Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r [...] Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził o niedopuszczalności odwołania złożonego przez T. S. od aktu mianowania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...](1) listopada 2002 r w sprawie mianowania na stanowisko Starszy Specjalista.
W uzasadnieniu zostało wyjaśnione, że w dniu 12 sierpnia 2003 r. wpłynęło odwołanie kpt. T. S. od aktu mianowania Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie mianowania na stanowisko Starszy Specjalista.
W uzasadnieniu tego odwołania z powołaniem się na treść art. 32 ust. l w związku z ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 147, póz. 1230 ze zm/ odwołujący zarzuca, że w akcie mianowania nie wskazano terminu do wniesienia odwołania i wobec powyższego wnosi o przywrócenie terminu i rozpatrzenia złożonego odwołania.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, rozpatrując dopuszczalność złożonego odwołania od aktu mianowania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że jest ono niedopuszczalne i wyjaśnił, że decyzją Nr [...] z dnia [...](2) listopada 2002 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej przeniósł i mianował Pana kpt. T. S. na stanowisko Starszy Specjalista w Wydziale Kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej PSP w której to decyzji zawarte również zostało pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Wraz z w/w decyzją T. S. otrzymał angaż z dnia 26 listopada2002 r. oraz pismo w sprawie mianowania na stanowisko z dnia 27 grudnia 2002 r.
Od w/w decyzji T. S. nie wniósł odwołania tym samym decyzja ta stała się ostateczna zaś skutkiem ostateczności tej decyzji jest fakt mianowania w/w na stanowisko służbowe starszego specjalisty w wydziale kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej
W dniu 12 maja 2003 r. do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wpłynął wniosek kpt. T. S. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...](2) listopada 2002 r.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży, po przeprowadzonym postępowania w tym zakresie decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...](2) listopada 2002 r.
Z wyższą decyzją zainteresowany nie zgodził się i pismem z dnia 16 czerwca 2003r. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.
Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Tak więc decyzja w sprawie mianowania stała się ostateczna i prawomocna
Rozpatrywanym obecnie wnioskiem - z zawartym w nim odwołaniem od aktu mianowania – T. S. faktycznie domaga się ponownego rozpatrzenia decyzji dotyczącej mianowania.
Akt mianowania nie jest decyzją, lecz jest powtórzeniem istotnych postanowień zawartych w decyzji o mianowaniu, nie jest również aktem samodzielnym, lecz integralnie związanym z decyzją o mianowaniu.
Strona niezadowolona z takiej decyzji, ma możliwość zaskarżenia wszystkich tych postanowień, które zostały zawarte w akcie mianowania, odwołując się od decyzji. Nie przysługuje więc od aktu mianowania odrębny środek zaskarżenia.
Biorąc pod uwagę całość zebranego w sprawie materiału, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej rozważył również, czy złożony przez T. S. wniosek może być potraktowany jako odwołanie od decyzji dotyczącej mianowania lecz akta sprawy wskazują, że w/w wyczerpał środki zaskarżenia tej decyzji, zatem orzeczenie o niedopuszczalności odwołania znajduje wsparcie w art. 134 k.p.a.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący T. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2003 r lub przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od aktu mianowania z dnia [...](1) listopada 2002 r.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że jego uprawnienie do złożenia odwołania od aktu mianowania wywodzi z przepisu art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r o Państwowej Straży Pożarnej/ Dz.U z 2002 r Nr 147 poz.1230 ze zm/ wskazując, że w akcie mianowania z dnia [...](1) listopada 2002 r nie został pouczony o przysługującym mu uprawnianiu wskazanym w przytoczonym przepisie.
Dodatkowo wskazał na kolejny akt z dnia [...](2) listopada 2002 r Nr [...],którego treść wskazuje, że orzeczono ponownie w tej samem sprawie co do faktu przeniesienia i mianowania go na stanowisko starszego specjalisty w wydziale kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej. Zwrócił uwagę również na daty w decyzji o jego mianowaniu oraz datę angażu z porównania których wynika, że procedura nie została co do przeniesienia i mianowania zachowana, gdyż angaż winien być konsekwencją mianowania a nie odwrotnie.
