iż obejmuje on swym obowiązkiem co do zasady nie tylko każdą sprzedaż towaru czy świadczoną usługę, ale również każdego sprzedawcę towarów czy świadczącego usługę. Również powszechny charakter posiada określona w art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podstawowa 22 procentowa stawka podatku od towarów i usług. Wyjątkiem od tego jest obniżona 7 procentowa stawka podatku VAT oraz stawka "0" procent. Ustawodawca w samej ustawie o podatku od towarów i usług oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ precyzyjnie określił i taksatywnie wymienił przypadki w jakich mogą być stosowane przywileje podatkowe w postaci stawki podatkowej 7 procent i "0" procent.
Organy podatkowe nie mają żadnych uprawnień prawnych do tego, by zmieniać wysokość stawki podatkowej wynikającej z owych przepisów powszechnie obowiązujących.
Z tych względów NSA nie dopatrzył się, by organy podatkowe wydając decyzję odmowną w sprawie stosowania stawki "0" procent VAT - dopuściły się naruszenia obowiązującego prawa. Zgodnie bowiem z preferencyjnym uregulowaniem art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym działalność gospodarcza spółki cywilnej S. z P., polegająca na wykonywaniu robót budowlano-montażowych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, w okresie do 31.12.1995 r. podlega opodatkowaniu według ulgowej stawki 7 procent. Powyższa działalność gospodarcza skarżącej spółki mogłaby być opodatkowana "0" procentową stawką VAT tylko w sytuacji, gdyby była ona zgodna z przesłankami określonymi w par. 40a rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku od towarów i usług. Niesporne jednak między stronami jest to, iż spółka S. nie realizowała remontu pałacu w W. na cele mieszkaniowe na podstawie umów zawartych przed 2.03.1993 r. /wykonawcą została dopiero z dniem 1.08.1993 r./ oraz nie zawiadomiła w terminie do 30.07.1993 r. właściwego urzędu skarbowego o zawarciu takich umów oraz nie przedłożyła wykazów zawierających dane dotyczące stron umów, rodzaju i wartości transakcji oraz okresu, na jaki została zawarta, co zagrożone było rygorem utraty uprawnień do stosowania stawki podatku "0" procent.