Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
(...) Rozpoznając sprawę organy obydwu instancji przyczynę wygaśnięcia przysługującego skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych przyznanego jej w oparciu o art. 25 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211 ze zm./ upatrują w pozbawieniu jej statusu bezrobotnego, przy czym ich zdaniem ten ostatni negatywny dla niej skutek nastąpił w związku z jej niestawiennictwem w Rejonowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym na dzień 8.07.1996 r. terminie z upływem tego właśnie dnia.
Swoje umocowanie do takiego właśnie rozstrzygnięcia znajduje organ w postanowieniach art. 13 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy.
W kontekście tak ukształtowanego stanu sprawy do rozważenia pozostaje kwestia, czy owo niestawiennictwo było tak jak przyjmuje to organ nieusprawiedliwione uzasadnioną przyczyną, czy też mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty nie może być w powyższy sposób kwalifikowane.
Nawiązując do wspomnianych zarzutów, a także do zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wypadnie zauważyć, iż skarżąca usiłowała usprawiedliwić swoje niestawiennictwo dwojakiego rodzaju przyczynami, raz wspominając o konieczności zapewnienia w owym czasie opieki małoletnim dzieciom, drugi raz o obłożnej swojej chorobie.
Odnosząc się do pierwszej z nich organ podnosi, iż nie może być ona uznana za uzasadnioną, z tej przyczyny że w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa za bezrobotnego uważa się osobę, która w każdym czasie winna prezentować swoją gotowość do podjęcia zaoferowanego zatrudnienia.
Co się zaś tyczy drugiej, to względy formalne /brak zaświadczenia wystawionego na druku typu Mz - 4/ zdaniem organu uniemożliwiają potraktowanie jej jako uzasadnionej.
Tego rodzaju wnioski rzutujące w sposób negatywny na sferę uprawnień skarżącej stanowiących o egzystencji jej i pozostających na jej utrzymaniu małoletnich dzieci, uznać należy za nieznajdujące pełnego wsparcia w zgromadzonym w sprawie w materiale dowodowym, logicznie nieumotywowane i co najmniej przedwczesne.
Wszak powołany art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy nie określa bynajmniej ani też nie limituje rodzaju przyczyn które kwalifikowane być mogą jako uzasadnione i nie utożsamia ich li tylko z niezdolnością do pracy spowodowaną chorobą. Wniosek zaś, iż każdoczesna gotowość bezrobotnego do podjęcia zaoferowanego zatrudnienia bez względu na przyczyny ją wyłączające, za wyjątkiem stanu zdrowia, stanowi warunek zachowania statusu bezrobotnego nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.
Nie można bowiem rygorów przewidzianych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które pomyślane zostały jako zabezpieczenie przed naruszeniem przepisów tej ustawy przez niektóre osoby zarejestrowane jako bezrobotne traktować jako bariery tamującej ze względów czysto formalnych zapewnienie osobom i ich rodzinom znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej i życiowej niezbędnych warunków egzystencji. Mijałoby się to bowiem z zasadniczym celem ustawy, który upatrywać należy w stworzeniu niezbędnych do przeżycia warunków dla osób ubiegających się o zatrudnienie, którego uzyskać nie mogą z przyczyn od nich niezależnych.
Innymi słowy nie tylko stan zdrowia bezrobotnego, ale też inne przyczyny obiektywnie uniemożliwiające mu stawiennictwo w wyznaczonym terminie w rejonowym urzędzie pracy winne być brane pod uwagę jako stanowiące o usprawiedliwieniu jego niestawiennictwa, przy czym w każdym wypadku okoliczności powyższe oceniane winne być indywidualne. Do pomyślenia bowiem jest sytuacja kiedy o niestawiennictwie decydować mogą odrębnie jak i łącznie przyczyny różnego rodzaju wynikające zarówno ze stanu zdrowia jak i z innych zaszłości.
Nie można również w sposób automatyczny bez szczegółowego wyjaśnienia okoliczności sprawy przekreślać możliwości usprawiedliwienia przez skarżącą swojego niestawiennictwa także przy pomocy zalegającego w aktach sprawy zaświadczenia lekarskiego wystawionego przecież przez organ do tego uprawniony i korzystającego z domniemania prawdziwości jako dokument urzędowy. Wszak wykluczyć się nie da, iż owo zaświadczenie przez nieuwagę wystawione zostało na innym niż wymaganym przez prawo druku.
Wywody powyższe prowadzą do wniosku, iż w aktualnym stanie sprawa nie dojrzała do rozstrzygnięcia wobec istniejących i wykazanych wyżej wątpliwości.
W dalszym zatem postępowaniu rzeczą organu będzie uzupełnienie materiału dowodowego odnoszącego się do rzeczywiście zaistniałej przyczyny stanowiącej o niestawiennictwie skarżącej w Urzędzie w wyznaczonym terminie przy uwzględnieniu wszelkich dopuszczonych z urzędu i zaoferowanych przez stronę dowodów nie wyłączając ewentualnie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka lekarza wystawiającego przedmiotowe zaświadczenie jak i dowodu z przesłuchania samej zainteresowanej.
Dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy pozwoli na właściwą ocenę okoliczności sprawy i wydanie odpowiadającej prawu decyzji.