Uzasadnienie
Rada Miejska w S.-M. podjęła w dniu 30 marca 1999 r. uchwałę (...) w sprawie ustalenia bonifikaty przy sprzedaży lokali mieszkalnych w budynku przy ul. P. 7 w S.-M., wskazując jako jej podstawę art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm./.
Powyższą uchwałę zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym Zofia W., Krystyna M. i Apolonia J. Skarżące wyjaśniły, że od początku były zainteresowane kupnem mieszkań nie za gotówkę, lecz na raty. Pisały w związku z tym petycje do Burmistrza i Rady Miejskiej o rozłożenie kupna mieszkań na raty, ale mimo tego budynek został wystawiony na przetarg. Na ostatnią prośbę z dnia 10 czerwca 1999 r. w tej sprawie dotychczas nie uzyskały odpowiedzi. Z "Nowin" z dnia 24 sierpnia 1999 r. dowiedziały się o przeznaczeniu mieszkań do sprzedaży przetargowej, natomiast w dniu 1 września 1999 r. zostały zawiadomione o przetargu przez Burmistrza i Radę Miejską. Zdaniem skarżących sprzedaż mieszkań w drodze przetargu jest krzywdząca i stanowi pogwałcenie obowiązującego prawa.
Strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi, gdyż skarżące nie wyczerpały trybu przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podkreślono, że w zaskarżonej uchwale ustalona została bonifikata dla najemców lokali oraz warunki jej uzyskania. Powyższa uchwała stanowi niejako kontynuację uregulowań sprzedaży nieruchomości gminnych zawartych w uchwale z dnia 18 czerwca 1998 r. (...).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W świetle materiałów sprawy niewątpliwie skarżące mogły wnieść skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S.-M. (...) określającą zasady bonifikaty przy sprzedaży lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży uchwałą z dnia 18 czerwca 1998 r. (...) gdyż dotyczy ona spraw z zakresu administracji publicznej.
Skarżące, odpowiadając na wezwanie Sądu do wskazania czy przed wniesieniem skargi wezwały Radę Miejską w S.-M. do usunięcia naruszenia o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy cyt. wyżej, nadesłały pismo z dnia 20 grudnia 1999 r. wraz z kserokopiami pism kierowanych przez nich do Rady Miejskiej i Burmistrza /z dnia 10 i 15 czerwca 1999 r. oraz 1 lutego 1999 r./.
Z lektury tych pism w sposób wyraźny wynika, że skarżące kwestionowały wycenę lokali mieszkalnych i domagały się rozłożenia na raty ceny tych lokali, a także /pismo Zofii W. z 10 czerwca 1999 r./ wnosiły o podwyższenie bonifikaty przy sprzedaży lokali. Oznacza to tym samym, że żadne z tych pism nie może zostać zakwalifikowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnień skarżących. Wspomnieć przy tym należy, że skarżące przed Sądem w dniu 10 stycznia br. oświadczyły, iż oprócz pism nadesłanych Sądowi "żadnych innych nie mają".
W ocenie zatem Sądu, pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, iż skarżące przed wniesieniem skargi nie dopełniły warunku uprzedniego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia /art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym/ zasługuje na akceptację.
Pominięcie tego warunku czyni wniesioną skargę niedopuszczalną /vide wyrok NSA z dnia 27 września 1990 r. SA/Wr 952/90 - ONSA 1990 Nr 4 poz. 4/ i dlatego na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlegała ona odrzuceniu.