Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 6 lipca 1984 r., sygn. akt SA/Po 339/84

Teza

1. Kontrola sądowa dotyczy zgodności decyzji z prawem, a więc wchodzą tu w grę akty o charakterze ustawodawczym, tzn. ustawy i dekrety z mocą ustawy oraz akty wykonawcze do tych ustaw, a zatem akty zawierające normy powszechnie obowiązujące, wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego i z powołaniem się na to konkretne upoważnienie.

Nie można jednak z pojęcia prawa w rozumieniu wyżej wskazanym wyłączyć całkowicie tzw. aktów samoistnych, na których podstawie zostały oparte zaskarżone decyzje, a więc takich aktów, które zostały wydane bez wyraźnego upoważnienia ustawowego.

Ustawą bowiem w rozumieniu prawa jest każdy obowiązujący przepis prawa.

2. Akty samoistne wydawane są na podstawie ogólnych norm kompetencyjnych lub bez powołania się na te normy - jak zarządzenia centralnych i naczelnych organów administracji państwowej, a w tym także uchwały Rady Ministrów.

Do takich uchwał należy uchwała nr 210 Rady Ministrów z dnia 12 października 1981 r. w sprawie pomocy finansowej Państwa na bieżące naprawy domów wielomieszkaniowych, stanowiących własność osób fizycznych /M.P. nr 28 poz. 253/, zmieniona uchwałą nr 156 Rady Ministrów z dnia 26 lipca 1982 r. /M.P. nr 19 poz. 162/.

1. 3. Sędziowie w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają tylko ustawom.

Z zasady tej wynika, że sędziowie nie podlegają sprzecznym w ustawą aktom normatywnym niższego rzędu, jak też aktom, które naruszałyby uprawnienia innych obywateli.

Skoro zatem uchwała nr 210 Rady Ministrów z 12 października 1981 r. i uchwała nr 156 Rady Ministrów z 26 lipca 1982 r. nie są sprzeczne z ustawami i nie naruszają uprawnień innych osób fizycznych, to mogą one stanowić podstawę prawną zaskarżonych decyzji.