Uzasadnienie
SA/Rz 2045/03
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu zażalenia J. P. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w sprawie podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 1550, będącej jej własnością - utrzymał w mocy zaskarżone nim postanowienie.
Jako jego podstawę prawną wskazał art. 138 § l pkt l w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.)
Z uzasadnienia postanowienia i akt postępowania wynika, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2003r. sygn. akt SA/Rz 426/01 została uchylona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w D., oznaczonej nr działki 1550 o pow. 19500 m2, obj. Kw Nr 52577 Sądu Rejonowego [...] Zamiejscowego Wydziału Ksiąg Wieczystych [...], stanowiącej własność J. P. Postępowanie to zostało wszczęte na wniosek M. K., M. Kr. oraz L. i M. C., którzy domagali się pozwolenia na wejście w teren działki Nr 1550 - celem wykonania przyłącza energetycznego ze słupa linii energetycznej nr 44 usytuowanego na terenie tej nieruchomości.
W ślad za tym wyrokiem Sądu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. Nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę pozwolenia na wejście w teren organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy osoby ubiegające się o zezwolenie na wejście w teren zawiadomiły, iż wystąpiły z wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej wyrokiem. Fakt ów został uznany przez Starostę [...] za podstawę do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości do czasu rozpatrzenia przez Sąd wniosku o wznowienie postępowania - o czym postanowił on w dniu dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...].
Dnia 16 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie postanowił o odrzuceniu wniosku o wznowienie postępowania w związku z czym - zdaniem Starosty [...] - ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. W tym stanie rzeczy wydał on postanowienie z dnia [...] października 2003r. o podjęciu z urzędu zawieszonego uprzednio postępowania.
Na postanowienie to zażalenie wniosła J. P., żądając jego uchylenia w części dotyczącej udzielenia zgody na wejście w teren działki stanowiącej jej własność.
Wojewoda [...] uznał zażalenie za bezzasadne i postanowieniem opisanym na wstępie utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne.
W jego motywach podniósł, że zgodnie z treścią art. 123 § l kpa w trakcie toczącego się postępowania organ administracji wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzygając istocie sprawy (§ 2).
Postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty. Nie określa ono praw i obowiązków stron postępowania w sferze prawa materialnego a jedynie przesądza o czynności procesowej, tj. o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie o ograniczenie korzystania z nieruchomości.
Natomiast stosownie do treści art. 124 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, ze zm.) rozstrzygnięcie merytoryczne nastąpi w drodze decyzji administracyjnej podjętej przez Starostę.
Skargę na to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła J. P. wnosząc o jego uchylenie.
W motywach skargi zarzuciła, że choć Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu wskazuje, iż postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania ma charakter procesowy, to nie wytknął Staroście błędu, którym jest ono dotknięte. Błąd ów polega na tym, że zdaniem skarżącej postanowienie to wyraża zgodę na wejście w należący do niej teren.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy sprawa niniejsza) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§1).
Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2), co oznacza, że sąd administracyjny- jeśli przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym aktem nie przewidują innych kryteriów oceny - może jej dokonywać tylko z punktu widzenia legalności, pomijając inne względy, takie choćby jak celowość, czy zasady współżycia społecznego.
Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że orzeka on w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1).
Zgodnie z art. 145 P.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję administracyjną (postanowienie) tylko wówczas, gdy jest ona (ono) dotknięta naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania wymienionymi w tym przepisie.
Poddawszy zaskarżone postanowienie takiej właśnie kontroli Sąd doszedł do konkluzji, że nie narusza ono prawa.
Postanowienie to podejmuje zawieszone z urzędu postępowanie, jakie toczyło się przed Starostą Rzeszowskim w przedmiocie udzielenia zgody uczestnikom M. Ke., M. Kr., oraz L. i M. C. na wejście w teren działki Nr 1550r w D. stanowiącej własność skarżącej - w celu wykonania przyłącza energetycznego. Zawieszenie tegoż postępowania nastąpiło w związku ze złożeniem przez uczestników wniosku o wznowienie postepowaniaq sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2003r. sygn. akt SA/Rz 426/01 uchylającym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania ze wspomnianej nieruchomości poprzez pozwolenia na wejście w teren celem wykonania przyłącza energetycznego.
Dnia 16 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie prawomocnym postanowieniem odrzucił wniosek o wznowienie postępowania.
Po myśli art. 97 §2 kpa, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Podjecie postępowania takiej sytuacji jest obowiązkiem organu, o oznacza, że po ustaleniu ustania przyczyn zawieszenia postępowania musi on podjąć je, kontynuować i zakończyć w prawem przewidziany sposób. W kwestii podjęcia orzeka w formie postanowienia (art. 101 kpa).
Zaskarżone postanowienie stanowi zadośćuczynienie wymogom wspomnianych przepisów kpa.
Zarzutu ich naruszenia nie formułuje zresztą skarga, która ogranicza się do stwierdzenia, że organ I instancji tym właśnie postanowieniem rozstrzygnął sprawę co do meritum - zezwalając uczestnikom na wejście w teren działki skarżącej. Zarzut ów nie znajduje oparcia w zaskarżonym postanowieniu, którego wszelkie składniki (część wstępna, sentencja i uzasadnienie), w tym powołana podstawa prawna wskazują, że ma ono charakter stricte formalny i stanowi podstawę do kontynuacji postępowania co do meritum. Zostało to zresztą wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji, które odnosi się do zarzutu zażalenia ponowionego w skardze.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.