Uzasadnienie
SA/Rz 1968/01
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...].07.2001 r., Nr [...] – utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nr [...] w sprawie udzielenia T. P. pozwolenia na użytkowanie istniejącego budynku chlewni z gnojownikiem i zbiornikiem na gnojówkę, zlokalizowanych na działce nr ewid. 406/2 położonej w K. do prowadzenia hodowli tuczników w ilości nie większej niż 60 sztuk tj. 15 DIP.
Wskazaną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 55 ust. 1 pkt 3 i art. 59 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r./.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono, że D. K. w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuciła, że organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów w zakresie sanitarno-epidemiologicznym, jak również pomiarów odległości gnojownika do najbliższych zabudowań. Zdaniem organu odwoławczego powołane zarzuty są chybione. Przedmiotem postępowania jest legalizacja samowolnej zmiany przeznaczenia istniejącego budynku inwentorsko-składowego na chlewnię.
Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S.., działka na której umiejscowiony jest przedmiotowy obiekt położona jest w terenach budownictwa zagrodowego i mieszkaniowego, łącznie z podstawową infrastrukturą społeczną, co przesądza o możliwości istnienia na tym terenie tego rodzaju obiektów.
Przedmiotowy obiekt przeznaczony jest do prowadzenia hodowli tuczników w ilości nie większej niż 60 sztuk, co przeliczeniowo odpowiada 15 DJP. Lokalizacja chlewni uzyskała pozytywną opinię rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii.
Także Powiatowy Inspektor Sanitarny dla Powiatu [...] w piśmie z dnia 29.12.2000 r., Nr [..] stwierdził, że chlewnia spełnia wymogi określone stosownymi przepisami, które wymieniono w tym piśmie.
Przedmiotowy obiekt nie jest inwestycją szkodliwą dla środowiska, albo mogącą pogorszyć stan środowiska, bo nie jest wymieniony w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. U. Nr 93, poz. 589 z 1998 r./.
Usytuowanie obiektu jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 132, poz. 877 z 1997 r./. Na załączniku graficznym oznaczono odległość gnojowni od budynku mieszkalnego odwołującej się, która wynosi 82 m.
Znajdująca się w aktach sprawy inwentaryzacja geodezyjna potwierdza wiarygodność planu sytuacyjnego zagrody i uwidocznionych na nim pomiarów odległości sporządzonego przez Z. K. posiadającego uprawnienia budowlane Nr [...].
Obiekt w stanie istniejącym spełnia wymogi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane w świetle przepisów prawa budowlanego, zwłaszcza art. 5 tego prawa.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca D. K. działająca przez pełnomocnika w osobie adwokata G. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 84 § 1 K.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii sanitarno-epidemiologicznej dla ustalenia czy inwestycja spełnia kryteria w tym zakresie, a w szczególności czy gnojownik posiada odpowiednią konstrukcję zapewniającą także zabezpieczenie epidemiologiczne.
Organy nie dokonały pomiarów odległości gnojownika do najbliższych zabudowań.
W opinii p. K. nie uwidoczniono pomiarów w stosunku do wszystkich położonych w sąsiedztwie obiektów, co narusza przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych jakie powinny spełniać budowle rolnicze i ich usytuowanie.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu.
I. Na wstępie należy nawiązać do art. 85 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ nazwanej dalej przepisami wprowadzającymi, wedle którego z dniem 1.01.2004 r. zostały zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego i w ich miejsce utworzono wojewódzkie sądy administracyjne. Stosownie do art. 97 § 1 w/w ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, cytowanej niżej skrótem p.s.a.
Sąd w pierwszej kolejności sprawdził czy odwołanie D. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].04.2001 r., Nr [...] zostało wniesione w ustawowym terminie. Wątpliwości w tej materii wynikły stąd, że do odwołania nie dołączono koperty, ani też nie zamieszczono na odwołaniu adnotacji o złożeniu remonstrancji /odwołania/ bezpośrednio w organie I instancji. Decyzję organu I instancji z dnia [...].04.2001 r. doręczono pełnomocnikowi odwołującej się w dniu 9.04.2001 r.
