Uzasadnienie
SA/Rz 1249/00
Decyzją z dnia [...] czerwca 2000 roku, Nr [...] Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" s.c. w J. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli skarbowej z dnia [...] stycznia 2000r., Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie E. T. i K. C.- wspólnicy spółki cywilnej "A" - wnieśli o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2000 roku, Nr [...]. Po złożeniu skargi, lecz przed jej rozpoznaniem przez Sąd K. C. zmarł, co obligowało Sąd do zawieszenia postępowania sądowego stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Wskutek niezgłoszenia się (niewskazania) następców prawnych zmarłego -Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając z mocy art. 128 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) postanowieniem z dnia 15 czerwca 2004 roku z urzędu zwrócił się do sądu spadku o ustanowienie kuratora spadku po zmarłym K. C. Pismem z dnia 28 czerwca 2004 roku (które wpłynęło do Sądu 19 lipca 2004 roku) E. T. cofnęła skargę na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2000 roku, Nr [...].
W uzasadnieniu wniosku powołała postanowienie § 4 umowy Spółki cywilnej, "A", zgodnie którym każdy ze wspólników ma prawo do samodzielnego prowadzenia spraw spółki oraz reprezentowania jej na zewnątrz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do treści art. 60 p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże Sąd jest zobligowany do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, w razie stwierdzenia, że zmierza ono do obejścia prawa albo też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma dopuszczalność cofnięcia skargi przez jednego ze wspólników spółki cywilnej. Zgodnie z treścią art. 865 k.c. każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki. Z art. 866 k.c. wynika zaś, że w braku odmiennej umowy lub uchwały wspólników, każdy wspólnik jest umocowany do reprezentowania spółki w takich granicach, w jakich jest uprawniony do prowadzenia jej spraw.
Z zestawienia art. 866 i 865 § 2 k.c. wynika, że kiedy brak wymienionej w art. 866 k.c. umowy lub uchwały, każdy wspólnik może sam zaciągnąć ze skutkiem wobec spółki zobowiązanie mieszczące się w zakresie zwykłych czynności spółki. Przy rozstrzyganiu, czy dana czynność prawna należy, czy też nie należy do zwykłych czynności spółki cywilnej, trzeba mieć na względzie okoliczności konkretnego przypadku, a w szczególności cel i determinowany nim rodzaj działalności spółki, przynależność ocenianej czynności do tego rodzaju działalności oraz jej doniosłość z punktu widzenia rozmiaru tej działalności (por. np. wyrok SN z 5 czerwca 1997 roku, ICKN 70/97).
Jednakże zauważyć należy, że o sposobie reprezentacji i prowadzenia spraw spółki cywilnej decydują w pierwszej kolejności postanowienia umowy lub uchwały wspólników, dotyczące reprezentowania spółki wobec osób trzecich. W umowie spółki cywilnej "A" zawarto zaś postanowienie, zgodnie z którym każdy ze wspólników ma prawo do samodzielnego prowadzenia spraw spółki oraz reprezentowania jej na zewnątrz. Zatem Sąd zwolniony jest od oceny, czy czynność polegająca na cofnięciu skargi przez jednego ze wspólników spółki cywilnej przekracza zakres zwykłego zarządu..
W okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą więc przesłanki wyłączające związanie oświadczeniem strony skarżącej o cofnięciu skargi. Zatem postępowanie sądowe z mocy art. 161 § 1 pkt 1 należało umorzyć.