Uzasadnienie
SA/Rz 1443/02
Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2002 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego w budynku garażowo-gospodarczym stanowiącym własność C. i M. W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest następstwem przyjęcia poglądu, że przetrzymywanie niewielkich ilości drobnego inwentarza /17 sztuk/ w pomieszczeniu gospodarczym wymaga uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania takiego pomieszczenia.
Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodzili się C. i M. W. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie skarżący wnieśli o dokładne zbadanie sprawy, gdyż uzależnianie przetrzymywania drobnego inwentarza w budynku gospodarczo-garażowym od decyzji zmieniającej sposób użytkowania części budynku jest niezrozumiałe, zwłaszcza, że nie zagraża to stanowi sanitarno-epidemiologicznemu oraz jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi C. i M. W., bowiem skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Sąd rozpoznając sprawę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną i formułowanymi przez stronę skarżącą wnioskami, a rozstrzyga sprawę w jej granicach.
Mając na uwadze tak określony zakres sprawowanej przez Sąd kontroli stwierdzić należy, że skarga C. i M. W. zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela poglądu organu II instancji, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji, którego istota sprowadza się do stwierdzenia, że hodowanie nieznacznej liczby drobnego inwentarza /kury i króliki/ w budynku gospodarczo-garażowym jest możliwe po wcześniejszym uzyskaniu decyzji zmieniającej sposób użytkowania takiego budynku lub jego części.
Sąd podziela wątpliwość organu II instancji sformułowaną w zaskarżonej decyzji, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub części takiego obiektu /budynku/ możliwa jest co do zasady po uzyskaniu stosownej decyzji organu wydanej na podstawie art. 71 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednak Sąd twierdził, że istnienie takiej reguły nie może oderwane od konkretnego przypadku, gdy w każdej indywidualnie określonej sytuacji należy badać, czy spełnione zostały warunki określone w art. 71 ust. 2 prawa budowlanego.
Odwołanie się do określonych w tym przepisie przesłanek musi wychodzić z założenia generalnego, że przepisy prawa budowlanego są regulacją w sposób zdecydowany ingerującymi w prawo własności. Taki charakter tej regulacji wymaga od organów stosujących prawo ostrożności w wykładaniu pojęć ogólnych czy niedookreślonych, a w sytuacjach wątpliwych zawsze jako prawnie dopuszczalna i poprawna powinna być uznana ta wykładnia, która prowadzi do uszanowania uprawnień płynących z własności, a nie uprawnienia te ograniczająca. zatem stosując art. 71 prawa budowlanego, wobec posługiwania się ogólnymi pojęciami przez ten przepis, należy działać na rzecz dopuszczenia do innego sposobu użytkowania obiektu lub pomieszczenia, o ile koliduje taka zmiana z warunkami wynikającymi z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, przy czym Sąd stoi na stanowisku, że warunki wynikające z tego przepisu muszą być odnoszone do szerszego interesu /ogólnego/, a nie interesu sąsiada, który jeżeli uważa, że wykonywanie prawa własności godzi w jego prawo, to ma otwartą drogę sądowej ochrony płynącą z własności lub innego przysługującego prawa podmiotowego.
Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, a to jest podstawą do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo o p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy prawo o p.s.a.