Na odwołaniu znajduje się adnotacja, iż odwołanie wpłynęło do Starostwa Powiatowego w R. w dniu 24.04.2001 r. Termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 23.04.2001 r. /poniedziałek/.
Na rozprawie sądowej /24.02.2004 r./ zobowiązano stronę przeciwną do przedłożenia koperty, albo innych dowodów stwierdzających, iż odwołanie zostało wniesione z zachowaniem 14 dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Wojewoda przedłożył kserokopię rejestru wpływu korespondencji pocztowej do Starostwa Powiatowego w R.. Z rejestru tego wynika, iż w dniu 24.04.2001 r. wpłynęła do tego Urzędu przesyłka polecona nr [...] nadana przez Kancelarię Adwokacką w R. ul. [...], zawierająca odwołanie od decyzji [...]. Kancelaria adwokacka adw. G. B. położona jest w R. przy ul. [...]. Skoro więc przesyłka polecona zawierająca odwołanie była nadana w R. i wpłynęła do organu I instancji w dniu 24.04.2001 r. /R./, zatem zasadne jest przyjęcie, że została nadana w placówce pocztowej najpóźniej w dniu 23.04.2001 r., czyli z zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania.
II. Przechodząc do przyczyn implikujących kasację decyzji obu instancji należy nawiązać do pisma procesowego pełnomocnika D. K. z dnia 11.09.2000 r. /K. 26 akt I instancji/, w którym zawarty jest wniosek dowodowy o przeprowadzenie oględzin przedmiotowych obiektów budowlanych w celu sprawdzenia szczelności gnojownika i zbiornika na gnojówkę.
Organ I instancji przeprowadził oględziny w dniu 30.03.2001 r. /K. 39 akt I instancji/, ale o terminie oględzin nie zawiadomił pełnomocnika D. K. oraz innych uczestników postępowania, na skutek czego strony te nie miały możliwości uczestniczenia w tej czynności procesowej. W oględzinach uczestniczyła tylko T. P. /wnioskodawczyni/ i P. P.. Tym samym organ I instancji naruszył art. 10 § 1 i art. 79 K.p.a. Przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a o terminie m. innymi oględzin strona powinna być zawiadomiona przynajmniej 7 dni przed terminem czynności organu.
Na przedstawione uchybienie organu I instancji – organ odwoławczy nie zwrócił uwagi i tym samym utrzymał w mocy decyzję naruszającą prawo.
W aktach administracyjnych nie ma wyciągu części opisowej i graficznej miejscowego planu zagospodarowania terenu, zatem Sąd nie mógł sprawdzić czy przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania /hodowla tuczników do 60 sztuk/ jest zgodna z planem miejscowym. Zasygnalizować też należy, iż w zaskarżonej decyzji podano, iż przedmiotem odwołania była decyzja Starosty z dnia [...].04.2001 r., Nr [...], gdy faktycznie przedmiotem odwołania była decyzja Starosty z dnia [...].04.2001 r., Nr [...]. Do akt sprawy Wojewoda nie dołączył postanowienia o sprostowaniu ewentualnej omyłki pisarskiej.
- III. Natomiast zarzuty podniesione w skardze nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.
Z paragrafu 2 pkt 1 litera a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz z wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. U. Nr 98, poz. 589/ wynika, że hodowla tuczników w liczbie do 60 sztuk /60x0,25=15 Dużych Jednostek Przeliczeniowych/ w systemie chowu ściółkowego nie jest inwestycją mogącą pogorszyć stan środowiska, zatem nie była wymagana ocena oddziaływania na środowisko. Przy tego rodzaju inwestycjach zgodnie z art. 68 ust. 5 ustawy z dnia 31.01.1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /tekst jednolity Dz. U. z 1994 r., Nr 49, poz. 196 z późn. zm./ nie było wymagane uzgadnianie dokumentacji budowlanej z właściwym organem inspekcji sanitarnej.
