Uzasadnienie
SA/Rz 1721/02
Uzasadnienie
Działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].06.2002 r. nr [...] umorzył postępowania w sprawie ogrodzenia wybudowanego na działce oznaczonej nr 541/1 położonej w K. przy ul. H. W motywach swojej decyzji organ podniósł, iż w związku z pismem J. Ż. z dnia 22.04.2002 r. przeprowadzone zostały przy udziale przedstawicieli Rozdzielni Gazu w K. oględziny opisanego wyżej ogrodzenia, w ramach których to czynności dokonano odkrywki gazociągu n/c znajdującego się na objętej postępowaniem nieruchomości. Ustalono, że przebiega on w odległości około 30 cm od lica słupków ogrodzeniowych (2 i 4). Działający im. L. P. i C. P. pełnomocnik S. Ż. oświadczył, że droga wzdłuż której wykonano to urządzenie powstała z wydzielonej części przyległych gruntów prywatnych i stanowi ona własność osób fizycznych. Stwierdził również, iż przedmiotowe ogrodzenie wybudowane zostało bez zgłoszenia o powziętym w tym zakresie zamiarze do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w K. Materię z tym związaną regulują przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,2 m może być realizowana po uprzednim zgłoszeniu właściwemu organowi.
Stąd też budowa ogrodzenia o wysokości 1,7m przebiegającego wzdłuż drogi prywatnej nie wymagało takiego zgłoszenia. W świetle dokonanych ustaleń, nie jest prawdą jakoby ogrodzenie o wysokości 1,7m przebiegającego wzdłuż drogi prywatnej nie wymagało takiego zgłoszenia. W świetle dokonanych ustaleń, nie jest prawdą jakoby ogrodzenie to wybudowane zostało na gazociągu. Dodać przy tym należy, iż aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. Ust. Nr 97, poz. 1055) nie określa dla ogrodzeń minimalnej odległości od gazociągów.
Decyzję tę zaskarżył odwołaniem skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. Ż. kwestionując zapadłe rozstrzygnięcie, z tej przyczyny, iż odległość słupów ogrodzeniowych i bramy wjazdowej od gazociągu jest zbyt mała.
Po rozpatrzeniu tegoż odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 105 § 1 i 138 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzją z dnia [...].07.2002 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w jej motywach, iż dokonane w trakcie oględzin odkrywki gazociągu wykazały, że nie zachodzi kolizja pomiędzy gazociągiem a kwestionowanym ogrodzeniem. Na budowę tego ogrodzenia zważywszy na jego lokalizację nie było wymagane pozwolenie na budowę ani dokonanie zgłoszenia zamiaru jego budowy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, albowiem droga dojazdowa wzdłuż której je wykonano nie jest drogą publiczną.
Decyzję tę zaskarżył skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. Ż., kwestionując stanowisko organów co do lokalizacji ogrodzenia w relacji do trasy przebiegającego gazociągu i powołując się dla poparcia swojego stanowiska na pismo Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w W. – Oddział – Zakładu Gazowniczego w J. z dnia 12.12.2001 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje zgodność z prawem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2002 r., którą to decyzją organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2002 r., stanowiącą o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnego wybudowania ogrodzenia na dz. nr 541/1 w K. Zaskarżona w tej sprawie decyzja wydana została w związku z odwołaniem J. Ż. od decyzji organu I instancji po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy. Otóż odwołanie jest instytucją procesową ukształtowaną w kodeksie postępowania administracyjnego, stwarzającą możliwość określonym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. do wniesienia odwołania jest uprawniona strona, a zatem podmiot, który wypełnia przesłanki określone w art. 28, 29 i 30 K.p.a. Oznacza to, że postępowanie odwoławcze oparte jest w pełni na zasadzie skargowości i może być uruchomione jedynie na skutek inicjatywy wymienionego wyżej podmiotu, któremu w postępowaniu przysługuje przymiot strony, a więc legitymującemu się interesem prawnym.
W postępowaniu administracyjnym dotyczącym procesu inwestycyjnego i regulowanym przepisami prawa budowlanego, zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż interes prawny uzasadniający ich udział w postępowaniu posiadają właściciele (współwłaściciele) i użytkownicy wieczyści (współużytkownicy wieczyści) nieruchomości objętej inwestycją jak również właściciele (współwłaściciele) i użytkownicy wieczyści (współużytkownicy wieczyści) nieruchomości do niej przyległych. Natomiast osoby nie legitymujące się takim prawem nie mogą być uznane za strony tego postępowania, chociażby decyzja organu I instancji nie była dla nich obojętna i w swoich skutkach pośrednio ich dotyczyła, naruszając ich interes faktyczny. Przystępując zatem do rozpoznania odwołania organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien zbadać czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem prawem przewidzianego terminu.
O niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych można mówić wówczas, gdy z tym środkiem zaskarżenia wystąpił podmiot nie będący do tego legitymowany, a więc nie mogący wykazać się interesem prawnym.
W okolicznościach badanej sprawy zachodzi wątpliwość w tej właśnie kwestii, jako że J. Ż. nie wykazał się tytułem prawnym do nieruchomości objętej postępowaniem czy nieruchomości do niej przyległej, co uszło uwadze organu II instancji. Z dołączonego zaś do akt sprawy wypisu uproszczonego z rejestru ewidencji gruntów wynika, że współwłaścicielami dz. nr 540 sąsiadującej z nieruchomością objętą postępowaniem są E. L. i M. A. To zaś że skarżący rości sobie prawo do przechodu, przegonu i przejazdu przedmiotową drogą, którego to uprawnienia nie wykazał stosownym dokumentem, co najwyżej oznaczać może, że posiada on interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy, który jak zaznaczono wyżej nie jest bynajmniej tożsamy z interesem prawnym. Z tych zatem przyczyn zaskarżona decyzja wydaje się być co najmniej przedwczesna i jako taka nie może pozostać w obrocie prawnym.
W dalszym zatem postępowaniu organ zobowiązany będzie do ustalenia czy istotnie skarżący nie legitymuje się w sprawie interesem prawnym i w zależności od dokonanych ustaleń podejmie w tym zakresie właściwe orzeczenie.
W tym stanie rzeczy, skoro przy rozpoznaniu sprawy organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jej wynik, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Ust. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie p.s.a., w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Ust. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 p.s.a.