Uzasadnienie
SA/Rz 1891/02
Uzasadnienie
postanowienia z dnia 19.10.2004 r.
Przedmiotem skargi B. N. – wspólnika Spółki Cywilnej [...] z siedzibą w P. był akt administracyjny Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].07.2002 r., Nr [...] nazwany postanowieniem, utrzymujący w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich [...] z dnia [...].07.2001 r., Nr [...] odmawiającą przedłużenia terminu do zajmowania części pasa drogowego ulicy W. w P. i zobowiązującą do przywrócenia zajętego pod działalność handlową pasa drogowego do stanu pierwotnego.
Na rozprawie sądowej skarżący B. N. cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowo-administracyjnego, ponieważ Prezydent Miasta [...] przedłużył mu termin na użytkowanie części pasa drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga podpisana przez B. N. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie.
Z dniem 1.01.2004 r. zostały zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ich miejsce utworzono wojewódzkie sądy administracyjne jako sądy pierwszej instancji.
Z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ wynika, że do spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, nazwanej dalej skrótem p.s.a.
Wyjątek dotyczy przepisów o wpisie i innych kosztach sądowych i w tym zakresie stosuje się przepisy dotychczasowe /art. 97 § 2 powołanych wyżej przepisów wprowadzających/.
Stosownie do art. 60 p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi z reguły wiąże sąd.
Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne tylko wtedy, gdy zmierza do obejścia prawa lub czynność taka spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju okoliczności.
Wprawdzie zaskarżony akt administracyjny błędnie nazwano postanowieniem, jednakże jest to uchybienie, które nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
O tym czy dany akt administracyjny jest decyzją przesądza nie jego nazwa lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego daną sprawę /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.07.1981 r., sygn. akt SA 1163/81 z aprobującą glosą Janusza Borkowskiego – OSPiKA Z. 9-10/1982 r., poz. 169/.
Zaskarżony akt administracyjny zawiera wszystkie elementy decyzji określone w art. 107 § 1 K.p.a.
Art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21.03.1985 r., o drogach publicznych /tekst jednolity z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm./ stanowi, że właściwy zarządca drogi w szczególnie uzasadnionych przypadkach może zezwolić na lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu. Użycie wyrazu "zezwolenie" jest tożsame z pojęciem decyzji administracyjnej. W takim stanie rzeczy zaskarżony akt administracyjny nazwany postanowieniem jest decyzją administracyjną.
Skoro cofnięcie skargi było skuteczne przeto Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.s.a. i art. 97 § 1 przepisów wprowadzających umorzył postępowanie sądowe. O zwrocie połowy wpisu od skargi Sąd orzekł po myśli art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ w zw. z art. 97 § 2 przepisów wprowadzających z dnia 30.08.2002 r.