Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku Nr [...] nakazał A. L. rozbiórkę obiektu budowlanego / płyty gnojowej/ wobec stwierdzonego istotnego odstąpienia przez inwestora jego realizacji od uzyskanego pozwolenia na budowę.
W podstawie prawnej decyzji powołał przepis art./ 104 k.p.a oraz art.51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane / DZ.U z 2000 r Nr 106 poz.1126 ze zm /
W uzasadnieni tej decyzji wyjaśnił, że postępowanie dowodowe wykazało iż sporny obiekt powstał w latach 80 tych / oświadczenie A. L. złożone do protokołu oględzin z dnia 22 lipca 2002 roku/ tj. w tym czasie co budynek gospodarczy w oparciu o z pozwolenie budowlane wydane przez Naczelnika Miasta [...] z dnia [...].09.1983 r Nr [...].
Zostało ustalone, że inwestor przy realizacji tego obiektu w sposób istotny odstąpił od w/w pozwolenia zarówno co do jego wymiarów jak i jego usytuowania.
W/g pozwolenia jego wymiary winny wynosić 3,70 x 3,10 usytuowanie natomiast w odległości 7,50 m od granicy parceli M. G., gdy tymczasem faktyczne jego wymiary wynoszą 3,10 x 2,25 natomiast jego usytuowanie jest w granicy działki nr ewod. 110/11 własności Z. K. Niezachowanie odległości przewidzianej w pozwoleniu oraz naruszenie postanowień § 23 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki/DZ.U Nr 17 poz. 62/. oraz przepisów obecnie obowiązujący tj. § 6 ust.4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r / Dz.U Nr 132 po. 877 / w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie i to w ocenie organu uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki
W odwołaniu A. L. zakwestionowała w/w rozstrzygnięcie twierdząc, że w/w obiekt jest konieczny wobec prowadzenia gospodarstwa rolnego przez jej matkę nadto usytuowany jest w odległości 30 – 35 metrów od budynków mieszkalnych sąsiedniej działki.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł merytorycznie;
nakazał A. L. rozbiórkę obiektu budowlanego tj. płyty gnojowej oraz zobowiązał inwestora do wykonania w terminie do 31 października 2003 roku płyty gnojowej od strony północnej w odległości 4 metry od granic sąsiednich działek.
W podstawie prawnej decyzji powołał przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane/ Dz.U Nr 106 z 2000 r poz. 1126 ze zm/.3
W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśnił, że obiekt objęty nakazem rozbiórki został usytuowany w granicy działki sąsiedniej zatem niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem oraz przepisami § 23 ust.1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U Nr 17 poz. 62/.
Ponieważ budynek inwentarski powinien być wyposażony w/w urządzenie dlatego też stosownie do przepisów § 6 ust.4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r / Dz.U Nr 132 po. 877 / w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie nakaz jego wybudowania znajduje uzasadnienie prawne.
W ocenie organu odwoławczego orzeczenie reformatoryjne znajduje uzasadnienie wobec faktu, że pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego w tym gnojownika utraciło ważność.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji powtarzając argumentację jak w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest uzasadniona z przyczyn odmiennych niż zostało w niej podniesione bowiem zaskarżone orzeczenie w ocenie Sądu nie znajduje wsparcia w powołanych przez organ przepisach prawa budowlanego.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia / art. 135 ustawy/.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
Niekwestionowany jest fakt, że inwestor w latach 80 tych przy realizacji spornego obiektu budowlanego odstąpił w sposób istotny od warunków uzyskanego pozwolenia tj. posadowił niniejszy obiekt w innym miejscu nie zachowując jednocześnie prawem przewidzianych odległości.
Zgodzić się należy z organem orzekającym w sprawie, że w takim wypadku inwestorowi nie można czynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej w rozumieniu prawa budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Realizowanie obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach prawa budowlanego wypełnia dyspozycję przepisów art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawa budowlanego / Dz.U z 2000 r Nr 106 poz. 1126 ze zm/ wz. z art.103 ust.2 wymienionej ustawy zwana dalej ustawą.
Organ odwoławczy wydając decyzję reformatoryjną orzekł o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego oraz nakazie wybudowania w zakreślonym terminie płyty gnojowej powołując się na przepis art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy.
Przepis ten stanowi, że właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem określając termin ich wykonania.
W/cytowany przepis nie uprawnia do orzeczenia nakazu rozbiórki jak również do wydania nakazu zobowiązującego inwestora do wybudowania obiektu budowlanego.
Przywołany przepis upoważnia organ do nałożenia na inwestora określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stan zgodnego z prawem lecz do takich czynności niewątpliwie nie można zaliczyć budowę nowego obiektu.
Obowiązkiem organu w niniejszej sprawie przy nie budzącym wątpliwości stwierdzeniu, iż inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków pozwolenia i niemożliwości jego legalizacji wobec niezachowania prawem przewidzianych odległości było wydanie orzeczenia o nakazie jego rozbiórki w oparciu o art. 51 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 103 ust.2 ustawy.
Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego / art. 145 § 1 pkt 1 lit.a Ppsa/, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Określenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku znajduje uzasadnienie treści w art. 152 Ppsa
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w oparciu art. 200 Ppsa w zw. z art. 97 § 2 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/