Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie prowadzone było zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./.
Z art. 29 par. 1 ustawy cyt. wyżej jednoznacznie wynika, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W konsekwencji art. 34 par. 1 tej ustawy stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w jej art. 33 pkt 1 - 6, co miało miejsce w niniejszej sprawie, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela.
Z zalegającego w aktach sprawy pisma z dnia 7 maja 1996 r. zawierającego w swej treści zarzuty skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wynika, że zgłoszony w nim zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi /wymienionymi w tym piśmie/ został przez skarżącego sprecyzowany w ten sposób, iż nie zwierał on z wierzycielem żadnej umowy dotyczącej abonamentu teleksowego i w związku z tym nie istnieje po jego stronie obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej.
Skoro art. 29 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak na wstępie wyjaśniono, zabrania organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, może on tylko zwrócić się do wierzyciela o zajęcie merytorycznego stanowiska. W świetle załączonej do akt dokumentacji sprawy nie ulega wątpliwości, że wierzyciel potwierdził istnienie obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, to jest obowiązku zapłaty przez skarżącego opłaty za abonament teleksowy. Stanowisko /wypowiedź wierzyciela co do istnienia powyższego obowiązku - wyrażone zostało w piśmie z dnia 11 czerwca 1996 r. - organ egzekucyjny uzyskał prawidłowo przed podjęciem postanowienia w sprawie zarzutów; stąd też nieuznaniu tego zarzutu za uzasadniony nie można odmówić trafności.
Podkreślić należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mogą zostać zgłoszone jedynie ze wskazaniem na jedną z podstaw enumeratywnie wymienionych w art. 33 pkt 1-7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie mieści się wszak wśród nich podstawa polegająca na wystawieniu tytułu wykonawczego przez nieuprawniony podmiot, jakim według stanowiska skarżącego jest wierzyciel /Telekomunikacja Polska SA/.
Natomiast bez wątpienia podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego może być brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, obligatoryjnego po myśli art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o czym stanowi art. 33 pkt 6 tej ustawy. Jest to uchybienie proceduralne prowadzące do umorzenia egzekucji /art. 59 par. 1 pkt ustawy cyt. wyżej/.
W warunkach jednakże rozpoznawanej sprawy podnoszenie zarzutu, w tym w szczególności wskazywanie w piśmie procesowym z dnia 29 października 1997 r. na naruszenie prawa polegające na braku uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia wobec zarazem znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia upomnienia pełnomocnikowi skarżącego /dopuszczalnego z mocy art. 40 par. 2 Kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji/ nie mogło być skuteczne.
Zwrócić bowiem należy uwagę, że Sąd nie prowadzi we własnym zakresie postępowania dowodowego, lecz orzeka na podstawie akt sprawy/ zgromadzonego materiału dowodowego przez organy orzekające w sprawie/. Stąd też wskazywanie przez skarżącego, że upomnienie doręczone zostało przez organ egzekucyjny osobie nieuprawnionej do jego odbioru/ przy braku w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego ten fakt/ nie może stanowić w tym momencie o wadliwości postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji również nie uzasadnia wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Nie mniej jednak w przypadku chociażby udowodnienia - ale nie przed sądem administracyjnym - okoliczności, że istotnie upomnienie doręczone zostało osobie, jak twierdzi skarżący nie będącej jego pełnomocnikiem, bez wątpienia będą mogły znajdować zastosowanie przepisy art. 55 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec, jak w sentencji.