Uzasadnienie
SA/Rz 1018/03
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez A.W., Z.G., G.P. i S.W. od decyzji Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2003r.
Jako podstawę prawną postanowienia organ powołał art. 13 § l pkt.3, art. 162 § l i § 2 oraz art. 228 § l pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./.
W uzasadnieniu postanowienia organ naprowadził, że decyzja w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości została skarżącym doręczona 14 marca 2003r.. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i trybie do złożenia odwołania. Odwołanie zostało sporządzone w dniu 10 kwietnia 2003r., złożone zaś w dniu 11 kwietnia 2003r., a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu. Wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania strona nie składała.
Na postanowienie to A.W., Z.G., G.P. i S.W. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o rozpoznanie sprawy pomimo złożenia przez nich odwołania po upływie 14 dni.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że podatek od nieruchomości został przez organ I instancji nieprawidłowo wyliczony - tj. zawyżona została powierzchnia gruntu stanowiąca podstawę naliczenia podatku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie ustosunkowało się do zarzutów merytorycznych skargi z uwagi na fakt, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 3 ust. l pkt. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991r o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm./ wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości w pierwszej kolejności są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.
Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach - art. 3 ust. 4 cyt. wyżej ustawy. Według art. 92 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, jeżeli podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania, odpowiedzialni solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Oznacza to, że w sytuacji, gdy zobowiązania podatkowe powstaje z chwilą doręczenia konstytutywnej decyzji organu podatkowego, określony podmiot staje się dłużnikiem podatkowym jedynie wówczas, gdy zostaje doręczona mu tego rodzaju decyzja podatkowa, a więc tylko wtedy może stać się jednym z dłużników podatkowych.
Przepis ten, odnosi się do solidarnych zobowiązań podatkowych, określonych ustawami podatkowymi a więc miedzy innymi do takiego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 3 ust. 4 powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
W tym stanie prawnym, skoro decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2003r. [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, skierowana została do wszystkich skarżących: A.W., Z.G., G.P. i S.W. na mocy art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 92 § l ustawy Ordynacja podatkowa, winna zostać doręczona wszystkim skarżącym. W ocenie Sądu, nie spełnia tego wymogu nieczytelny podpis odbioru przedmiotowej decyzji przez jednego, bliżej nie ustalonego skarżącego na zbiorczym zestawieniu potwierdzeniu odbioru nakazów płatniczych na 2003r. /k.6/. Wskazać również należy, że z materiałów zebranych w sprawie nie wynika aby decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego /Dz.U. Nr 105, poz. 1200/.
Reasumując naprowadzone wyżej okoliczności zarówno faktyczne jak i prawne, w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone postanowienie o uchybieniu terminowi do złożenia odwołania przez wszystkich skarżących przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także z naruszeniem przywołanych wyżej przepisów.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 132, art. 142 § l, art. 145 § l pkt. l lit. a, c, art. 152, art. 200, art. 211 i art. 212 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.
08-08-19bj