Uzasadnienie
SA/Rz 1995/02
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. [...] Izba Skarbowa w R., po rozpoznaniu odwołania S.D., utrzymała w mocy decyzję Drugiego urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] kwietnia 2002r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości straty z tytułu prowadzonej w 2000r pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 7.746,53 zł.
W uzasadnieniu organ wskazał, że S.D. w 2000r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi i przemysłowymi. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w 2000r., złożonym na formularzu PIT-36 wykazała przychód z działalności gospodarczej w kwocie 107.863,10 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 107.044,51zł, dochód w kwocie 818,59 zł oraz odliczenia od dochodu (zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne) w kwocie 818,59 zł.
Urząd Skarbowy uznał, że zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów o równowartość odpisów amortyzacyjnych dotyczących samochodu ciężarowego, używanego w prowadzonej działalności gospodarczej, jest niezgodne z art. 22 ust. l i 8 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm.).
W związku z powyższym organ w dniu [...].04.2002 r. wydał decyzję znak: [...], w której zwiększył koszty uzyskania przychodów o wartość odpisów amortyzacyjnych dotyczących samochodu ciężarowego tj. o 8.565,12 zł, a w konsekwencji zmniejszył o tę wartość dochód i określił stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 7.746,53 zł.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, w tym również odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 22, ust. 8).
Natomiast zgodnie z § 7 ust. l pkt l w/w rozporządzenia w sprawie amortyzacji odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej poszczególnych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w § 5 ust. l w/w rozporządzenia w równych ratach co miesiąc, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość przyjęto do używania, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór. Powołane przepisy jednoznacznie określają moment zaprzestania dokonywania odpisów amortyzacyjnych i katalog tych przypadków jest zamknięty.
Zatem z punktu widzenia powołanych przepisów w szczególności z uwagi na treść § 5 ust. 6 w/w rozporządzenia, nie ma prawnej możliwości dokonania korekty kosztów, dotyczących odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego i zaprzestania dokonywania tych odpisów, w sytuacji, gdy środek trwały został ujęty w ewidencji środków trwałych i nadal prowadzona jest działalność gospodarcza, w której środek ten jest wykorzystywany. O tym, że Citroen Berlingo był używany w działalności gospodarczej w 2000 r. świadczą dokonywane w trakcie roku odpisy amortyzacyjne, a także dowody zakupu paliwa i opłaty ubezpieczenia. Fakt używania samochodu w działalności gospodarczej w 2000 r. potwierdzono również w odwołaniu.
Na decyzję tę S.D. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów że do kosztów uzyskania przychodów należy zaliczyć odpisy amortyzacyjne samochodu ciężarowego figurującego w ewidencji środków trwałych w sytuacji, gdy samochód ten jest również używany na osobiste potrzeby. Z tej to przyczyny, z kosztów uzyskania przychodów w 2000r. zostały wyksięgowane odpisy amortyzacyjne w oparciu o § 5 ust.4 pkt.9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, który stanowi, że odpisów amortyzacyjnych nie dokonuje się od składników majątku oddanych do nieodpłatnego używania.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w R. wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.l271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega uwzględnieniu.
Przepis art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm./ stanowiąc, że postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, kreuje ogólną zasadę dwuinstancyjności. Zasada ta wyraża się tym, że od decyzji organu podatkowego wydanej w sprawie podatkowej po raz pierwszy, służy stronie zwyczajny środek prawny do organu wyższej instancji, a którego wniesienie rodzi obowiązek ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy podatkowej oraz jej rozstrzygniecie w drodze decyzji. Istota analizowanej zasady wyraża się w możliwości dwukrotnego rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy nie może rozpatrując ponownie sprawę podatkową ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, bądź też wyłącznie kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji, lecz ma obowiązek zbadać zasadność merytoryczną odwołania i ponownie rozstrzygnąć tę samą sprawę.
Zadaniem zatem organu odwoławczego jest wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, ustalenie jaka norma stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia danej sprawy i jaka jest jej treść, dokonanie subsumpcji udowodnionego stanu faktycznego pod tę normę, a następnie ustalenie konsekwencji prawnych, jakie norma ta wiąże z udowodnionym stanem faktycznym. Dopiero wówczas organ odwoławczy porównuje rozstrzygniecie które by wydał z decyzją, jaka zapadła w I instancji, a następnie wydaje jedną z decyzji wymienionych w katalogu art. 233 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie skarżąca o używaniu również do celów prywatnych samochodu wprowadzonego do ewidencji środków trwałych od którego były naliczane amortyzacja i koszty eksploatacji zgłosiła dopiero na etapie postępowania odwoławczego, lecz organ II instancji do tego zarzutu nie ustosunkował się. Organ odwoławczy w tym zakresie nie przeprowadził żadnego postępowania pomimo, że fakt ten, po przeprowadzeniu w tym zakresie niezbędnego postępowania, może wpłynąć na sytuację podatkowoprawną skarżącej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6, poz.35 ze zm./. Wskazać również należy, że skoro organ kwestionuje prawdziwość zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez skarżącą -ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na organie.
Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd działając na podstawie art. 132, art. 142 § l, art. 145 § l pkt 1 lit. c, art. 152, art.200, art. 211, art. 212 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.