Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 16 i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.
Skarga podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.
23. Definicja ta ma bardzo ogólny charakter i nie wyszczególnia rodzajów kosztów uzyskania przychodów formułując jedynie dwa warunki, które spełnione łącznie decydują o zakwalifikowaniu wydatków do kategorii kosztów uzyskania przychodów. Warunkami tymi są, że wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu i nie może znajdować się w kategorii wydatków wymienionych w art. 23 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. Zgodzić się należy również z przyjętą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego i podnoszoną przez orzekający w sprawie organ, że aby dany wydatek lub odpisy amortyzacyjne od niego mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, dla celów podatkowych musi istnieć bezpośredni związek wydatku z prowadzoną działalnością a jego poniesienie miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu /wyrok NSA z dnia 3 listopada 1992 r. SA/Po 1393/92/.
Ustawodawca posługując się zwrotem "wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu", nie posługuje się sformułowaniem "skutek". Takie sformułowanie ma istotne znaczenie przy rozpatrywaniu pojęcia kosztów albowiem czym innym jest "cel" działania. a czym innym "skutek" będący następstwem podjętych działań. Przez sformułowanie "w celu" należy zatem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy /przychodu/ a dążenie podatnika ma przymiot "celowości", jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo /przychód/. Z tych też powodów brak "skutku" tj. przychodu nie dyskwalifikuje wydatku jako kosztu poniesionego w celu osiągnięcia przychodu.
W rozpoznawanej sprawie, jak to wynika z umowy spółki cywilnej zawartej w dniu 17 sierpnia 1990 r. przedmiotem jej działania była między innymi organizacja imprez rozrywkowych oraz świadczenie usług transportowych i turystycznych /par. 3 umowy/. Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji gospodarczej wynika między innymi, że przedmiotem działalności tej spółki jest działalność usługowa. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, wydatki poniesione przez spółkę na zakupienie dwóch domków campingowych w B. K. mieściły się w definicji zawartej w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a zatem zostały prawidłowo przez skarżącego zakwalifikowane. Za takim stanowiskiem przemawia również konsekwentne wyposażanie tych domków a jak wynika z akt sprawy organy nie kwestionują aby wyposażenie tych domków użyte zostało do innych celów.
Wskazać również należy, że organy podatkowe oceniając "celowość poniesionych kosztów" działają w innych warunkach aniżeli ponoszący te koszty podatnik rozpatrując poczynania podatnika z perspektywy czasu biorąc pod uwagę "skutek". Nie mniej jednak w czasie i warunkach podejmowania decyzji o poniesieniu kosztów dostępna wiedza pozwalała skarżącemu zasadnie oczekiwać, że podjęte przez niego działania przyniosą oczekiwany skutek.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie klasyfikacji zakupu komputera albowiem na podstawie par. 2 ust. 1 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe /Dz.U. nr 30 poz. 130 ze zm./ zalicza się go do środków trwałych, które to przepisy w oparciu o art. 22 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Sąd nie podzielił stanowiska orzekających w sprawie organów w zakresie faktury korygującej z dnia 22 grudnia 1993 r. Nr 1279/EF/93 na kwotę netto 59.260.600 zł wystawionej przez Nadbałtyckie Zakłady Przemysłu Skórzanego "N." w S.G. Stanowisko to bowiem jest przedwczesne i podjęte bez wyjaśnienia okoliczności tej kwestii. Z umowy zawartej przez Spółkę z Nadbałtyckimi Zakładami Przemysłu Skórzanego "N." w dniu 7 października 1993 r. nie wynika sposób stosowania bonifikat. Załącznikiem do tej umowy jest wykaz obuwia zamówionego. Zalegający w aktach sprawy "system bonifikaty stosowanej w NZPS "N." w II półroczu 1993 r.", odręczną adnotacją że jest to załącznik do umowy z dnia 7 października 1993 r. {brak danych przez kogo adnotacja została poczyniona/ - nie zawiera daty, podpisu jak również adresata.
Nadto brak jest ustaleń odnośnie wystawienia i otrzymania tej faktury, gdyż z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.G. z dnia 20 maja 1996 r. wynika jedynie kiedy duplikat tej faktury został przesłany Spółce natomiast nie wynika natomiast kiedy wysłana została faktura korygująca.
W świetle naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd działając w oparciu o art. 22 ust. 1, pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak w sentencji.
Koszty postępowania zostały zasądzone na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.