Chybione jest twierdzenie organu, że decyzja Głównego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2003 r Nr [...] jest prawomocna wobec złożenia przez niego skargi w sierpniu 2003 r do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Niezależnie od wyżej wskazanych uchybień organu skarżący wskazał na nierozpoznany przez ten organ wniosek z dnia 23 lipca 2003 r o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony w trybie art. 58 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W replice na zarzuty złożone w skardze organ wyjaśnił, że skarżący składa odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu nie od decyzji o mianowaniu lecz od postanowień pisma Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...](1) listopada 2002 od którego nie przysługuje żaden środek odwoławczy dlatego wniosek o przywrócenie do jego rozpoznania został pozostawiony bez rozpoznania
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
skarga jest nieuzasadniona
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U, Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy tej kontroli bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji..
W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.
Prawidłowość decyzji i postanowień podlega weryfikacji w drodze systemu kontroli opierającego się na środkach zaskarżania.
Środkami zaskarżania są przewidziane w procedurze instytucje prawne, za pomocą których strona niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia stara się uzyskać jego zmianę lub uchylenie.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 127 § 1 k.p.a. przewiduje odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Decyzją natomiast w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. kpa jest rozstrzygniecie indywidualnej sprawy administracyjnej, podjętej przez uprawniony organ administracji publicznej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Inaczej mówiąc załatwienie sprawy przez organ w formie wydania decyzji następuje wówczas gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w formie decyzji.
Organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy poddaje odwołanie badaniu wstępnemu w aspekcie jego dopuszczalności, oraz terminowości jego wniesienia./ art. 134 k.p.a./
O niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych mamy do czynienia między innymi wówczas gdy odwołanie zostało wniesione od informacji udzielonej przez organ I instancji.
Przepis art. 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r o Państwowej Straży Pożarnej/ Dz.U z 2002 r Nr 147 poz.1230 ze zm/ zwana dalej ustawą przewiduje uregulowanie stosunku służbowego strażaka z dniem mianowania na stanowisko służbowe wyrażone w formie decyzji.
Akt mianowania strażaka natomiast określa 1/ stanowisko i miejsce służby, 2/ termin rozpoczęcia służby, 3/ rodzaj mianowania, 4/ uposażenie lub zasady jego ustalania. / art. 33 ustawy /
W niniejszej sprawie akt mianowania skarżącego na stanowisko Starszy Specjalista w Wydziale Kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej zostało wyrażone w decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej z dnia [...](2) listopada 2002 r, która to decyzja uzyskała walor decyzji ostatecznej.
Zarzuty podnoszone w skardze co do legalności tej decyzji wykraczają poza granice rozpoznawanej sprawy, której przedmiotem jest niedopuszczalność odwołania, zatem pozostają poza zakresem kontroli Sądu bowiem, Sąd ten jak już wyżej zaznaczono związany jest granicami sprawy.
Zarzut skarżącego, że decyzja ta jest nieprawomocna nie znajduje wsparcia w materiale aktowym.
O cenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że odwołanie skarżącego złożone jest nie od decyzji Nr [...] z dnia [...](2).11.2002 roku o mianowaniu w/w, lecz od informacji z dnia [...](1) listopada 2002 roku udzielonej przez organ I instancji o jego mianowaniu.
Tego rodzaju pismo informujące o mianowaniu nie jest aktem samodzielnym / art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 31 i 33 ustawy/ / nie podlega ono zaskarżeniu co w konsekwencji powoduje stwierdzenie o jego niedopuszczalności i o nie rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do jego rozpatrzenia.
W tym, stanie rzeczy skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Sąd skargę oddalił jako nieuzasadniona w oparciu o art. 151 P.p.s.a.