Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2003r Izba Skarbowa w R. - po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. w R. (zwanej dalej Spółką) od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] grudnia 2000r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2000 roku, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2003r., sygn. akt SA/Rz 1044/01 - uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w całości i określiła kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2000 roku w wysokości 240.898 zł, ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 5.687 zł oraz umorzyła postępowanie w zakresie określenia zaległości i odsetek.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa przedstawiła dotychczasowy przebieg sprawy. Kierując się oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku, Izba Skarbowa przyjęła, że wykonywane przez Spółkę wszystkie czynności winny być opodatkowane według stawki 7% oraz uznała, że otrzymany przez Spółkę bezpośredni zwrot podatku za marzec 2000 roku nie był zaległością podatkową, zatem brak było podstaw do naliczania odsetek za zwłokę. Zawyżenie przez Spółkę kwoty zwrotu podatku o kwotę 18.958 zł spowodowało, zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.- zwanej dalej ustawą o VAT), konieczność ustalenia sankcyjnego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.
W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, zarzucając naruszenie art. 27 ust. 6 ustawy o VAT oraz art. 52 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zdaniem skarżącej, Izba Skarbowa nie w pełni uwzględniła ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia 14 kwietnia 2003 roku. Mimo uznania, że Spółka działała w zaufaniu do organów państwa oraz oceny Sądu, że skutki - poza obowiązkiem zapłaty zobowiązania podatkowego - nie powinny obciążać podatnika, Izba Skarbowa ustaliła podatek sankcyjny. Spółka powołała pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998r., sygn. akt K. 17/97 o prewencyjnej roli sankcji podatkowej stosowanej automatycznie z tytułu obiektywnej winy podatnika i podniosła, że z uwagi na brak zawinienia nie było podstaw do karania jej dodatkowym podatkiem sankcyjnym.
Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Powołując ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśliła, że z brzmienia art. 27 ust. 6 ustawy o VAT wynika, iż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego nie jest uzależnione od przyczyn powodujących zawyżenie zwrotu różnicy podatku, a jest związane z samym faktem stwierdzenia zawyżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 99 cyt. wyżej ustawy Przepisy wprowadzające..., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, bądź uchylenia tego orzeczenia przez Sąd Najwyższy w wyniku uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej lub, w obecnym stanie prawnym, przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny pozostały bez zmian. Z tego względu ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia 14 kwietnia 2003r., sygn. akt SA/Rz 1044/01 ma charakter wiążący i została uwzględniona przez Izbę Skarbową w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowym wyroku nie wyrażał żadnego poglądu w kwestii ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, ponieważ kontrola legalności decyzji w tym zakresie byłaby przedwczesna. Na skutek uchylenia decyzji, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, musiała bowiem ulec zmianie wysokość kwoty podatku do zwrotu, a tym samym podstawa do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Z tych względów zarzut skargi o niepełnym uwzględnieniu oceny prawnej przez Izbę Skarbową należy uznać za nietrafny.
Badając zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy o VAT, "W razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia." Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że jego zastosowanie ma miejsce, gdy organy podatkowe stwierdzą zawyżenie wykazanej w deklaracji podatkowej kwoty zwrotu różnicy podatku. Wówczas ich obowiązkiem jest określenie prawidłowej kwoty zwrotu i ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Art. 27 ust. 6 nie przewiduje żadnych przesłanek umożliwiających odstąpienie od ustalenia podatku sankcyjnego. Nie posługuje się pojęciem "winy", nie wskazuje na możliwość jej stopniowania, czy celowego zawyżenia przez podatnika kwoty zwrotu, a jedynie warunkuje ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego stwierdzeniem zawyżenia deklarowanego zwrotu podatku.
Innymi słowy: sankcja przewidziana w omawianym przepisie związana jest wyłącznie z wykryciem nieprawidłowości w sporządzonej przez podatnika deklaracji. Zatem bez znaczenia pozostają inne okoliczności, w tym brak winy podatnika w wadliwym sporządzeniu deklaracji podatkowej. Oznacza to, że podatnik nie może uwolnić się od konsekwencji nieprawidłowo sporządzonej deklaracji przez wykazywanie braku zawinienia w tym, że zawyżenie kwoty zwrotu podatku nastąpiło na skutek wykonania umów zawartych z organem centralnym i w zaufaniu do tego organu.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżąca Spółka otrzymała zwrot podatku na rachunek bankowy w wysokości wykazanej w deklaracji. W wyniku postępowania podatkowego stwierdzono zawyżenie zwrotu i określono prawidłową kwotę zwrotu podatku. Zatem zgodnie z art. 27 ust. 6 organy podatkowe zobligowane były również do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Mając powyższe na uwadze, wskazywany w skardze brak zawinienia Spółki -powodujący odstąpienie przez Izbę Skarbową od naliczania odsetek od kwoty zwrotu różnicy podatku przez umorzenie postępowania w tym zakresie - pozostaje bez wpływu na obowiązek ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Z tych względów, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).