Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 października 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. działając na postawie art. 66 ust. 1 i art. 87 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. nakazał Janinie B. zamieszkałej w O. ulica S. 34 wykonanie odprowadzenia na teren własnej działki wód opadowych z połaci dachowych istniejącego budynku inwentarskiego usytuowanego ok. 0,30 m od granicy z działką Marka i Henryka J., poprzez wykonanie orynnowania budynku przy skierowaniu rur spustowych na własną działkę tak, aby wody opadowe z rury spustowej nie zalewały działki sąsiedniej. Termin robót określił do 30 kwietnia 1999 r. nakładając obowiązek dokonania ich zgłoszenia. Równocześnie zobowiązał administratora, użytkownika, zarządcę, właściciela obiektu do utrzymania budynku w należytym stanie technicznym.
Na skutek odwołania Janiny B. od powyższej decyzji Wojewoda T. decyzją z dnia 16 grudnia 1998 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że na skutek interwencji Henryka i Marka J. organ budowlany przeprowadził oględziny na działce Janiny B. i stwierdziwszy odprowadzanie wód opadowych z budynku inwentarskiego na działkę sąsiednią, nałożył stosowne obowiązki.
W odwołaniu podniesione natomiast zostało, że przedmiotowy budynek w takim stanie użytkowany jest od ponad 38 łat i dotychczas nie przeszkadzał sąsiadowi. Wobec tego nakazane roboty nie będą wykonane.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda przytoczył treść przepisu art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponieważ przedmiotowy budynek z dachem dwuspadowym nie spełnia wymagań technicznych w budownictwie obowiązujących w okresie budowy jak i obecnie, dlatego w celu wyeliminowania zalewania wodami opadowymi działki sąsiada, koniecznym jest wykonanie robót określonych przez organ I instancji.
Na decyzję tą skargę wniosła Janina B. podnosząc, że nie jest w stanie wykonać orynnowania budynku, gdyż prace te przekraczają jej możliwości. Budynek w stanie takim istnieje od ponad 40 lat i wobec tego wykonanie rynien jest złośliwością sąsiada. Przedstawiając swoją sytuację majątkową i rodzinną konkludowała, że nie ma środków do życia, a nie dopiero do orynnowania budynku.
Odpowiadając na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie i dodatkowo wskazał na par. 126 i par. 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które nakazują odprowadzanie wód opadowych z dachów na teren własnej działki. Ponadto par. 29 tegoż rozporządzenia wprowadza stosowny zakaz w tym zakresie. Powyższe uzasadnia nałożenie obowiązku, przy czym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje fakt, iż obiekt w takim stanie istnieje od kilkudziesięciu lat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Okoliczności faktyczne nie są kwestionowane, o ile dotyczą stanu obiektu budowlanego stanowiącego własność Stefanii B., a położonego na działce w O., przy ul. S. Przeprowadzone w dniu 19 października 1998 r. oględziny wykazały, że na budynku inwentarskim zlokalizowanym przy granicy nie są zamontowane rynny i rury spustowe, co powoduje według pisma właścicieli nieruchomości sąsiedniej, zalewanie ich działki. Na tej podstawie organ I instancji działając w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, nałożył na Stefanię B. obowiązek wykonania orynnowania budynku, zakreślając stosowny termin. Decyzja ta utrzymana została w mocy rozstrzygnięciem stanowiącym przedmiot skargi.
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ który stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
1/ jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2/ powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, albo 3/ jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
W konkretnym przypadku oględziny budynku gospodarczego wykazały brak orynnowania, co przy uwzględnieniu jego położenia /przy granicy/ i skierowania jednej połaci dachu w stronę nieruchomości sąsiedniej, powoduje zalewanie tej działki. Zakaz odprowadzania wód opadowych wprowadza par. 29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./ stanowiąc, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania go na teren sąsiedniej nieruchomości bez zgody jej właściciela lub zarządcy jest zabronione.
Natomiast par. 126 ust. 2 w zw. z par. 28 ust. 2 rozporządzenia nakłada obowiązek odprowadzania wód opadowych na teren własnej działki. Zatem dla odprowadzenia wód opadowych z połaci dachu budynku inwentarskiego niezbędnym jest wykonanie orynnowania tegoż budynku. Taki właśnie obowiązek nałożony został na skarżącą. W tym ujęciu bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje fakt, iż przedmiotowy budynek w takim stanie istnieje od kilkudziesięciu lat. Również nie ma wpływu na treść decyzji sytuacja majątkowa skarżącej, bowiem obowiązek utrzymywania budynku w należytym stanie technicznym i estetycznym, na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego nakłada art. 61 Prawa budowlanego.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych. Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że aby skarga odniosła zamierzony skutek Sąd musi stwierdzić naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wprawdzie organ I instancji uchybił przepisowi art. 61 Kpa, jednakże naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.