Uzasadnienie
SA/Rz 2053/03
Uzasadnienie
Skargą z dnia 29 grudnia 2003r W. I. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Rzeszowie na bezczynność Wojewody [...] polegającą na niewezwaniu Wójta Gminy [...] do zaprzestania naruszeń prawa w trybie art. 96 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990r o samorządzie gminnym (Dz. U nr 142, z 2001r., poz. 1591 ze zm). Skarżący w obszernej skardze zarzucił Wojewodzie nieprawidłową interpretacje art. 96 ust. 2 i w związku z tym na podstawie art. 45 ustawy o administracji rządowej w województwie wniósł o nakazanie Wojewodzie [...] wezwania Wójta Gminy [...] do zaprzestania naruszeń prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpatrując skargę zważył co następuje. Na podstawie art. 97§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd Wojewódzki jest właściwy do rozpoznania niniejszej skargi.
Art. 3 §1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznacza zakres sądowej kontroli nad działaniami administracji i nie daje podstaw do przyjęcia, że żądanie skarżącego objęte jest jednym z 8 przypadków wskazanych w art. 3 §2 przywołanej ustawy. Przywołany w skardze art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obecny art. 3 §2 pkt 7 ustawy p.s.a. dając możliwość zaskarżenia aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego nie ma zastosowania do sytuacji podnoszonej w skardze. Przepis ten odnosi się do aktów, które organ nadzoru może podejmować w stosunku do organów jednostek, nie ma zaś zastosowania w sytuacji kwestionowania działań organów jednostek przez inną osobę (podmiot) niż organ nadzoru. Dla takich przypadków możliwym postępowaniem jest indywidualna skarga na konkretną uchwałę lub zarządzenie organu gminy, jeżeli w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym taka uchwała lub zarządzenie może być kwestionowana w trybie skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe i treść art. 58 §1 ustawy p.s.a. skargę należało odrzucić, bowiem sprawa objęta skargą nie należy do właściwości sądu administracyjnego, więc pozostaje w ramach dyspozycji art. 58 §1 pkt 1 ustawy.
Z tych powodów postanowiono jak na wstępie.