Uzasadnienie
SA/Rz 1353/02
Wójt Gminy [...] decyzją z dn. [...].04.2002r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę pod rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego według opracowania indywidualnego autorstwa technika budowlanego B. C. na dz. nr ewid. 4357 położonej w W. dla A. R. W uzasadnieniu organ stwierdził, że A. R. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę domu mieszkalnego, przedkładając projekt budowlany, prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wójt uznał, że projektowana rozbudowa nie jest sprzeczna z ustaleniami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dn.14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednol. Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz.140 ze zm.), a przez to nie narusza interesów osób trzecich. Od powyższej decyzji odwołał się S. P., właściciel sąsiedniej działki o nr ewid. 4359. Odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów prawa budowlanego, albowiem jego zdaniem nie są zachowane odległości od granicy jego działki.
Domaga się także zamurowania istniejących otworów okiennych, nie zgadza się na usytuowanie balkonów od strony wschodniej, ponieważ "nie są zgodne z przepisami budowlanymi oraz będą miejscem, z którego będzie ubliżać się mojej rodzinie".
Wojewoda [...] decyzją z dn. [...].05.2002r. Nr [...] po rozpatrzenia odwołania S. P. utrzymał w mocy zaskarżoną i opisaną wyżej decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że projektowana rozbudowa jest zgodna z przepisami prawa budowlanego i rozporządzeniem z dn.14.12.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zamierzona rozbudowa ma być realizowana w głąb działki inwestora w odległości 4,2 m od granicy z działką odwołującego się. Drzwi balkonowe w nadbudowanej części budynku zaprojektowano w ścianie, gdzie odległość od granicy wynosi 4 m. Żądanie zamurowania istniejących otworów okiennych uznano za bezzasadne. Powołując się na dyspozycję § 12 ust.5 rozporządzenia z dn.14.12.1999r. stwierdzono, że dopuszczalnym jest pomniejszenie odległości przy usytuowania balkonów i tarasów od granicy z działkami sąsiednimi o 1m. Z dokumentacji wynika, że balkon zaprojektowany przy rozbudowie jest usytuowany w odległości 3 m od granicy z działką odwołującego się, co ma nie naruszać przepisów budowlanych.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wniósł S. P., nie wskazując kierunku jej weryfikacji. Skarżący wywodzi, że budynek projektowany do rozbudowy usytuowany jest w odległości 3,80 m od granicy z jego działką, dlatego niedopuszczalnym jest usytuowanie otworów okiennych od tej strony, jak również winny być zamurowane już istniejące otwory okienne. Niezgodnym ma być podanie w decyzji, że budynek usytuowany jest w odległości 4,20 m, a samą decyzję oceniono jako tendencyjną, ponieważ inwestor miał czynić starania o zmianie granic na mapach geodezyjnych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm., zwana dalej Pwsa) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn.30.08.2002r., Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwana dalej Ppsa). Ta reguła intertemporalna ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn, które sąd uwzględnił z urzędu. Główną kwestią jest dopuszczalność usytuowania projektowanej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, biorąc pod uwagę odległość między tym budynkiem, a granicą działki skarżącego. Domaganie się, by w przedmiotowym postępowaniu orzekać o obowiązku zamurowania istniejących otworów okiennych w budynku przeznaczonym do rozbudowy jest nietrafne, choćby i z tego powodu, że nie to jest przedmiotem postępowania, ani nie są w tych sprawach właściwe organy orzekające odnośnie pozwolenia na budowę. Z tych względów wypowiadanie się w tej kwestii przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe. Skarżący może w tym zakresie wystąpić z odrębnym podaniem, kierując go do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.
Rzeczą jednak istotną, z punktu widzenia kierunku wyrokowania, jest brak przeprowadzenia przez organ II instancji dowodu, na okoliczność odległości planowanego balkonu od strony wschodniej, w planowanym przez inwestora budynku mieszkalnym. W odwołaniu skarżący – S. P., zarzucił, że nie jest prawdą, aby odległość ta wynosiła 4m na wysokości planowanego balkonu. Organ odwoławczy przyjął za pewnik, że odległość ta wynosi, jak w projekcie budowlanym 4m. Trafnie organ zacytował obowiązujące w dacie orzekania reguły sytuowania budynków na działkach, wynikające z treści § 12 rozporządzenia z dn.14.12.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, z których wynika m.in. i to, że balkony nie mogą pomniejszać przyjętych w cyt. rozporządzeniu odległości od granicy działki budowlanej, o więcej niż 1m (§ 12 ust.5 cyt. rozporządzenia). Skoro jednak odwołujący zakwestionował ten fakt, to okoliczność ta miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Organ zobowiązany był więc, po myśli art.7 kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dn.14.06.1960r. - tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.) podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Z treści odwołania wynika żądanie strony przeprowadzenia dowodu na okoliczność odległości planowanej rozbudowy w miejscu balkonu, a żądanie to, skoro organ nie prowadził w tym zakresie żadnych ustaleń, należało uwzględnić po myśli art.78 § 1 k.p.a.. To na organie spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art.77 § 1 k.p.a.). W tej sytuacji zaskarżoną decyzję ocenić należy za przedwczesną. Organ odwoławczy winien przeprowadzić dowód z oględzin, a od jego wyniku uzależnione będzie rozstrzygnięcie sprawy.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że rozbudowa spełniająca wymogi przepisów prawa, zlokalizowana w odległości od granicy działki tak, jak przewiduje to przepis prawa, nie jest uzależniona od zgody sąsiada. Przeciwnie, to właściciel ma prawo do zabudowy nieruchomości, do której uzyskał tytuł prawny. Warunkiem posiadania pozwolenia na budowę jest jednak uzyskanie stosownej decyzji w trybie postępowania, przeprowadzanego bez naruszeń prawa.
Stwierdzając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, innym niż dające podstawę do wznowienia postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa), sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art.97 § 2 Pwsa. Sąd postanowił także zastosować normę art.152 Ppsa, uznając że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.