Uzasadnienie
SA/Rz 2107/01
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania W. G. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. /[...]/ w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w R. przy ul. Z. we wnioskowanym konturze terenu, oznaczonym lit. KLMN na kopii mapy zasadniczej obejmującym część działek nr 789/1, 788/2, na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji dystrybucji gazu propan-butan wraz z przyłączem energetycznym – jako bezprzedmiotowe, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji ostatecznej w szczególności wynika, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2001 r. /SA/Rz 1089/99/ została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 1999 r. /[...]/ i poprzedzająca je decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 1999 r. /[...]/ ustalająca dla "A." Sp. z o. o. w R. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji dystrybucji gazu propan-butan wraz z przyłączem energetycznym na działkach nr 789/1 i 788/2, położonych w R.; przy wydawaniu tych decyzji, w ocenie Sądu, organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.
U. Nr 74, poz. 368 ze zm./. Pismem z dnia 3 marca 2001 r. "A." Sp. z o. o. w R. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy [...] z wnioskiem o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, podając w nim, że na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę przystąpiono do budowy wnioskowanej inwestycji, którą zakończono w dniu 20 maja 2000 r. odbiorem i zdaniem dziennika budowy do Starostwa Powiatowego [...]. Burmistrz Miasta i Gminy [...] w dniu 8 maja 2001 r. zawiadomił pominięte w toku postępowania strony wskazane w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 17 stycznia 2001 r. i o wniosku zawartym w w/w piśmie z dnia 3 marca 2001 r. W dniu 22 maja 2001 r. "A." Sp. z o. o. w R. podtrzymała wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania w związku z zakończeniem wnioskowanej inwestycji. Podzielając zasadność rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. organ orzekający w II instancji podkreślił, że przyczynę z jakiej przedmiotowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe należy wywieść z wymogu prawnego wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przepis art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wyczerpująco określa sytuacje, w których wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezbędne w celu zapewnienia prawidłowości procesu inwestycyjnego. Z akt sprawy wynika, że wnioskowana inwestycja została już w pełni zrealizowana, a zatem wydanie decyzji dla terenu, który został już w określony sposób zagospodarowany nie odpowiada żadnej z sytuacji określonej w art. 39 cyt. ustawy, a poprzez fakt realizacji pierwotnie wnioskowanej inwestycji odpadł sam przedmiot postępowania, co wypełnia dyspozycję art. 105 § 1 K.p.a. Inną przyczyną umorzenia postępowania jest sytuacja, gdy strona przestała być zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy /art. 105 § 2 K.p.a./ i wskazano pismo wnioskodawcy z dnia 3 marca 2001 r. /wnioskujące o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie/.
Omawiając kwestię związania organów administracji publicznej wyrokiem zapadłym w niniejszej sprawie /art. 30 ustawy o NSA/ wskazano, że związanie to nie ma jednak charakteru bezwzględnego /vide wyrok NSA z dnia 27.06.1990 r., SA/Wr 137/90, ONSA 1990/2-3/51/. W przedmiotowej sprawie ocena Sądu dotyczyła stanu faktycznego w dniu "uostatecznienia się" decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast analiza akt sprawy daje podstawę do przyjęcia, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego polegająca na tym, że wnioskowana inwestycja w sposób zgodny z prawem została zrealizowana, przez co prowadzenie postępowania mającego za przedmiot ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który został w sposób określony w pierwotnym wniosku inwestora zagospodarowany stało się bezprzedmiotowe /art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/, co stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. obligowało organ I instancji do umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Opisaną decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. G., domagając się jej uchylenia. Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 19 czerwca 2001 r. sprzeciwiła się umorzeniu postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla A. Sp. z o.o. i złożyła do Burmistrza Miasta i Gminy [...] wniosek o ponowne wszczęcie postępowania w tym przedmiocie. We wniosku powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyeliminował decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z powodu jej wad prawnych, tj. pominięcia stron postępowania administracyjnego, pomijając tym samym prawa obywatelskie i konstytucyjne. Zdaniem skarżącej jest oczywiste, że w chwili obecnej inwestor nie posiada podstawowych dokumentów istotnych dla procesu inwestycyjnego, a które zostały wyeliminowane z obiegu prawnego. Przedmiotowa inwestycja stwarza zagrożenie dla środowiska, a także jest inwestycją uciążliwą dla otoczenia. Zaskarżona decyzja sankcjonuje bezprawie /"zmusza inwestora do posługiwania się nieistniejącymi decyzjami"/.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Przedmiotem zaskarżenia, a tym samym kontroli Sądu – zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 152, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem – jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2001 r. /[...]/ utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. /[...]/, którą to decyzją ostatnio wymieniony organ orzekł o umorzeniu postępowania – wszczętego na wniosek "A." Sp. z o.o. w R. – w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy ul. Z. w R., we wnioskowanym konturze terenu oznaczonym lit. KLMN na kopii mapy zasadniczej obejmującym części działek nr 789/1, 788/2, na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji dystrybucji gazu propan-butan wraz z przyłączem energoelektrycznym, z powodu jego bezprzedmiotowości /art. 105 § 1 k.p.a./.
Stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy do orzekania o umorzeniu postępowania administracyjnego, lecz stosowany jest łącznie z innymi przepisami szczególnymi prawa materialnego, wskazującymi na niedopuszczalność prowadzenia postępowania administracyjnego. Użycie w tym przepisie słowa "wydaje" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego nie jest uzależnione od woli organu orzekającego, lecz od spełnienia się obiektywnie istniejącej jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowości, której istnienie organ orzekający musi stwierdzić i wykazać w decyzji wydanej w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Zatem umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości postępowania jest obligatoryjne, natomiast na wniosek strony /art. 105 § 2 k.p.a./ - fakultatywne.
Jak wyżej wskazano, przesłankę umorzenia postępowania z art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej /np. wyrok NSA z dnia 21.01.1999 r. SA/Sz 1029/97, nie publ./, przy czym przesłanka ta może także powstać w czasie prowadzenia postępowania.
Materiał aktowy niniejszej sprawy wykazuje jednoznacznie, że organ I instancji – zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2001 r. sygn. akt SA/Rz 1089/99 – zawiadomił o toczącym się z wniosku "A." Sp. z o.o. w R. postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 789/1, 788/2 na zamierzenie inwestycyjne p.n. stacja dystrybucji gazu propan-butan z przyłączem energoelektrycznym wszystkie strony /w tym też pominiętych dotychczas współwłaścicieli sąsiednich nieruchomości/. Jednocześnie ustalił /protokół z dnia 22.05.2001 r./, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zostało w całości zrealizowane, a co też nie jest w skardze kwestionowane.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Niewątpliwe zatem jest, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu możliwe jest w odniesieniu do konkretnego terenu, który dopiero ma zostać zagospodarowany w określony sposób /wskazany w decyzji/.
Wszystko to prowadzi do wniosku, że wydana w pierwszej instancji decyzja z dnia [...] czerwca 2001 r. została prawidłowo podjęta i nie narusza prawa. Skoro bowiem sporna stacja dystrybucji gazu propan-butan została zrealizowana, to w rezultacie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazanego w pierwotnym wniosku inwestora /przeznaczonego dla jej realizacji/ ze względu na treść cyt. wyżej art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stało się bezprzedmiotowe. W zaistniałej więc sytuacji jedynym sposobem finalizacji postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie przepisów powyższej ustawy, było jego umorzenie w myśl art. 105 § 1 k.p.a.
Tym samym niezasadny jest wniosek skargi dotyczący uchylenia zaskarżonej decyzji, a utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji podjętą z powołaniem się na powyższy przepis.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.