Teza
- Art. 53 ust. 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym /Dz.U. nr 29 poz. 154/ ograniczył postępowanie dotyczące ewidencji ludności do jednoinstancyjnego ale wyłącznie w sprawach związanych z uzyskiwaniem zezwolenia na zmianę miejsca pobytu stałego i pobytu czasowego polegającego na przeniesieniu się do innej miejscowości.
- Z przepisu par. 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 12 grudnia 1981 r. w sprawie zezwoleń na zmianę miejsca pobytu w czasie obowiązywania stanu wojennego oraz zasad i trybu postępowania w tych sprawach /Dz.U. nr 29 poz. 164/ wprowadzającego tylko obowiązek wydawania zezwoleń na zmianę miejsca pobytu w formie decyzji wynika contrario, że samo zameldowanie rozumiane jest jako czynność techniczna, nie wymagająca decyzji administracyjnej.
Za rozpoznaniem sprawy o zameldowanie na pobyt stały w trybie zwyczajnym przemawia również par. 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych, który w sprawach nie uregulowanych w tym rozporządzeniu odsyła do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonania obowiązku meldunkowego i przeprowadzania ewidencji ludności /Dz.U. nr 33 poz. 196/.