Uzasadnienie
Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Zielonej Górze decyzją nr GKM-0-8174/118/87 z dnia 8 stycznia 1988 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Tadeusza M., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta i Gminy w W. z dnia 25 listopada 1987 r. o przydzieleniu Jolancie W. jako pomieszczenia zastępczego lokalu nr 1 w domu nr 4 przy ul. R.K. w W. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy podał art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ oraz art. 138 par. 1 Kpa.
W uzasadnieniach powyższych decyzji wskazano, że Jolanta W. jest umieszczona na liście przydziału mieszkań ma 1987 r. Jej obecne warunki mieszkaniowe są bardzo trudne, gdyż na 30 m2 powierzchni mieszkalnej zamieszkuje 10 osób, w tym dwie uprawnione do korzystania z dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia. Przydzielenie Jolancie W. pomieszczenia zastępczego, stanowiącego lokal nr 1 w budynku nr 4 przy ul. R.K. w W., składającego się z jednego pokoju i kuchni oraz pomieszczeń przynależnych o powierzchni użytkowej 29,15 m2 i powierzchni mieszkalnej 17,92 m2, nastąpiło na czas określony, to jest do czasu otrzymania przez nią mieszkania z budownictwa spółdzielczego. Do zajmowania tego lokalu uprawnieni są łącznie z najemcą jej mąż Eligiusz oraz dwoje dzieci: Ilona i Eligiusz. Jolanta W. złożyła pisemne oświadczenie, wyrażające zgodę na przydział tego lokalu, mimo że dla 4-osobowej rodziny pomieszczenie zastępcze powinno wynosić 20 m2 powierzchni mieszkalnej. Ponadto zgodziła się na przeprowadzenie z własnych środków finansowych oraz we własnym zakresie remontu tego mieszkania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję właściciel budynku - Tadeusz M. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji, zarzucając organom naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 prawa lokalowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w zaskarżonych decyzjach.
Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 1988 r. Jolanta W. oświadczyła, że przydzielonego jej mieszkania nie chce ze względu na powiększenie się rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga wniesiona przez Tadeusza M. okazała się uzasadniona.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ zastępcze pomieszczenie mieszkalne powinno nadawać się do zamieszkania ze względu na stan techniczny oraz mieć dostęp do źródła zaopatrzenia w wodę i do ustępu, chociażby urządzenia te znajdowały się poza budynkiem, zapewniać co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na jedną osobę, znajdować się w tej samej miejscowości lub pobliskiej, jeżeli zamieszkanie w tej miejscowości nie pogorszy nadmiernie warunków życia osób przekwaterowanych.
Odstąpienie od powyższych zasad za zgodą przekwaterowanego dotyczy wyłącznie art. 7 ust. 1 pkt 3, co wyraźnie wynika z art. 7 ust. 2 prawa lokalowego. Wynika z tego, że przydzielenia zastępczego pomieszczenia mieszkalnego, nie zapewniającego co najmniej 20 m2 powierzchni mieszkalnej na jedną osobę, jest niedopuszczalne nawet wtedy, gdy wyrazi na to zgodę osoba, na której rzecz pomieszczenie zastępcze ma być przydzielone, i stanowi rażące naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
W niniejszej sprawie organy lokalowe obu instancji, wydając zaskarżone decyzje, przydzieliły Jolancie W. zastępcze pomieszczenia mieszkalne, którego powierzchnia mieszkalna nie zapewniała co najmniej 5 m2 na osobę, powołując się na wyrażoną przez nią w tym względzie zgodę. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż zaskarżone decyzje organów lokalowych wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 2 prawa lokalowego, i dlatego na podstawie art. 207 par. 1 i 3 w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa stwierdzono ich nieważność.
Zauważyć także należy, że niedopuszczalne jest przydzielenie zastępczego pomieszczenia mieszkalnego nie nadającego się do zamieszkania ze względu na stan techniczny, nawet przy dobrowolnym zobowiązaniu się uprawnionego do przeprowadzenia remontu tego pomieszczenia na własny koszt. Obowiązek taki może obciążyć tylko zarządcę lub właściciela budynku. Pogląd powyższy wyrażony już został w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 1982 r. w sprawie I SA 1356/82 i opublikowany w ONSA 1982 Nr 2 poz. 115.
Oświadczenie złożone przez Jolantę W. na rozprawie sądowej, iż rezygnuje z przydzielonego jej pomieszczenia zastępczego, nie miało wpływu na treść wyroku, wobec stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonych decyzji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i 3 oraz art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.