Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8.12.2003 r. sygn.akt SA/Rz 1578/03 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę K. C., wobec nie uzupełnienia jej poprzez wskazanie zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 22.12.2003 r.
W dniu 30.03.2005 r. K. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o przywrócenie mu terminu do uzupełnienia skargi w sprawie jego wymeldowania, wskazując przy tym datę i numer zakwestionowanej przez niego decyzji oraz organ, który ją wydał i twierdząc że uprzednio nie mógł jej uzupełnić w zakresie określonym przez Sąd w wyznaczonym terminie z tej przyczyny, iż jest człowiekiem bezdomnym, schorowanym i wycieńczonym fizycznie. Aktualnie nie posiada on żadnego stałego dochodu, a także stałego miejsca zamieszkania, co uniemożliwia mu zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz uzyskania ubezpieczenia zdrowotnego.
Na rozprawie w dniu 17.05.2005 r. wnioskodawca przyznał, iż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego otrzymał on w dniu 22.12.2003 r. i że na przestrzeni czasu od tej daty do momentu wystąpienia z wnioskiem, był zainteresowany przede wszystkim tym, żeby " przeżyć " oraz że do chwili obecnej znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej, nie posiada stałego miejsca zamieszkania i przebywa w lesie.
Odnosząc się do tegoż wniosku, na wstępie należy zauważyć, iż instytucja uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych dla zainteresowanego spowodowanych wskutek właśnie nie dotrzymania terminu. Warunkiem zaś skuteczności idącego w tym kierunku wniosku jest brak winy po stronie zainteresowanego w uchybieniu terminu, ujemne dla niego następstwa w zakresie dotyczącym postępowania sądowego, złożeniu wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od momentu ustania przyczyny powodującej uchybienie terminu i wreszcie równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności uchybionej { art. 86 i 87 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm., zwanej dalej w skrócie p.s.a. ] }.
Mając na uwadze powyższą regulację normatywną, w świetle dokonanych w sprawie ustaleń, należy stwierdzić, iż od czasu uchybienia terminu upłynęło ponad 15 miesięcy, a sam wniosek jest spóźniony z tej przyczyny, iż nie został zachowany termin 7 dniowy o którym stanowi art. 87 § 1 p.s.a. Trudno bowiem założyć, iż przeszkodą uniemożliwiającą wnioskodawcy jego dochowanie była jego trudna sytuacja życiowa i zdrowotna, skoro stan ten w niezmienionej postaci trwał od momentu doręczenia mu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego do czasu wystąpienia z wnioskiem i nic nie przemawia za tym, iż tak określona przeszkoda przestała istnieć na siedem dni przed wystąpieniem z przedmiotowym wnioskiem.
Poza tym należy zauważyć, iż przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności, co do zasady jest niedopuszczalne po upływie roku, a możliwe jedynie w wyjątkowych przypadkach { art. 87 § 5 p.s.a. }. O tego typu wyjątkowym przypadku trudno mówić w okolicznościach sprawy, skoro w sytuacji wnioskodawcy na przestrzeni owych piętnastu miesięcy { okres czasu dzielący datę otrzymania postanowienia od momentu wystąpienia z wnioskiem } praktycznie nic się nie zmieniło, a mimo to z takim wnioskiem on wystąpił.
W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 88 p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.