Uzasadnienie
SA/Rz 1720/02
Wnioskiem z dnia 9 września 2001r. J.D. zwróciła się do Wójta Gminy "o umorzenie podatku jaki pozostał do zapłacenia za rok 2001" i na uzasadnienie podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej ze względu na zniszczenie plantacji ziemniaków na skutek powodzi a nadto ma na utrzymaniu dwoje bezrobotnych dzieci.
Decyzją z dnia [...] maja 2002r. nr [...] Wójt Gminy umorzył wnioskodawczyni zaległy podatek od nieruchomości za 2001 rok w kwocie 152,40 zł ale na skutek jej odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 z późn. zm./ a mianowicie między innymi:
- - przed wydaniem decyzji nie wyznaczył stronie 3-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego do czego był zobowiązany na podstawie art. 200 § 1 cyt. Ordynacji,
- - w postępowaniu nie brał udziału R.D. /mąż J./ a z akt sprawy wynikałoby, że zobowiązanie podatkowe za 2001 rok ustalone zostało dla obojga małżonków; nastąpiło więc naruszenie art. 123, art. 133, art. 134 §1, art. 200 § 1 i art. 211 cyt. Ordynacji.
J.D. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wniosła o jej uchylenie w całości oraz "orzeczenie wydania prawomocnej decyzji, ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za r. 2001".
W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazując równocześnie, iż w niniejszej sprawie nie mają znaczenia zarzuty dotyczące ustalenia podatku od nieruchomości.
Rozpoznając ponownie sprawę Wójt Gminy wydał w dniu [...] września 2002r. decyzję nr [...] – doręczoną J. D. i R. D.- mocą której umorzył zaległy podatek od nieruchomości za 2001 rok w kwocie 152,40 zł.
Odwołanie od tej decyzji złożyła J.D. /pismo z dnia 25 października 2002r./ i podniosła, iż nie zgadza się z postanowieniem tejże decyzji, gdyż została ona oparta na decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości a tę ostatnią decyzję uważa za bezprawną i kwestionuje podstawę opodatkowania. Wniosła o wydanie "prawomocnej decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2001. adresowanej do mnie jako podstawowego właściciela i podatnika". Podała także, iż na poczet podatku uiściła kwotę 210,40 zł.
Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2002r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 233§ 2 w związku z art. 67 § 1 i 2 cyt. Ordynacji podatkowej – uchyliło powyższą decyzję organu I instancji w całości i przekazało temuż organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji nie wyjaśnił okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Mianowicie, zgodnie z art. 67 §1 cyt. Ordynacji podatkowej, umorzenie zaległości może nastąpić na wniosek podatnika /nie zachodzi bowiem podstawa działania z urzędu na podstawie § 4 cyt. przepisu/ i jeśli podatnik swój wniosek wycofa, to organ podatkowy nie może z urzędu kontynuować postępowania wszczętego na wniosek strony. W niniejszej sprawie podatniczka J.D. w piśmie z dnia 19 lipca 2002r. skierowanym do organu I instancji podała, że wycofuje prośbę o umorzenie podatku "do dnia otrzymania prawomocnej decyzji ustalającej wymiar podatku", nadto w dniu 20 sierpnia 2002r. wpłaciła kwotę 160 zł na poczet podatku za 2001 rok i wobec powyższego zachodzi wątpliwość, czy chce ona kontynuowania postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości. Organ I instancji nie wyjaśnił tej wątpliwości tj. faktycznych intencji wnioskodawczyni: czy wycofuje ona wniosek o umorzenie zaległości, czy też chodzi jej jedynie o odsunięcie w czasie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie aż do zakończenia sprawy w przedmiocie ustalenia wysokości podatku.
Na powyższą decyzję Kolegium również złożona została przez J.D. skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego i w skardze tej podniesione zostały zarzuty odnośnie nieprawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości a w szczególności podstawy opodatkowania.
W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i potrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Z dołączonej do akt sprawy decyzji Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] wynika, że podatek od nieruchomości za 2001 rok ustalony został dla małżonków J. D. i R. D. w kwocie 202,80 zł i decyzja ta – jak wynika z akt SA/Rz 912/02 tut. Sądu – utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2002r, zaś skarga J.D. od tej decyzji oddalona została wyrokiem z dnia 23 lipca 2003r.Wedlug zalegających w aktach dowodów wpłat na poczet tego podatku J.D. wpłaciła łącznie w dniach 14 kwietnia 2001r. i 20 sierpnia 2002r. kwotę 210,40 zł.
W pismach z dnia 3 marca 2004r. skarżąca J.D. oświadczyła, iż nie wyraża zgody na rozprawy w sprawach ze skarg na wymienione wyżej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2002r. i [...] listopada 2002r. i wycofuje skargi na te decyzje ze względu na to, iż Sąd nie przyspieszył terminu rozpraw a ponadto podatek do nieruchomości za 2001 rok został zapłacony.
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm./ sprawy niniejsze podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - określanej dalej jako p.s.a; sprawy te zostały połączone do wspólnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 60 p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę a cofnięcie to wiąże sąd. Uznanie przez sąd cofnięcia skargi za niedopuszczalne następuje tylko wówczas, jeśli cofnięcie to zmierza do obejścia prawa albo też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W okolicznościach niniejszej sprawy w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oświadczeniem strony skarżącej o cofnięciu skarg i wobec powyższego Sąd postanowił umorzyć postępowanie sądowe w oparciu o art. 161 § 1 pkt.1 w związku z § 2 powyższego przepisu i art. 16 § 2 p.s.a.
O zwrocie połowy wpisów uiszczonych od skarg Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt.2 p.s.a.