Uzasadnienie
Wójt Gminy L. decyzją z 28 września 1995 r. (...) określił wysokość podatku od nieruchomości dla Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Rolno-Przemysłowego PZZ w P. w upadłości za okres od 1 stycznia 1995 roku do 15 września 1995 roku, w kwocie 35.334,16 zł.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że jeżeli nieruchomości są we władaniu podmiotu utworzonego w celu prowadzenia działalności gospodarczej, bez względu na to, w jaki sposób są wykonywane lub jakim celom służą albo są okresowo lub stale nie wykorzystywane dla celów gospodarczych, w dalszym ciągu są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Ustalono, że syndyk posiada zgodę sądu na prowadzenie działalności gospodarczej na okres powyżej trzech miesięcy bez ograniczenia. Oznacza to według Wójta Gminy L., że nieruchomości w S. są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i podlegają podwyższonym stawkom podatku od nieruchomości.
Po rozpoznaniu odwołania syndyka masy upadłości Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Rolno-Przemysłowego PZZ w P. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (...) decyzją z 27 listopada 1995 r. (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Według organu odwoławczego, biorąc pod uwagę stawki podatkowe zasadnicze znaczenie ma związanie budynków i ich części oraz gruntów z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zasadniczym celem funkcjonowania przedsiębiorstwa państwowego jest prowadzenie działalności gospodarczej. Postawienie go w stan upadłości nie oznacza, że automatycznie zaprzestało ono działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 114 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe, syndyk masy upadłości może prowadzić przedsiębiorstwo upadłego w terminie do trzech miesięcy z własnej decyzji, a po tym terminie za zgodą sądu. Syndyk nie przedłożył właściwego dokumentu wyłączającego z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej nieruchomości w S. Nie było więc podstaw do uznania, że nieruchomości skarżącego położone w S. nie są związane z działalnością gospodarczą.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) z 27 listopada 1995 r. syndyk Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Rolno-Przemysłowego PZZ w P. w upadłości wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, wg. art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatek od nieruchomości jest naliczany od budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie chodzi więc o każdy budynek przeznaczony do działalności gospodarczej, a wyłącznie o taki, w którym działalność gospodarcza jest faktycznie prowadzona.
Okolicznością bezsporną jest według skarżącego to, że działalność gospodarcza skarżącego jest prowadzona wyłącznie w elewatorze w G. Pozostałe budynki są przeznaczone do sprzedaży i nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza. Według skarżącego, jedyną okolicznością wynikającą z ustawy rodzącą obowiązek podatkowy jest prowadzenie działalności gospodarczej w określonej nieruchomości zlokalizowanej na terenie gminy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, podwyższone stawki podatku od nieruchomości określa się od 1 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i od budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wymieniona ustawa nie zawiera natomiast unormowań wskazujących na to, że do uznania, iż budynki lub grunty są związane z działalnością gospodarczą konieczne jest stwierdzenie, że są one nieprzerwanie wykorzystywane w takim celu.
Pozwala to na sformułowanie wniosku, że "związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej", o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 lit. "a" ustawy, nie może być utożsamiane jedynie z działalnością faktyczną. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał powiązać obowiązek podatkowy tylko z działalnością faktyczną, to niewątpliwie dałby temu wyraz w art. 5 tej ustawy.
Wniosku o faktycznym wykorzystaniu budynków lub gruntów, jako kryterium w zakresie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, nie można również wyprowadzić z art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Treść tego przepisu wskazuje, że norma ta rozstrzyga jedynie o sytuacji podatkowej określonego podmiotu w wypadku, gdy w trakcie roku kalendarzowego powstanie lub przestanie istnieć związek pomiędzy działalnością a danym obiektem.
Wykładnia systemowa cytowanych przepisów uzasadnia przyjęcie, że podatek od nieruchomości w swojej konstrukcji nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie.
Decydujące znaczenie ma bowiem to, że podstawę opodatkowania gruntów i budynków stanowi ich powierzchnia. Istotne jest więc to, czy dana nieruchomość związana jest z działalnością gospodarczą. Jeżeli zatem budynek lub grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, nie traci on charakteru budynku lub gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt ograniczenia tej działalności do elewatora w G. nie jest równoznaczne z jej zaprzestaniem, a dopiero to przesądza o zmianie przeznaczenia budynku lub gruntu /art. 5 ust. 2 ustawy/.
Z powyższych przyczyn skargę, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, oddalono.