Uzasadnienie
Prezes Głównego Urzędu Ceł, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 139 Kpa, par. 1, par. 3, par. 7 i par. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 67 poz. 288 ze zm./ oraz pkt 4 i 6 zasad stanowiących załącznik do porozumienia o ujednoliceniu zasad określenia pochodzenia towarów z krajów rozwijających się w celu udzielenia preferencji celnych w ramach ogólnego systemu preferencji, sporządzonego w M. 5 czerwca 1980 r. /Dz.U. 1982 nr 15 poz. 116 i 117/, uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego zawartą w dokumencie SAD i wymierzył cło od sprowadzonych bananów w ten sposób, że zamiast stawki celnej 20 procent, zastosował stawkę celną 40 procent /20 procent podwyższone o 100 procent/ wartości celnej. Niedobór cła nakazał wpłacić na konto Urzędu Celnego. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że przedmiotem importu były banany, które zostały zaklasyfikowane do poz. 0803.0010 taryfy celnej ze stawką celną 20 procent wartości celnej towaru.
Od tej decyzji wniesiono odwołanie z wnioskiem o zastosowanie preferencyjnej zerowej stawki celnej z uwagi na fakt, że towar był towarem tropikalnym wymienionym w załączniku nr 5 do cytowanego rozporządzenia i pochodził z Ekwadoru /załącznik nr 4/.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do cytowanych przepisów zerowe stawki celne stosuje się po spełnieniu jednocześnie następujących warunków:
- - dokonanie bezpośrednio zakupu towarów w jednym z krajów wymienionych w zał. nr 3 lub 4 do rozporządzenia, w firmie zarejestrowanej w takim kraju lub jej filii znajdującej się w kraju, wobec którego też stosuje się preferencje celne,
- - bezpośredniego przywozu z tego kraju /dopuszcza się tranzyt pod dozorem celnym/,
- - pochodzenie towarów z takiego kraju potwierdzone świadectwem pochodzenia na formularzu "A" w ramach ogólnego systemu preferencji. Stwierdzono istnienie następujących braków:
- - brak oryginałów świadectw pochodzenia /załączono tylko fotokopie tych świadectw/ - brak faktur wyszczególnionych w świadectwie pochodzenia,
- - załączone faktury wystawiono w Hamburgu /Niemcy/,
- - różnice w masie towaru faktycznie sprowadzonego do kraju i towaru, na który wystawiono świadectwa pochodzenia przekraczają dopuszczalne 5 procent.
Nadto organ odwoławczy uznał, że nieprawidłowo wymierzono cło od bananów bowiem stosownie do przepisów par. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r., do towarów pochodzących z krajów i regionów innych niż wymienione w par. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia /załącznik nr 2/ stosuje się stawki celne podwyższone o 100 procent, przy czym Ekwador nie jest wymieniony w załączniku nr 2.
Importer - Spółka z o.o. wniosła skargę na tę decyzję domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a w szczególności par. 3, par. 6 i par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 67 poz. 288 ze zm./ oraz art. 7, art. 8 i art. 139 Kpa a nadto przepisów rozdziału 4 i 7 Kpa.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi eksponując treść par. 8 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się jedynie w części zasadna.
Wbrew zarzutom skarżącej nie naruszały prawa decyzje organów obu instancji w zakresie wymiaru cła bez zastosowania preferencyjnych stawek o jakich mowa w par. 5-7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1991 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 67 poz. 288/ i to mimo nie do końca prawidłowego wywodu prawnego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w tym zakresie miała treść par. 8 cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem preferencyjne stawki celne określone w par. 5-7 stosuje się do towarów bezpośrednio zakupionych w krajach i regionach, o których tam mowa. Pojęcie towarów bezpośrednio przywożonych zostało bliżej wyjaśnione w par. 8 ust. 2 i 3 tegoż rozporządzenia i nie dotyczy towarów zakupionych w firmie położonej i zarejestrowanej na terenie kraju trzeciego nie objętego preferencjami choćby była przedstawicielem firmy zarejestrowanym w kraju rozwijającym się i była od niej uzależniona. Jeśli bowiem preferencje wyłączone są nawet w przypadku zakupu towarów w filiach firm rejestrowanych w krajach objętych preferencjami o ile filie położone są w krajach preferencjami nie objętych to tym bardziej nie mogą być stosowane wobec towarów zakupionych w firmach związanych jedynie umowami przedstawicielskimi.
Bez znaczenia pozostaje przy tym faktyczna niemożność sprowadzenia towarów określonego rodzaju bezpośrednio z kraju objętego preferencjami co oznacza jedynie, że wobec tych towarów wymienione preferencje nie mają faktycznie zastosowania. Zmiana tego stanu rzeczy wymagałaby nowelizacji wymienionego aktu prawnego.
W tej sytuacji jedynie marginalnie zaznaczyć należy, iż organ odwoławczy przedwcześnie powołał się na brak właściwych dokumentów, o których przedłożenie można było skarżącego wezwać.
Mając na względzie powyższe na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalono skargę w części sprowadzającej się do kwestionowania odstąpienia od stosowania stawek preferencyjnych.
Nie można natomiast odmówić słuszności zawartym w skardze zarzutom odnoszącym się do tej części decyzji organu odwoławczego, która sprowadzała się do wymierzenia podwyższonego cła przy zastosowaniu par. 3 ust. 3 cytowanego rozporządzenia.
Par. 3 ust. 3 rozporządzenia stosuje się do towarów pochodzących z krajów i regionów innych niż określone w ust. l. Tymczasem podstawą odstąpienia od stosowania preferencji określonych w par. 5-7 rozporządzenia było ustalenie, że ze wszystkich dokumentów, w tym świadectwa pochodzenia wynikało, iż eksporterem towaru była firma mająca siedzibę w Niemczech a nie firma zarejestrowana w Ekwadorze. Wobec tego nie było podstaw do stosowania podwyższonych stawek celnych skoro Niemcy są stroną układu GATT, a więc są krajem o jakim mowa w par. 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Równocześnie zważyć należało, że w tym zakresie organ odwoławczy wydał decyzję na niekorzyść strony odwołującej się od decyzji organu pierwszej instancji. Nie można było przy tym przyjąć by decyzja organu pierwszej instancji rażąco naruszała prawo lub interes społeczny skoro organ ten na podstawie dostępnych dokumentów w tym świadectwa pochodzenia miał podstawy do przyjęcia, że eksporterem towaru była firma z siedzibą na terenie Niemiec i słusznie wymierzył stawkę celną podstawową.
Wobec powyższego decyzja w opisanym zakresie wydana została z naruszeniem par. 3 cytowanego już rozporządzenia oraz art. 139 Kpa i podlegała w tej części uchyleniu na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa.