Uzasadnienie
SA/Rz 1253/03
Skarżący J. i J-a C. pismem z dnia 15 września 2004 r. (data złożenia w Sądzie) wnieśli o cofnięcie wniesionej przez nich skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...]. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] zezwalającej inwestorowi – R. i M. G. na wejście na nieruchomość stanowiącą własność skarżących celem wykonania określonych w niej robót budowlanych. Jako uzasadnienie cofnięcia skargi skarżący wskazali osiągnięte w tym przedmiocie porozumienie stron.
Rozpatrując złożony wniosek Sąd zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie obowiązujących od tego dnia nowych przepisów postępowania sądowo- administracyjnego - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a.
Stosownie do treści art. 60 tej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia skarżących o cofnięciu skargi nie zachodzą. W związku z powyższym postępowanie sądowe na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć. O wpisie orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.