Uzasadnienie
SA/Rz 1420/01
Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2001 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania dotyczącego przyznania dodatku mieszkaniowego i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Za podstawę prawną tej decyzji wskazano art. 138 § 2 k.p.a.
Z jej uzasadnienia wynika, że Prezydent Miasta [...] prowadził postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego z wniosku osoby określającej się jako A. P. Decyzją z dnia [...] maja 2001 r., opisaną na wstępie, organ I instancji umorzył to postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak podmiotu postępowania, za podstawę prawną przyjmując art. 105 § 1 k.p.a.
Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, że wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożył A. P., natomiast w ewidencji ludności miasta [...] osoba taka nie figuruje.
Pomimo takiego rozstrzygnięcia organ doręczył decyzję wnioskodawcy, tj. osobie określającej się jako A. P., jak również od tej osoby przyjęto wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Inwestycji Urzędu Miasta [...].
Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji, przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazane zostały przy tym czynności, jakie powinien przeprowadzić organ I instancji w celu merytorycznego rozpoznania sprawy. Zalecono wezwanie osoby określającej się jako A. P. dla ustalenia czy ma ona zdolność do czynności prawnych oraz prawidłowego wypełnienia (uzupełnienia) wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w szczególności prawidłowego wskazania danych personalnych wnioskodawcy.
Organ II instancji podniósł także, że prawna indywidualizacja osoby ludzkiej jest konieczna dla prowadzonego postępowania. Indywidualizacji tej służą dane osobowe, a wśród nich imię i nazwisko.
W uzasadnieniu tejże decyzji zauważono również, że znajdujący się w aktach wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego został podpisany nazwiskiem P., natomiast jako imię wpisano imię J., a w nawiasie A. Zdaniem Kolegium okoliczność ta może wskazywać, że stroną postępowania może być J. P. Złożona na tę decyzję skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego została podpisana: "A. P.".
W jej meritum skarżący powołał się na przepisy art. 37, 31 ust. 1 i art.29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr oraz art. 416 i 417 § 1 Kodeksu cywilnego, nie precyzując jednak zarówno wniosków, jak i zarzutów po adresem zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W uzasadnieniu takiego stanowiska stwierdzono, iż skarżący nie prezentuje żadnych zarzutów pod adresem decyzji organu II instancji i nie wskazuje na naruszenie interesu prawnego. Ponadto kasacyjne orzeczenie organu odwoławczego okazało się korzystne dla skarżącego, który decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. otrzymał dodatek mieszkaniowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy sprawa niniejsza) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie zaś z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta dotyczy legalności, czyli zgodności z prawem wydanych aktów i oznacza badanie czy odpowiadają one prawu materialnemu i przepisom procedury. Sąd może uwzględnić skargę tylko wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo i to w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Poddając zaskarżoną decyzję takiej kontroli Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby jej uchyleniem, oznaczającym eliminację z obrotu prawnego.
Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było zindywidualizowanie osoby wnioskodawcy. Organ I instancji poczynił w tym zakresie pewne ustalenia; powziął mianowicie informację, że wnioskodawca, podpisany z imienia i nazwiska: A. P., nie figuruje w ewidencji ludności miasta [...]. Na tej podstawie przyjął brak podmiotu postępowania, co w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego było nieprawidłowe. Skoro bowiem wniosek złożyła i wypełniła konkretna osoba, nie może być mowy o braku podmiotu, czyli nie istnieniu osoby fizycznej lub prawnej mogącej posiadać prawa i obowiązki. Należało zatem prawidłowo ustalić tożsamość wnioskodawcy, czyli imię, nazwisko i inne dane osobowe. Takich czynności organ I instancji nie dokonał, co zostało zakwestionowane przez organ odwoławczy.
Sąd podziela stanowisko organu II instancji i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ naprowadził bowiem, że skoro we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w miejscu dotyczącym określenia wnioskodawcy wpisane zostało imię J., natomiast w nawiasie A., może to wskazywać, że stroną postępowania jest J. P. Fakt ten został zresztą potwierdzony w toku rozprawy przed Sądem. Skarżący podał bowiem, że w aktach stanu cywilnego jako jego imię wpisano imię "J.". Złożył wniosek o zmianę tego imienia na "A.", jednak w administracyjnym toku instancji odmówiono mu jego uwzględnienia. Postępowanie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności zapadłych w tej kwestii decyzji nie zostało prawomocnie zakończone.
Zaznaczyć także wypada, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylające decyzję organu I instancji było korzystne dla skarżącego, albowiem przywróciło możliwość uzyskania dodatku mieszkaniowego. Taka zresztą decyzja, pozytywna dla skarżącego, o przyznaniu dodatku mieszkaniowego zapadła w dniu [...] lipca 2001 r. Stąd też uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd było niemożliwe z uwagi na zakaz reformationis in peius –orzekania na niekorzyść skarżącego, sformułowany w art. 134 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego skarga jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 cyt. wyżej ustawy.