Uzasadnienie
SA/Rz 1561/03
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Komendanta Komendy Uzupełnień [...] odmawiające T. U. wydania zaświadczenia potwierdzającego przymusowe zatrudnienie w kopalniach węgla kamiennego w ramach służby zastępczej. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że odmowa wydania zaświadczenia jest zasadna, gdyż posiadane przez organy administracji wojskowej dokumenty nie dają podstaw do stwierdzenia, że żądający wydania zaświadczenia był przymusowo zatrudniony przy wydobywaniu węgla w ramach zastępczej służby wojskowej.
Na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] skargę do NSA OZ w Rzeszowie wniósł T. U. W skardze zażądał uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia, oraz postanowienia Wojskowego Komendanta Komendy Uzupełnień [...] Jako podstawę swoich żądań wskazał naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniach i uprawnieniach przysługujących żołnierzom służby wojskowej przymusowo zatrudnionym w kopalniach węgla /Dz. U. nr 60, poz. 622/. Naruszenie tych przepisów zdaniem skarżącego polega na błędnym przyjęciu przez organy, że skarżący nie był żołnierzem zatrudnionym przymusowo w kopalni węgla kamiennego. Z tych powodów odmowa wydania zaświadczenia jest niezasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi T. U., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej prawo o p.s.a., zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy, kontrolując zgodność zaskarżonego orzeczenia z obowiązującym porządkiem prawnym.
Tak wyznaczony przez ustawę zakres kontroli prowadzi do stwierdzenia, że skarga T. U. podlega uwzględnieniu z przyczyn, których skarżący w skardze nie podnosił. Kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia przebiega w dwóch płaszczyznach. Najpierw ocenie musi podlegać formalna poprawność przedmiotu skargi, a dopiero po stwierdzeniu, że zaskarżone orzeczenie jest formalnie właściwe może być dokonywana ocena merytoryczna.
W rozpoznawanej sprawie Sąd dopatruje się przede wszystkim istotnego naruszenia przepisów postępowania. Ich naruszenie musi skutkować wykluczeniem zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Naruszenie prawa polega na przyjęciu przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, że pismo skarżącego skierowane do tego organu w dniu 19 sierpnia 2003 r. /data wpływu na pieczęci/ jest odwołaniem, w sytuacji gdy z pieczęci na postanowieniu Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień [...] wynika, że postanowienie, które miało być przedmiotem postępowania zażaleniowego wysłane zostało w dniu 22 sierpnia 2003 r., zatem później niż złożone odwołanie. W aktach sprawy brak dowodu doręczenia postanowienia organu I instancji. Okoliczność ta, jako istotna dla sprawy, wymaga wyjaśnienia, przy czym Sąd zwraca uwagę, że jej wyjaśnienie nie nastąpiło na skutek działań podjętych przez Sąd. Brak dowodu doręczenia postanowienia zmusza do sięgnięcia do faktów pośrednich, które wskazywałyby na chwilę doręczenia.
Dla Sądu takim faktem jest pieczęć organu I instancji, na której odznaczono datę wysłania postanowienia. Z jej treści wynika, że postanowienie zostało wysłane później niż złożono od niego odwołanie. Sytuacja taka zmuszała organ II instancji do wyjaśnienia charakteru pisma T. U. z dnia 18 sierpnia 2003 r. /data wpływu 19.08.2003 r./ zwłaszcza, że z jego treści nie wynika kwestionowanie postanowienia Komendanta WKU [...], a istotą zażalenia ma być brak zgody na treść kwestionowanego postanowienia. Rozstrzygnięcie tej wątpliwości dawałoby organowi II instancji podstawę do poprawnego orzekania. Braki w tym zakresie nie dawały podstaw do przyjmowania i traktowania pisma T. U. jako zażalenia, gdyż Sąd może zgodzić się o tyle z argumentacją organu odwoławczego, że mimo braku oznaczenia pisma w zażaleniu należy traktować je w taki właśnie sposób /jako zażalenie/, ale pod warunkiem, że w treści pisma strony wyrażone jest niezadowolenie z rozstrzygnięcia, które strona kwestionuje. W piśmie skarżącego, przyjętym przez organ II instancji za zażalenie, takiego niezadowolenia brak.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd orzekł jak na wstępie mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 2 prawa o p.s.a. o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.