Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 września 1999 r., (...) Kierownik Urzędu do Spraw-Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku Emila H. o ponowne rozpatrzenie sprawy:
- - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 1 lipca 1999 r., (...) o pozbawieniu Emila H. uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu decyzji podano, że Emil H. otrzymał uprawnienia kombatanckie od Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Rz. w dniu 27 października 1987 r. z tytułu walki zbrojnej o utrwalanie władzy ludowej.
Decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 1 lipca 1999 r., (...) pozbawiono Emila H. uprawnień kombatanckich.
Emil H. zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy za kończonej decyzją wskazaną w poprzednim akapicie.
We wniosku swoim podał, że podstawę jego stanowi przepis par. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997 r. w sprawie przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz zasad weryfikacji tych uprawnień.
Podał on ponadto, że służył w jednostce wojskowej KBW w B. w 9 Pułku. Jednostka jego została skierowana do walk ż bandami UPA w rejon B. W walkach tych brał osobisty udział.
W archiwum CAW mogą występować nieścisłości i pomyłki, jednak nie chce on podważać historii bojowej II wojny światowej.
Rozpoznając wniosek Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uznał, że jest on nieuzasadniony.
W uzasadnieniu swojej decyzji podał, że z akt sprawy wynika, że skarżący służył w Ludowym Wojsku Polskim w okresie od 10 października 1949 r. do 27 lutego 1952 r., a uprawnienia kombatanckie uzyskał wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej.
W myśl przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które uzyskały uprawnienia z mocy dotychczasowych przepisów wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 - 1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej.
Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył Emil H. nie podając kierunku jej weryfikacji.
W uzasadnieniu skargi zarzucił, że służył w Ludowym Wojsku Polskim od 10 października 1949 r. do 27 lutego 1952 r., zaś uprawnienia kombatanckie uzyskał z tytułu utrwalania władzy ludowej.
Logicznie rzecz biorąc pod rozwagę w latach 1944 - 1956 jego służba w LWP obejmowała termin utrwalania "władzy ludowej" dlatego komisja na szczeblu wojewódzkim w Rz. "sprawiedliwie" przyznała mu uprawnienia kombatanckie.
Skarżący domaga się rozpatrzenia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podając w uzasadnieniu, że skarżący nie brał udziału w walkach z UPA ani Wehrwolfem, dlatego pozbawienie go uprawnień kombatanckich w oparciu o przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ jest uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja ostać się nie może, aczkolwiek z przyczyn zupełnie innych, niż wywiedzione w skardze.
Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd. sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przy czym z mocy art. 51 ustawy Sąd nie jest związany granicami skargi. To ostatnie uregulowanie powoduje, że zaskarżona decyzja musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odwołanie obowiązany był w pierwszej kolejności dokonać wstępnego badania wniosku w celu sprawdzenia, czy został on wniesiony w terminie, czy zostało wniesione przez stronę postępowania itp.
W niniejszej sprawie stroną postępowania jest Emil H. i właśnie do niego decyzja organu została skierowana.
Treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazuje, że jego autorem jest najprawdopodobniej Emil H. Wniosek ten nie został jednak przez niego podpisany.
Przepis art. 128 w związku z art. 127 par. 3 Kpa stanowi, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z decyzji.
Przepis art. 63 Kpa reguluje wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa - np. wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spowodowało skutek prawny. Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie formy i treści przedmiotowego wniosku przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu. Przestrzeganie ograniczonych zasad formalnych, ustalenie przez organ administracji publicznej, czy czynność procesowa - spełnia je ma znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Spełnienie wymagań formalnych gwarantuje między innymi to, że czynność procesowa została dokonana przez stronę, pozwala też na ustalenie przedmiotu postępowania.
Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje również zasadę ograniczonego formalizmu w zakresie wymagań co do treści odwołania, czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Musi on zawierać wskazanie osoby od której pochodzi, jej adres i żądanie określone co najmniej w sposób wyrażony w art. 128 Kpa.
Istotnym elementem każdego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest podpis osoby składającej go, bowiem bez niego nie można dokonać indywidualizacji osoby, która go złożyła. Przepis art. 63 par. 3 zawiera szczegółową regulację co do wymogów podpisu. Brak podpisu, gdy nie zostanie usunięty, powoduje uniemożliwienie wywołania skutku prawnego wniesionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak więc wydana może zostać decyzja bez wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodzącego od strony.
Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku wydania decyzji odwoławczej bez odwołania strony, przyjmowało, iż decyzja taka wydana była z rażącym naruszeniem prawa, co powodowało konieczność stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który nie został podpisany przez Emila H., a więc nie wiadomo czy pochodzi od niego.
Charakter stwierdzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny naruszenia prawa, ma charakter naruszenia rażącego i skutkować musi stwierdzeniem nieważność zaskarżonej decyzji w trybie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, co nie pozwala Sądowi na merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów skargi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny po myśli przepisów art. 22 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.