Uzasadnienie
SA/Rz 2158/02
Postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołań; Z. L., M. B., J. B., B. D., A. G., B. K., K. K., M. M., L. N., J. S., A. W. i J. W. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 2002 r., [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod inwestycję "budowa stacji recyklingu odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą na działce nr 87/5 położonej w S. przy ul. J. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że niedopuszczalność odwołań spowodowana była tym, że decyzja, której odwołania dotyczyły w chwili ich złożenia była już ostateczna, a od ostatecznej decyzji nie może zostać złożone odwołanie.
Z takim rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodzili się; Z. L., M. B., J. B., B. D., A. G., B. K., K. K., M. M., L. N., J. S., A. W. i J. W., którzy zaskarżyli postanowienie Kolegium do NSA OZ w Rzeszowie. W skardze zażądali wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, p.n. budowa stacji recyklingu odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą jako podstawę dla takiego żądania skarżący wskazali na działania podejmowane przez organ I instancji, które ich zdaniem prowadzą do ograniczenia uprawnień i w sposób niezasadny doprowadziły do wyeliminowania skarżących jako strony, toczącego się postępowania. Z tych względów wnieśli do Sądu o wstrzymanie działań związanych z wydaną decyzją oraz uznanie Z. L. za stronę postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie przywołując argumentację jak w uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi, gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Rozpoznając skargę Sąd działa w granicach danej sprawy i nie jest zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ dalej: prawo o p.s.a., związany zarzutami i wnioskami i przywołaną w skardze podstawą prawną. Tak wyznaczony zakres sądowej kontroli prowadzi do stwierdzenia, że skargi zasługują na uwzględnienie, choć z innych względów niż podniesione przez skarżących, a postanowienie Kolegium z [...] września 2002 r., [...] musi zostać usunięte z obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu Kolegium zbyt formalnie potraktowało odwołanie złożone przez strony i dalsze swoje czynności uzależniło od przyjęcia, że w istocie ma do czynienia z odwołaniem. Sąd takiego poglądu nie podziela, przede wszystkim dlatego, że odwołujący się wyraźnie wskazali w nim, że swoje żądania opierają na art. 28 K.p.a., twierdząc że przepis ten został w postępowaniu przez Burmistrzem Miasta [...] naruszony w ten sposób, że nie zostali dopuszczeni do udziału w toczącym się postępowaniu. Zwłaszcza wskazano, że z udziału w takim postępowaniu został wykluczony Z. L., Ogród działkowy "[...]" i Parafia [...]. Sformułowanie takiego zarzutu w piśmie, które nazwane zostało odwołaniem, ale złożone w chwili, gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu była ostateczna nakładało na Kolegium obowiązek potraktowania takiego wniosku jako żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego, co do ostatecznej decyzji.
Wprawdzie kolegium w dacie 12 września 2002 r. wznowiło z urzędu postępowanie, jednak to rozstrzygnięcie nie załatwiało wniosku sformułowanego w odwołaniu, bowiem wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z powodu nie brania w nim udziału przez stronę może być dokonane tylko na żądanie strony. Zatem Kolegium powinno dokonać oceny żądań stron, które wskazywały, że postępowanie toczyło się bez ich udziału. Oczywiście Kolegium powinno stosownie do zaistniałej sytuacji zająć się wnioskiem stron, albo wniosek przekazać organowi właściwemu /Burmistrzowi Miasta [...]/ do załatwienia.
Nie podjęcie takiego działania przez Kolegium, a przyjęcie, że w odwołaniu zakwestionowano merytorycznie rozstrzygnięcie organu I instancji prowadziło do niemożliwej do zaaprobowania sytuacji, w której odwołania stały się niedopuszczalne /bo w istocie od ostatecznych decyzji nie ma odwołań/ i równocześnie wniosek sformułowany w odwołaniu o /dopuszczenie/ wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną musiałby upaść w chwili obecnej, ze względu na upływ terminów określonych przez prawo. Dopuszczenie do takiej sytuacji byłoby niezgodne z prawem, gdyż to nie strony, a organy mają tak działać by nie naruszać interesów stron.
Sąd analizując akta sprawy zauważa, że decyzja będąca przedmiotem postępowania ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tylko na działce 87/5. Brak w niej wyraźnego określenia komunikacji, co jest jednym z warunków ustalania lokalizacji przyszłej inwestycji. Konieczność realizowania komunikacji po działce nr 87/6 zmienia krąg podmiotów, którym może przysługiwać przymiot strony i to należało ocenić w postępowaniu wznowieniowym.
Nie rozważenie przez Kolegium wniosku żądającego wznowienia postępowania jest okolicznością, która skutkować musi uchyleniem decyzji stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy prawo o p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy prawo o p.s.a.