Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 3 grudnia 1992 r., SA/Po 751/92

Teza

Wprowadzenie przez radę gminy zwolnienia od podatku od posiadania psów mieszkańców zameldowanych na stałe na terenie gminy nie ma charakteru generalnego zwolnienia od podatku i nie narusza tym samym art. 14 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31 ze zm/.

Uzasadnienie

Wojewoda K., rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 lutego 1992 r. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ stwierdził nieważność uchwały nr V/30/91 Rady Gminy w S. z dnia 23 grudnia 1991 r. w sprawie podatku od posiadania psów, w części dotyczącej zwolnienia z podatku mieszkańców zameldowanych na stałe na terenie tej gminy.

Wojewoda K. wskazał, że art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ nakłada na osoby posiadające psy obowiązek uiszczenia podatku z tego tytułu.

W ust. 2 tego przepisu ustawa wymienia grupy podatników od których nie pobiera się tego rodzaju podatku.

Zgodnie zaś z art. 14 pkt 4 cyt. ustawy Rada Gminy może wprowadzić inne zwolnienia niż określone w art. 13 ust. 2 ustawy.

Zdaniem organu nadzorczego przepis ten nie przewiduje jednak możliwości zwolnienia od przedmiotowego podatku wszystkich mieszkańców gminy.

Organ nadzorczy powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie z którego wynika, że treść art. 14 pkt 4 cyt. ustawy nie upoważnia rady gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie zwolnienia wszystkich mieszkańców gminy od podatku z tytułu posiadania psów.

Rada Gminy w S. w par. 2 podjętej uchwały zwalnia od przedmiotowego podatku wszystkich mieszkańców gminy.

Wójt Gminy w S. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, podnosząc że art. 14 pkt 4 cyt. ustawy nie ogranicza swobody Rady w sposobie i zakresie wprowadzenia przedmiotowego podatku a zatem Rada Gminy podjęła uchwałę zgodnie z prawem.

Zdaniem Wójta powołany przez organ nadzorczy pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA nie może stanowić podstawy do uchylenia uchwały Rady Gminy, zwłaszcza że zwolnienie wynikające z przedmiotowej uchwały nie dotyczy wszystkich osób fizycznych zamieszkałych na terenie gminy a jedynie osób zameldowanych tam na stałe, a zatem uchwała ta jest zgodna z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak i z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co uzasadnia uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego.

Odpowiadając na skargę Wojewoda K. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i podkreślając, że zwolnienie podatkowe jakiego dokonała Rada Gminy w S. jest faktycznie generalnym zwolnieniem wszystkich mieszkańców tej gminy od przedmiotowego podatku.

W dodatkowym piśmie z dnia 1 czerwca 1992 r. Wojewoda K. wniósł o odrzucanie skargi z powodu naruszenia przepisu art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, bowiem podstawą wniesienia skargi jest uchwała rady gminy a zatem ten organ winien podjąć też uchwałę o wniesieniu skargi nie zaś zarząd gminy, który wydał postanowienie o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody.

Wójt Gminy S. w piśmie z dnia 3 czerwca 1992 r. podniósł, że nie zachodzi naruszenie przepisu art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym, ponieważ z przepisu tego wynika, że podstawą wniesienia skargi jest uchwała organów gminy, przy czym nie wymienia się w tym przepisie rady gminy.

Zdaniem Wójta, interpretacja organu nadzorczego jest interpretacją rozszerzającą. Gminę, która upoważniona jest do wniesienia skargi reprezentuje na zarządzie Wójt.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie bowiem do dyspozycji wynikającej z treści art. 14 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ - rada gminy może wprowadzić inne zwolnienia w podatku od posiadania psów niż określone w art. 13 ust. 2 tej ustawy.

Rada Gminna w S. uchwałą z dnia 23 grudnia 1991 r. zwolniła od podatku od posiadania psów mieszkańców zameldowanych na stałe na terenie Gminy S. Jak zatem wynika z powyższego, przedmiotowe zwolnienie podatkowe wprowadzone przez Radę Gminy w S. nie objęło wszystkich mieszkańców tej gminy, bowiem faktycznie nie obejmuje jej mieszkańców zameldowanych tam na pobyt czasowy.

W tej sytuacji nietrafny jest zarzut organu nadzorczego, że wprowadzone przez Radę Gminy w S. zwolnienie podatkowe ma charakter generalnego zwolnienia od przedmiotowego podatku wszystkich mieszkańców tej gminy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wprowadzenie przez Radę Gminy w S. przedmiotowego zwolnienia podatkowego mieści się w granicach upoważnienia ustawowego wynikającego bezpośrednio z art. 14 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwłaszcza że wskazany przepis nie zawiera żadnych ograniczeń w tym zakresie.

Podnieść również należy, że środki finansowe z tego rodzaju podatków stanowią wpływy do budżetu gminy, którym może ona swobodnie gospodarować.

Z tych względów należało uznać, że zaskarżona uchwała Rady Gminy w S. z dnia 23.12.1991 r. w sprawie podatku od posiadania psów jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 216a i art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa, orzekł jak w sentencji.