Uzasadnienie
Naczelny gminy P., decyzją z dnia 14 listopada 1980 r. nr 19/80, zawiadomił Zdzisława J., że całkowita opłata elektryfikacyjna ustalona została dla niego w wysokości 5.668 zł i płatna jest w ciągu 5 lat. Przy ustalaniu wysokości opłaty elektryfikacyjnej za podstawę przyjęto pobierane przez Zdzisława J. wynagrodzenie za pracę w wysokości 103.710 rocznie. W 1980 r. przypada do zapłaty część tej kwoty wynosząca 1.890 zł, która płatna jest do 15 grudnia 1980 r. Podstawę zaś wymiaru opłaty stanowi ustawa z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli /Dz.U. 1954 nr 32 poz. 135/ oraz uchwała nr 480 Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1959 r. w sprawie opłat elektryfikacyjnych pobieranych przy powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli /M.P. nr 103 poz. 554 ze zm./.
Wojewoda Kaliski, po rozpatrzeniu odwołania Zdzisława J. od wymienionej decyzji, pismem z dnia 29 kwietnia 1981 r. nr Fn.IN.-1/3252/23/81 zawiadomił go, że nie znalazł podstaw do jej uchylenia lub zmiany, podając w uzasadnieniu, że Zdzisław J. na własny koszt założył wewnętrzne urządzenie odbiorcze w posiadanym budynku mieszkalnym i podłączył je do linii niskiego napięcia zbudowanej w ramach powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Stanowisko to podstawę do obciążenia go wymiarem opłaty elektryfikacyjnej w wysokości 5.668 zł zgodnie z postanowieniami zawartymi w par. 2 ust. 5 cytowanej uchwały Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1959 r. Przy obliczeniu wysokości opłaty przyjęto stawki określone w tabeli nr 1a, które są niższe od normalnych. Zainstalowanie w budynku urządzeń elektrycznych na własny koszt nie daje podstaw do zaniechania wymiaru wymienionej opłaty. Jest ona związana między innymi z obowiązkiem pokrycia części kosztów, jakie poniosło Państwo w związku z budowę stacji transformatorowej i linii niskiego napięcia, bez których to urządzeń podłączenie budynku do sieci byłoby niemożliwe.
Odwołującemu się przysługuje uprawnienie do wystąpienia o odroczenie płatności opłaty poza zakres czteroletni lub o umorzenie obowiązku zapłaty na podstawie art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111/, jeżeli natrafi on na poważne trudności w zapłacie poszczególnych rat tej opłaty.
Pismem z dnia 16 lipca 1981 r. nr Fn.V.-3361/15/81 wojewoda Kaliski zawiadomił Zdzisława J., że po rozpatrzeniu jego zażalenia na postanowienie z dnia 4 czerwca 1981 r. nr Fn.IV.-3362/107/81, wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta O.W. przez kierownika działu Egzekucyjnego Urzędu Miasta O.W. nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia i zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Egzekucja została przeprowadzona przez Naczelnika Gminy P. na podstawie tytułu wykonawczego nr BW 44/4/81. Czynności egzekucyjne były poprzedzone upomnieniem zgodnie z art. 14 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 24 poz. 151 ze zm./. Zasadność dokonanego wymiaru była już zbadana w decyzji z dnia 29 kwietnia 1981 r. Wniesione odwołanie od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania.
Zdzisław J. złożył skargę wprost do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się nadania sprawie dalszego biegu. Wojewoda Kaliski w odpowiedzi na skargę domagał się odrzucenia lub oddalenia skargi na decyzję z dnia 29 kwietnia 1981 r. oraz odrzucenia skargi na postanowienie z dnia 16 lipca 1981 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podniesione w złożonej skardze zarzuty sprowadzają się do obrazy prawa materialnego. Skarżący bowiem kwestionuje wymierzoną w stosunku do niego opłatę elektryfikacyjną, utrzymując, że nie powinien być nią obciążony, ponieważ wielu właścicieli budynków korzystających z elektryfikacji nie poniosło takiej opłaty. Podniesiony w ten sposób zarzut jest nieuzasadniony, gdyż w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli na częściowe pokrycie kosztów elektryfikacji pobierana jest opłata elektryfikacyjna od właścicieli i użytkowników budynków objętych elektryfikacją. Nie jest natomiast przez skarżącego kwestionowane to, że jako właściciel budynku skorzystał on z elektryfikacji i dołączył swoje urządzenia odbiorcze do przeprowadzonej sieci elektrycznej.
W związku z tym nie ma istotnego znaczenia fakt, że urządzenia elektryfikacyjne wewnątrz budynku wykonał on na własny koszt, ponieważ odniósł korzyść przez dołączenie się do wybudowanej sieci niskiego napięcia oraz skorzystał z transformatora prądu elektrycznego. W myśl powołanego przepisu ustawy skarżący jest obowiązany do poniesienia wymierzonej mu opłaty elektryfikacyjnej, której wysokość nie kwestionował w skardze. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma istotnego znaczenia, jak zostali potraktowani przez organ administracji państwowej właściciele innych budynków, na co powołuje się skarżący, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje na podstawie art. 196 par. 1 Kpa zgodność z prawem tylko zaskarżonej decyzji administracyjnej. Dopuszczalność badania przez Sąd wymiaru takiej opłaty w odniesieniu do skarżącego wynika z art. 196 par. 2 pkt 11 Kpa, w którym mowa jest o badaniu przez sąd decyzji w sprawie świadczeń pieniężnych, do których mają zastosowanie przepisy o podatkach.
Opłata elektryfikacyjna wprawdzie nie jest podatkiem, na co zwraca uwagę Wojewoda Kaliski na odpowiedzi na skargę, jednakże należy uwzględnić, że w myśl art. 196 par. 2 pkt 11 Kpa oprócz zobowiązań podatkowych objęte są kontrolą sądową również "inne świadczenia pieniężne", do których mają zastosowanie przepisy o podatkach. Nie budzi natomiast wątpliwości to, że należności wymierzone na podstawie ustawy o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej dotyczącej świadczeń pieniężnych. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny władny był rozpoznać skargę na ostateczną decyzję administracyjną dotyczącą wymiaru opłaty elektryfikacyjnej. Nie rozpoznaje natomiast Sąd Administracyjny skarg na postanowienia egzekucyjne dotyczące wymienionej decyzji, gdyż takie postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego w myśl art. 196 Kpa.
W związku z zarzutami podniesionymi przez skarżącego co do wykonalności wymienionej decyzji administracyjnej nadmienić należy, że zgodnie z art. 201 par. 1 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny władny jest wstrzymać wykonanie decyzji zaskarżonej do sądu. Skoro jednak skarżący przyznaje, że egzekucji już dokonano i wniosku co do tego nie złożył, wywody zamieszczone przez niego w skardze nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Jeżeli zatem istotne okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione nie nastąpiło w sprawie naruszenie przepisu prawa materialnego, to na podstawie art. 207 par. 5 Kpa należało orzec jak w sentencji.