Należy nadmienić, iż powołana ustawa obowiązywała w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Niezależnie od tego organ I instancji zasięgnął opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., który pozytywnie zaopiniował pod względem sanitarnym dokumentację projektową budynku chlewni i obiektów towarzyszących /opinia z dnia 29.12.2000 r. i z dnia 1.12.1999 r. K. 13 i 37 akt I instancji/.
W takim stanie rzeczy organ I instancji trafnie nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej /K. 31 akt I instancji/ o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska i spraw sanitarno-epidemiologicznych. Na wskazaną tezę dowodowa wyczerpująco wypowiedział się w/w Inspektor Sanitarny.
Należy też nadmienić, iż dokumentacja budowlana dotycząca adaptacji budynku składowego na chlewnię i urządzenia towarzyszące została pozytywnie zaopiniowana pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę J. B.. Istnieje również pozytywne orzeczenie techniczne stwierdzające, że budynek chlewni, gnojownik oraz zbiornik na gnojówkę zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa budowlanego i sztuką budowlaną i nadają się do użytkowania. Z dokumentacji projektowej, kopii mapy ewidencyjnej i planu sytuacyjnego w skali 1:1000 wynika, że działka inwestora nr 406/2 graniczy od wschodu z działką skarżącej nr 405. Na działce skarżącej położone są obiekty gospodarcze, a za nimi w kierunku wschodnim budynek mieszkalny. W planie sytuacyjnym podano, że odległość chlewni i obiektów z nią związanych do otworów okiennych i drzwiowych w budynku mieszkalnym skarżącej wynosi 82 m.
Natomiast odległość chlewni, gnojownika i zbiornika do innego obiektu budowlanego umiejscowionego na działce 389/3 położonej po drugiej stronie drogi gminnej wynosi 45 m. Działka inwestora od południa graniczy z gruntem ornym, a od zachodu z działką inwestora T. P. nr 406/1.
Stosownie do § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 132, poz. 877/ odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej:
- - od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich – 15 m /przy otwartych – 30 m/,
- - od granicy działki – 4 m.
Te odległości są zachowane.
Trzeba też nadmienić, iż dokumentacja budowlana zakłada od strony wschodniej działki inwestora wysadzenie szybko rosnących drzew /wierzby i topole/ dla zminimalizowania wpływu zapachu obornika i gnojówki.
- IV. Z przyczyn przedstawionych w punkcie II uzasadnienia wyroku i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c oraz art. 135 p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.
Na podstawie art. 152 p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku nie może być wykonana.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 200 i 209 p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 przepisów wprowadzających.
W skład zasądzonych kosztów postępowania sądowego weszły następujące składniki:
- 1) Wpis od skargi w kwocie 10 zł /§ 3 ust. 1 pkt 1 litera a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3.10.1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz. U. Nr 117, poz. 563 ze zm./.
- - 200 zł wynagrodzenie adwokata,
- - 15 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa.
Żądanie zasądzenia kosztów postępowania sądowego w tym zastępstwa adwokackiego zostało zgłoszone w skardze.
- V. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić w/w wskazówki:
- - organ architektoniczno-budowlany stosownie do art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz. U. Nr 80, poz. 718/ w zw. z art. 83 ust. 1 prawa budowlanego w brzmieniu w/w ustawy przekaże sprawę do właściwości właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego,
- - organy nadzoru budowlanego przy rozpatrywaniu sprawy będą stosować przepisy prawa budowlanego obowiązujące do dnia 11 maja 2003 r. /art. 7 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r./ i przeprowadzą oględziny obiektu po uprzednim zawiadomieniu stron o terminie tej czynności zgodnie z wymogami K.p.a.
W trakcie oględzin sprawdzą czy dokonana zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego odpowiada wymogom przewidzianym w przepisach rozporządzenia z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zwrócą również uwagę na ewentualne zastrzeżenia stron zgłoszone w czasie oględzin lub wcześniej. Do akt sprawy dołączą wyciąg części opisowej i graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.