Uzasadnienie
SA/Rz 1226/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] udzielającą C. i L. C., zam. P., ul. R. pozwolenia na użytkowanie części parteru budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wybudowanego na działce nr ewidencyjny 1091/2 w P. i w tym zakresie orzekł o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie tej części budynku. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że podstawą uchylenia decyzji I instancji i odmowy pozwolenia na użytkowanie jest fakt stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, na podstawie którego zrealizowano budynek objęty postępowaniem w sprawie użytkowania. Zdaniem organu II instancji wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na budowę skutkuje niemożnością wydania decyzji w sprawie użytkowania tego obiektu na podstawie art. 59 ust. 1 prawa budowlanego. Zaistnienie takiej sytuacji może co najwyżej być podstawą do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 prawa budowlanego, a nie wydawania decyzji zezwalającej na użytkowanie.
Z decyzją Wojewody [...] nie zgodzili się C. i L. C. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. Decyzji Wojewody zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm./ i w konsekwencji przyjęcie, że wobec stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę nie może funkcjonować w obrocie prawnym decyzja zezwalająca na użytkowanie takiego obiektu budowlanego. Dodatkowo skarżący wskazali, że Wojewoda dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8 i art. 16 k.p.a. Z takich powodów skarżący uznali skargę za konieczną i uzasadnioną.
Wojewoda [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację jak z uzasadnienia własnej deczyji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi na decyzję Wojewody [...] wniesionej przez C. i L. C.., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani wskazanymi przez stronę skarżącą wnioskami.
Sąd stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem.
Oceniając merytorycznie zaskarżoną decyzje Sąd stwierdza, że skarga podlega uwzględnieniu i nie tylko z powodów, które w niej zostały podniesione. Zgodzić należy się z zarzutem skargi, że organ odwoławczy nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, przez co naruszony został art. 77kpa, ale także i art. 7 k.p.a., na który wskazują skarżący. Dla Sądu poza sporem pozostaje fakt, że rozpoznanie odwołania wymaga najpierw ustalenia, czy ten środek zaskarżenia pochodzi od strony i czy spełnienia wymogi formalne. Sąd administracyjny nie ma obowiązku wyjaśniania takich kwestii w postępowaniu sądowym. Odpowiedź na nie ma być udzielona w postępowaniu administracyjnym, a akta sprawy mają stanowisko organu potwierdzać. Wprawdzie art. 105 § 3 prawa o p.s.a. pozwala Sądowi przeprowadzić dowody uzupełniające jeżeli ich przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania, to jednak w sprawie rozpoznawanej przez Sąd prowadzenie postępowania wyjaśniającego wymagają istotne dla sprawy okoliczności i z tego względu Sąd nie skorzystał z wskazanego przepisu uznając, że prowadziłoby to do zastępowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organ przez postępowanie sądowe.
Przyjęcie w sprawie i przyznanie Gminnej Spółdzielni A. w P. statusu strony musi wynikać z dokumentów przedłożonych w aktach sprawy. Z akt rozpoznawanej sprawy takie ustalenie nie wynika, gdyż nie zawierają one żadnego dowodu potwierdzającego sąsiedztwo Spółdzielni z inwestycją objętą postępowaniem. Stwierdzenie przez organy faktu bycia stroną przez Spółdzielnię i nie poparcia tego dowodami uniemożliwia prawidłową ocenę wydanej decyzji. Sąd jako niewyjaśnione przyjmuje umocowanie Prezesa Gminnej Spółdzielni A. w P. do wystąpienia z odwołaniem, gdyż akta sprawy nie zawierają dowodu wskazującego, że Prezes może jednoosobowo działać imieniem Spółdzielni. Brak stosownego wypisu z rejestru sądowego w postępowaniu odwoławczym, nie pozwalał takiej wątpliwości usunąć.
Sąd zwraca także uwagę, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji zawarł pouczenie wskazujące na podstawę prawną działania organu I instancji celem rozwiązania sprawy, przyjmując, że postępowanie z wniosku C. i L. C. powinno być prowadzone w trybie art. 51 prawa budowlanego. Zdaniem Sądu stanowisko takie jest błędne, gdyż sprawą organu II instancji było poprawne zakwalifikowanie rozpoznawanej sprawy. Zatem jeżeli organ uznał, że w przypadku sprawy ze skargi C. i L. C. nie może w grę wchodzić zezwolenie na użytkowanie to powinien uchylić decyzję Starosty Powiatu [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia z wytycznymi albo sam ją rozstrzygać jeżeli stan dowodowy był wystarczający do orzekania.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak na wstępie biorąc pod uwagę treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 prawa o p.s.a.