Uzasadnienie
Urząd Skarbowy w L. powołując się na par. 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551 ze zm./, wyłączył K.P. z opodatkowania w formie karty podatkowej za 1993 r. oraz za dwa kolejne lata.
W uzasadnieniu urząd wyjaśnia, iż w trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż podatnik prowadził działalność w zakresie instalatorstwa elektrycznego według stawki określonej dla miejscowości do 5 tys. mieszkańców i nie zgłosił organowi podatkowemu faktu wykonywania usług na terenie L. Czyn ten stanowi naruszenie przepisów par. 7 ust. 4 powyższego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie karty podatkowej i dlatego orzeczono utratę warunków do opłacania podatku w formie karty podatkowej.
W odwołaniu K.P. podnosi, iż decyzja Urzędu Skarbowego jest dla niego krzywdząca, gdyż działalność swą wykonywał po godzinach pracy etatowej jako konieczne źródło uzupełnienia budżetu domowego /choroba córki/. Podnosi następnie, iż nie miał świadomości, że nie wolno mu było wykonywać prac poza terenem R., stanowiącym jego miejsce zamieszkania. Sądził również, że wykonywanie działalności poza miejscem zamieszkania nie ma wpływu na wysokość podatku. Deklaruje chęć uiszczenia różnicy podatku z tytułu wykonywania prac na terenie L. wraz z odsetkami.
Izba Skarbowa w L. utrzymała zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji w mocy.
W uzasadnieniu wyjaśnia, że opłacenie podatku w formie karty podatkowej uzależnione jest od przestrzegania warunków określonych w par. 18 ust. 1 rozporządzenia, a mianowicie zawiadomienia urzędu skarbowego o zmianach, które zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, a które miałyby wpływ na jego wysokość. Niezastosowanie się do powyższych warunków wywołuje konsekwencje przewidziane w par. 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej powodujące wyłączenie opłacania podatku w formie karty podatkowej, także przez okres dwóch następnych lat i opodatkowania na zasadach ogólnych.
W skardze do NSA K.P. stwierdza, że nie wyraża zgody na odbiór uprawnień opłaty na kartę podatkową, powołując się na uzasadnienie zawarte w odwołaniu.
Izba Skarbowa w L. w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podnosi, iż podstawą wydania decyzji był wniosek skarżącego z 19.3.1995 r. oraz potwierdzenie wykonywania rzemiosła z 15.9.1985 r. wydane przez Urząd Miasta i Gminy w R. określające, iż siedzibą zakładu jest R. o liczbie mieszkańców nie przekraczającej 5 tys. Ponieważ w sprawie niesporne jest, że usługi przez podatnika były wykonywane również na terenie miasta L. i nie zawiadomiono o tym Urzędu Skarbowego, wyłączenie opodatkowania w formie karty podatkowej było zasadne. Nieistotne są różnice w wysokości stawek podatkowych obowiązujących na terenie R. i L.
Naczelny Sąd Administracyjny, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył, co następuje:
Karta podatkowa jest szczególną, uprzywilejowaną formą opodatkowania obrotów i dochodów niektórych drobnych podatników, świadczących przede wszystkim usługi na rzecz ludności. Konstrukcja prawna płatności podatku w formie karty podatkowej polega na tym, iż nie ustala się tutaj ani podstawy opodatkowania, ani nie występuje stawka /skala/ podatkowa. Wysokość świadczenia podatkowego wynika z treści przepisów prawa podatkowego i jest znana podatnikowi z góry, przed rozpoczęciem działalności podlegającej opodatkowaniu. Sama wysokość opłaty miesięcznej za kartę podatkową nawiązuje do tzw. znamion zewnętrznych takich jak: liczba mieszkańców w miejscowości w której jest wykonywana działalność gospodarcza; liczba zatrudnionych pracowników, rodzaj wykonywanej działalności, fakt zatrudnienia podatnika w innym zakładzie i wykonywanie działalności podlegającej opodatkowaniu w niepełnym wymiarze czasu. W wypadku opłaty za kartę podatkową, rzeczywiste wyniki gospodarowania /a więc faktyczne kształtowanie się podstawy opodatkowania, tj. zarówno obrotu, jak i dochodu/ są bez znaczenia. Opłata za kartę podatkową jest bowiem przez Ministra Finansów ustalana w taki sposób, aby obciążenie podatkowe było odpowiednie dla przeciętnie osiąganych rezultatów działalności gospodarczej. System karty podatkowej premiuje zatem podatników osiągających wyniki lepsze od przeciętnych, obciąża zaś ponad przeciętną miarę tych, którzy osiągają wyniki gorsze od przeciętnych /uznawanych za przeciętne przez pracodawcę/. Ten system ustalania zobowiązania powoduje również, iż podatnicy opłacający podatek w formie karty podatkowej zwolnieni są od obowiązku prowadzenia ksiąg podatkowych, składania zeznań podatkowych, deklaracji o obrocie i dochodzie oraz wpłacania miesięcznych zaliczek na poczet podatków obrotowego i dochodowego.
Korzystając z powyższych udogodnień, podatnik podatku w formie karty podatkowej ma określone obowiązki wobec urzędu skarbowego, których musi bezwzględnie dotrzymywać, jeżeli chce korzystać z tej formy opodatkowania swej działalności gospodarczej. I tak mianowicie zgodnie z par. 18 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej /w tym i skarżący/ mieli obowiązek zawiadomić urząd skarbowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, a dotyczących miejsca prowadzenia działalności, gdyż ma to wpływ na wysokość podatków. par. 23 ust. 1 pkt 3 powyższego rozporządzenia Ministra Finansów zawiera sankcje m.in. w stosunku do tych podatników, którzy nie zawiadomili urzędu skarbowego o zmianach w prowadzonej działalności gospodarczej mających wpływ na podwyższenie wysokości podatków w formie karty podatkowej i opodatkowania podatkiem obrotowym oraz dochodowym na zasadach ogólnych na cały rok podatkowy, a ponadto na wyłączeniu z możliwości opodatkowania w formie karty podatkowej przez okres dwóch następnych lat podatkowych.
Ponieważ w niniejszej sprawie niesporne jest to, iż skarżący K.P. zgłosił organowi skarbowemu wykonywanie usług w zakresie instalatorstwa elektrycznego na terenie R. /miejscowości do 5 tys. mieszkańców/ i według tej miejscowości była ustalona wysokość miesięcznej opłaty, natomiast działalność ta była wykonywana na terenie miasta L., a więc miejscowości, gdzie była większa kwota opłaty - Urząd Skarbowy musiał wydać decyzję, którą zaskarżono do izby oraz sądu administracyjnego. Obowiązujące przepisy prawne nie uzależniają jednakże utraty zwolnienia od wysokości uszczuplenia należnego podatku, ani też nie znają instytucji "czynnego żalu" polegającego na uiszczeniu brakującej kwoty podatku wraz z odsetkami, pod warunkiem pozostawienia opodatkowania w formie karty podatkowej.
Z tych zatem względów, nie dopatrując się naruszenia obowiązującego prawa przez decyzje organów podatkowych, NSA na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.