Uzasadnienie
SA/Rz 1001/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r., [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozpatrzenia zastrzeżeń Z. T. Orzeczenie takie zapadło po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Z. T. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2003 r., [...] zatwierdzającej projekt modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta T. obręb Z., w którym nie uwzględniono zastrzeżeń odwołującej się odnoszących się do powierzchni działki nr 1062.
Z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. nie zgodziła się Z. T. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej jako niezgodnej z prawem, wstrzymanie wykonania tej decyzji i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi wskazała, że ustalony przez organy w postępowaniu stan faktyczny jest niezgodny z prawdą. W szczególności zdaniem skarżącej nie dokonywano w dniu 13 września 2002 r. ustaleń przebiegu granic działki nr 1062 od strony działki nr 1063, a na wskazany przez geodetę przebieg granicy skarżąca nie wyraziła zgody. Zdaniem skarżącej czynności podjęte przez geodetę, a w konsekwencji decyzja wydana przez Prezydenta Miasta [...] naruszyła rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w dniu 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/ i zasady w nim określone. W związku z tym ustalenie granic nastąpiło z naruszeniem § 39 rozporządzenia i to doprowadziło do zmian w powierzchni działki skarżącej.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. wniósł o oddalenie skargi i przytoczył argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi Z. T., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie rozstała przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a., nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę skarżącą wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia z obowiązującym porządkiem prawnym.
Tak wyznaczony zakres kontroli nakłada na sąd obowiązek oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia obowiązujących przepisów. W ramach tej oceny Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] naruszają prawo i z tego powodu muszą być uchylone, a to oznacza, że skarga podlega uwzględnieniu.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe, szczególnie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm./. W sentencji decyzji odwoławczej organ II instancji orzekł tylko o części rozstrzygnięcia I instancji. W istocie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. utrzymał w mocy decyzję w części dotyczącej Z. T., nie orzekając o pozostałym rozstrzygnięciu I instancji. Art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji /w całości/. Orzekanie w części może mieć miejsce tylko w przypadku art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ale wtedy co do części nie utrzymanej w mocy organ odwoławczy musi się władczo wypowiedzieć tzn. uchylić decyzję w zakresie, w którym nie została utrzymana i w tej części orzec reformatoryjnie lub umorzyć postępowanie.
Zatem niedopuszczalny jest tryb orzekania przyjęty w zaskarżonej decyzji. Poza tym Sąd zauważa, że przedmiot rozstrzygnięcia organu I instancji nie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu II instancji. Skoro organ I instancji zatwierdzał projekt operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków, to organ odwoławczy swoje rozstrzygnięcie ma odnosić do decyzji I-wszo instancyjnej, a nie wprowadzać rozstrzygnięcie polegające na "rozpatrzeniu zastrzeżeń" odwołującej, bo przedmiotem orzekania w I instancji nie było rozpatrywanie zastrzeżeń.
Analiza przedłożonych Sądowi akt sprawy prowadzi do wniosku, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji jest modernizacja ewidencji gruntów i budynków miasta T. dla obrębu Z. Określenie przedmiotu postępowania w ten sposób oznacza, że organy prowadzące postępowanie są zobowiązane stosować przepisy prawa regulujące postępowanie modernizacyjne w ramach ewidencji gruntów i budynków.
Stosownie do treści § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/ modernizację ewidencji prowadzi starosta przez podejmowanie działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych, mając na uwadze cele wymienione w tym przepisie w pkt 1-3. Modernizacja może być ciągła lub kompleksowa. Sąd przyjmuje, że przedmiotem postępowania skarżącego do Sądu jest modernizacja kompleksowa, choć organy tego wyraźnie nie wskazują.
Prowadzenie modernizacji kompleksowej wymaga wykonania czynności określonych przepisami rozdziału z rozporządzenia z uwzględnieniem § 82 tegoż aktu. Zatem dla modernizacji kompleksowej przewidział ustawodawca ciąg czynności właściwych do zakładania ewidencji gruntów i budynków. Z treści § 33 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że założenie ewidencji poprzedza opracowanie przez starostę projektu założenia ewidencji i uzgodnienie tego projektu z wojewódzkim inspektorem nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. W aktach sprawy brak takiego uzgodnienia.
Z treści § 34 rozporządzenia wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie założenia ewidencji starosta podaje do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęto oraz przez jego wywieszenie na okres 14 dni na tablicach ogłoszeń właściwego starostwa i urzędu gminy przez ogłoszenie w prasie lokalnej. W aktach sprawy brak dowodów potwierdzających wykonanie tych czynności. Akta sprawy nie zawierają także dowodów wykonania czynności opisanych w § 38 ust. 1 rozporządzenia. Brak jest również dowodów zawiadomień osób i podmiotów o wyłożeniu projektu operatu opisowego-kartograficznego stosownie do § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Także naruszone zostały przepisy § 41 i § 42 ust. 3 rozporządzenia. Ze względu na brak dowodów wskazujących na wykonanie zakwestionowanych czynności Sąd uchylił decyzję II instancji pozostawiając temu organowi ocenę czy takie czynności były dokonane i stosowne rozstrzygnięcie.
Wskazane naruszenia skutkują uznaniem, że zaskarżona decyzja narusza prawo i z tego powodu musi być wyeliminowana z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżona decyzją mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) prawa o p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.