Uzasadnienie
SA/Rz 2014/02
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2000 roku Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez S. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 1999 r. Nr [...], nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce położonej przy ulicy G. w B..
W jej podstawie prawnej wskazał art. 134 k.p.a., zaś w uzasadnieniu wyjaśnił, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, przy czym jego przekroczenie wynosiło 136 dni.
Opisane postanowienie to zostało poddane kontroli sądowej w wyniku złożenia skargi przez S. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2002 roku sygn. akt SA/Rz 1571/00 uchylił zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że w sprawie będącej przedmiotem skargi, skarżący złożył odwołanie w dniu 26 czerwca 2000 roku od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 1999 roku Nr [...] tj. po wydaniu decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2000 r Nr [...] utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, które to postępowanie odwoławcze toczyło się z odwołania K. S. W ocenie Sądu ostateczność decyzji czyniła odwołanie skarżącego S. S. niedopuszczalnym i obligowało organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu jego niedopuszczalności w oparciu o art. 134 k.p.a., bez rozważenia kwestii zachowania terminu do jego odwołania.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 roku Nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania S. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 1999 r. Nr [...], które to orzeczenie jest przedmiotem skargi.
W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia powołano przepis art. 134 k.p.a.
W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnione zostało, że organ będąc związany orzeczeniem NSA z dnia 20 czerwca 2002 roku sygn. akt SA/Rz 1571/00 zobligowany był do wydania w/w postanowienia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie skarżący S. S. domagał się jego uchylenia i nakazanie stronie przeciwnej merytorycznego rozpatrzenia sprawy i umorzenie postępowania.
W dalszej części skargi skarżący kwestionuje nakaz rozbiórki /wiaty/ wskazując na jej przeznaczenie jednocześnie zarzucił naruszenie art. 48 prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W replice na zarzuty złożone w skardze organ wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie jest wynikiem związania organu oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 czerwca 2002 roku sygn. akt SA/Rz 1571/00.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r Nr 153, poz. 1271/.
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy tej kontroli bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r stwierdzające o niedopuszczalności odwołania S. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 1999 r Nr [...] wydane w trybie art. 134 k.p.a.
Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa.
Wyjaśnienia wymaga, że prawidłowość decyzji i postanowień podlega weryfikacji w drodze systemu kontroli opierającego się na środkach zaskarżania.
Środkami zaskarżania są przewidziane w procedurze instytucje prawne, za pomocą których strona niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia stara się uzyskać jego zmianę lub uchylenie.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy poddaje odwołanie badaniu wstępnemu w aspekcie jego dopuszczalności, oraz terminowości jego wniesienia /art. 134 k.p.a./.
Z niedopuszczalnością odwołania mamy do czynienia między innymi wówczas gdy odwołanie zostało wniesione od decyzji która uzyskała walor decyzji ostatecznej, kwestia ta została przesądzona wyrokiem z dnia 20 czerwca 2002 roku sygn. akt SA/Rz 1571/00 Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie.
W/w orzeczeniem organ był związany z mocy art. 30 ustawy z dnia 14 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm./.
Przepis ten stanowił, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Wskazane w skardze uchybienia zarówno procesowe jak i merytoryczne kwestionujące legalność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 1999 r. Nr [...] nie uprawniają Sądu do ich badania. W/w decyzja nie została w sposób prawem przewidziany uchylona ani zmieniona, pozostaje w obrocie prawnym, korzysta z domniemania prawidłowego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną w oparciu o art. 151 P.p.s.a.