Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2000r. znak [...] Wójt Gminy [...], ustalił K. W. podatek od nieruchomości za 2000r. w kwocie 34150,30zł.
Tym samym dokonał zmiany decyzji wynikającej z art. 6 ust. 7a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. j.t. 1999r. Nr 96, poz. 1129 z późn.zm.) w podatku od nieruchomości, w stosunku do poprzedniej decyzji z dnia [...] czerwca 2000r. znak [...], wynikłej z nabycia przez małżonków R. i K. W., aktem notarialnym z dnia 6 kwietnia 2000r. Rep. "A" Nr [...], na prawach wspólności ustawowej: budynków o powierzchni 1470m2, budowli o wartości 9212zł i prawa wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 11600m2.
Przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 26 lipca 2000r. i potwierdzenie odbioru podpisała M. Z., przy czym osoba ta potwierdziła również odbiór poprzedniej decyzji z [...] czerwca 2000r. Podatnik nie składał odwołania od przedmiotowej decyzji.
Wnioskiem z dnia 10 października 2001r. (data wpływu do U.G. 22 października 2001r.) K. W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2000r., podnosząc zarzuty merytoryczne przeciwko tej decyzji.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. [...] na podstawie art. 247 § l pkt 3 w związku z art. 249 § l i art. 251 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z poźn. zm. zwaną dalej ord. pod.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2000r. znak [...].
W uzasadnieniu podano, że K. W. składając wniosek przekroczył roczny termin do złożenia żądania stwierdzenia nieważności decyzji, liczony od jej doręczenia, przewidziany w art. 249 § 1 ord. pod. Powyższy termin jest terminem prekluzyjnym, do którego nie mają zastosowania art. 162-163 ord. pod.
W piśmie z dnia 25 lutego 2002r. (nadanym na pocztę 26.02.2002r.) K. W. wnosił o ponowne rozpatrzenie jego żądania stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej Wójta Gminy, podnosząc ponownie przeciwko niej zarzuty merytoryczne.
Decyzją z dnia [...] marca 2002r. znak [...] na podstawie art. 239 § 1 pkt l i art. 248 § 3 w związku z art. 249 § 1 i § 3 przy zastosowaniu art. 221 ord. pod., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy poprzednią swoją decyzję. W jej uzasadnieniu podniesiono, iż w ponownym wniosku K. W. nie przedstawił nowych zarzutów. Decyzję wymiarową Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2000r., podatnik otrzymał 26 lipca 2000r. Jego wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji wpłynął do Urzędu Gminy 22 października 2002r., a więc z przekroczeniem rocznego terminu przewidzianego w art. 249 § l ord. pod. W tej sytuacji podnoszone przez podatnika zarzuty merytoryczne przeciwko decyzji wymiarowej nie mają w sprawie znaczenia.
W skardze na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, K. W. domagał się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. znak [...].
W uzasadnieniu ponowił zarzuty merytoryczne przeciwko decyzji wymiarowej Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2000r. Zarzucił też, że zaskarżona decyzja nie może się ostać ponieważ przepis na podstawie którego została wydana tj. art. 249 § l ord. pod. jest niezgodny z Konstytucją.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), jeżeli nieruchomość stanowiła współwłasność małżonków lub odrębną własność każdego z nich, obowiązek podatkowy ciąży łącznie na obojgu małżonkach. Tym samym osoby te, traktowane były z punktu widzenia podatkowego jako jedność. Oboje małżonkowie wspólnie zobowiązani byli do poniesienia ciężaru podatkowego.
Organ I instancji powinien więc był wydać decyzję wymiarową na oboje małżonków, a także oboje powinni brać udział w toczącym się postępowaniu. Faktycznie R. W. nie brała udziału w postępowaniu, a decyzja wymiarowa została wystawiona tylko na K. W. i jemu doręczona.
Jedna ze stron tj. R. W. nie brała więc udziału w postępowaniu i nie doręczono jej decyzji. Gdy jednej ze stron nie doręczono decyzji, to w stosunku do niej przepis art. 249 § 1 ord. pod. nie znajduje zastosowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002r. IIIRN 198/01-OSNP nr 23 (227) poz. 557).
Wobec przyjętej przez ustawodawcę konstrukcji łącznego obciążenia obojga małżonków podatkiem od nieruchomości, pozbawienie udziału w toczącym się postępowaniu i nie doręczenie jednemu z nich decyzji wymiarowej powoduje ten skutek, iż decyzja Wójta Gminy z [...] lipca 2000r., nie stała się ostateczną wobec obojga małżonków a w konsekwencji przewidziany w art. 249 § 1 ord. pod. termin stwierdzenia jej nieważności nie rozpoczął swego biegu.
Z uwagi więc na naruszenie prawa procesowego art. 133 i 134 § 1 ord. pod. oraz prawa materialnego art. 2 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należało w oparciu o art. 145 § l pkt. l lit. a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej p.s.a.) uchylić zaskarżoną decyzję.
W oparciu o art. 152 p.s.a. określono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Mając na względzie, iż w druku zawiadomienia skarżącego o terminie rozprawy, pouczono stronę o konieczności złożenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, pod rygorem utraty uprawnień najpóźniej przed zamknięciem rozprawy i takiego wniosku skarżący nie złożył, Sąd na podstawie art. 210 § l p.s.a. nie zasądził przedmiotowych kosztów na rzecz skarżącego.