Uzasadnienie
Sąd administracyjny wskazując na postanowienia przepisu art. 48 Kc i art. 47 Kc stwierdza, iż zasadą obowiązującą w polskim systemie prawnym jest, to, że własność nieruchomości rozciąga się na rzeczy ruchome, które w ten sposób stają się częściami składowymi gruntu.
Do części składowych, zgodnie z powyższym przepisem, należą w szczególności budynki i wszelkie inne urządzenia trwale związane z gruntem, a art. 47 par. 1 Kc wyraźnie stwierdza, że część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
Do wyjątków od tej ustawowej zasady należą sytuacje taksatywnie w prawie wymienione, np. budynki należące do wieczystego użytkowania /art. 235 Kc/ czy ustanowienie nieruchomości lokalowej w trybie umowy zawartej w formie aktu notarialnego /art. 136 i art. 137 Kc/.
W powyższej sytuacji faktycznej i prawnej sąd nie dopatrzył się, by organy podatkowe dopuściły się naruszenia obowiązującego prawa, przyjmując, iż pobudowane przed aktem darowizny na gruncie darczyńców budynki nie stanowią odrębnego od gruntu przedmiot własności i dlatego zasadne było zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn /Dz.U. nr 45 poz. 207 ze zm./ włączenie wartości wszystkich budynków do podstawy opodatkowania.