Uzasadnienie
SA/Rz 1773/02
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 134 kpa, stwierdził, że odwołanie Spółki z o.o. A. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2002r Nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną A. Spółka z o.o. została prawidłowo doręczona upoważnionemu przedstawicielowi osoby wykonującej transport w dniu 5 marca 2002r. Odwołanie od tej decyzji zostało złożone w dniu 28 marca 2002r., czyli zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Na postanowienie to A. Spółka z o.o. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżąca naprowadziła, że stosownie do treści art. 39 kpa, organ administracji doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne osoby, a pisma te doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi, co wynika z treści art. 40 § l kpa. Urząd celny doręczył decyzję kierowcy który nie jest przedstawicielem osoby prawnej, a tym samym nie jest upoważniony do odbioru korespondencji z konsekwencjami prawnymi wynikającymi z ustalonych prawem terminów. Nadto w ocenie skarżącej organ nie wypełnił warunku określonego w art. 39 kpa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w postanowieniu dodatkowo naprowadzając, że przewóz towarów odbywał się na podstawie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów z dnia 19 maja 1956r., a która to Konwencja została ratyfikowana przez Polskę w dniu 27 kwietnia 1962r. przepis art. 3 Konwencji stanowi, że przewoźnik odpowiada jak za swoje czynności i zaniedbania swoich pracowników i wszystkich innych osób do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu, kiedy ci pracownicy lub te osoby działają w wykonaniu swoich funkcji.
W przedmiotowej sprawi`e przewoźnikiem była A. Spółka z o.o., którą przed organami celnymi reprezentował pracownik dokonujący przewozu towaru i dysponował tym towarem oraz niezbędnymi dokumentami. Był więc osobą uprawnioną do dokonywania wszelkich czynności związanych z towarem, w tym do odbioru skierowanych do strony pism.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega uwzględnieniu.
Jak to wynika z treści art. 54 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Oznacza to, że doręczenia dla Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jaką jest skarżąca, a która stanowi jednostkę organizacyjną w rozumieniu art. 54 kpa, winne być dokonywane w jej siedzibie do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.
W rozpoznawanej sprawie decyzja Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2002r. [...] obciążająca skarżącą karą pieniężną została doręczona kierowcy w M., a więc poza siedzibą jednostki organizacyjnej o której mowa w art. 45 kpa. Wadliwości takiego doręczenia nie zmienia spór między stronami czy kierowca był uprawniony do odbioru korespondencji jako przedstawiciel skarżącej gdyż tę kwestię reguluje przepis art. 30 § 3 kpa stanowiąc, że strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych przedstawicieli ustawowych lub statutowych.
Wskazać również należy, że pełnomocnictwa nie można domniemywać, winno spełniać określone wymogi formalne w przedmiocie zakresu jakiego dotyczy, jak również winno być ustanowione przez osoby uprawnione do składania oświadczeń woli w imieniu jednostki organizacyjnej.
Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając na podstawie art. 132, art. 142 § l, art. 145 § l pkt l lita, art. 152, art. 200, art.211 i art. 212 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.