Uzasadnienie
SA/Rz 2348/01
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest Rozkaz Personalny nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2001 roku w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe R. I. Z akt sprawy i uzasadnienia rozkazu wynika, że w związku reorganizacją Komendy Miejskiej Policji i zlikwidowaniem stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K., R. I. od 26 stycznia 2001 roku pozostawał w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. W dniu 20 czerwca 2001 roku przeprowadzono z nim rozmowę w sprawie propozycji mianowania na niższe stanowisko służbowe w związku z brakiem stanowiska równorzędnego w nowych strukturach organizacyjnych. Podczas tej rozmowy policjant wyraził pisemną zgodę na proponowane stanowisko Detektywa Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w R. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku Komendant Miejski Policji zwolnił R. I. z pozostawania w dyspozycji w 8 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 1510 zł z mnożnikiem 1,16 kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym 360 zł i mianował go na stanowisko służbowe Detektywa (61 H) Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w R. Komendy Miejskiej Policji w 6 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 1370 zł z mnożnikiem 1,05 kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym 360 zł.
Podstawą prawną decyzji jest przepis art. 6 f oraz art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 roku o Policji.
Od rozkazu odwołał się R. I. W raporcie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji zarzucił,że przed reorganizacją, jako Komendant Komisariatu Policji zaszeregowany był do 8 grupy uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,16 kwoty bazowej. Propozycję mianowania na niższe stanowisko służbowe przyjął, bowiem była zgodna z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, jednak później uzyskał wiadomość, że w proponowanej mu 6 grupie uposażenia występuje mnożnik 1,15. Również kwestionuje wysokość proponowanego wynagrodzenia, bowiem niezgodne jest ono z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji.
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2001 roku Komendant Miejski Policji uchylił swój poprzedni rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku. Nowym rozkazem zwolnił R. I. z pozostawania w dyspozycji Komendanta Miejskiego w 8 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 1510 zł z mnożnikiem 1,16 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym 360 zł i mianował go na stanowisko służbowe Detektywa Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w R. w 6 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 1370 zł z mnożnikiem 1,05 kwoty bazowej z dodatkiem służbowym 360 zł miesięcznie. Nadto, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na wyjątkowo ważny interes strony. Decyzja, na podstawie art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a. podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Podstawą prawną decyzji jest art. 132 k.p.a. oraz art. 6 f oraz art. 32 i art. 38 ust. 2 pkt 4 Ustawy o Policji.
W uzasadnieniu decyzji Komendant Miejski powołał się na pisemną zgodę R. I. na przeniesienie na proponowane stanowisko i związane z tym warunki finansowe, co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem policjanta. Zastosowanie wyższego mnożnika, w ocenie Komendanta, doprowadziło by do naruszenia dyscypliny finansowej Komendy Miejskiej Policji. W związku z zakończeniem przebywania w/w policjanta w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji konieczne było uregulowanie jego statusu prawnego oraz mianowanie na nowe stanowisko służbowe.
Nadto Komendant powołał się na art. 103 ust. 2 ustawy o policji, zgodnie z którym, organem właściwym do wydania zezwolenia na zachowanie prawa do dotychczasowego uposażenia zasadniczego,policjantowi przeniesionemu na niższe stanowisko służbowe, w szczególnych przypadkach, jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Od rozkazu odwołał się R. I. W raporcie skierowanym do Wojewódzkiego Komendanta Policji ponownie zarzucił, że z chwilą przejścia z 8 do 6 grupy zaszeregowania, zmniejszone zostało jego uposażenie zasadnicze. Przeniesienie go do niższej grupy zaszeregowania było spowodowane okolicznościami wymienionymi w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o policji, niemniej z art. 103 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w takim wypadku policjant zachowuje prawo do dotychczasowego uposażenia. Art. 103 w/w ustawy wyraźnie określa, w jakich przypadkach zostaje obniżone uposażenia policjantów, a wymienione tam przepisy nie dotyczą odwołującego się.
Nadto dodał, że posiada 20- letni staż pracy w Policji, a przez okres ostatnich 5 lat pracował na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji.
Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] września 2001 roku Komendant Wojewódzki Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Podstawę prawną decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżoną decyzją Komendant Miejski, skutkiem zmian organizacyjnych,mianował odwołującego się na niższe stanowisko służbowe. W rozmowie poprzedzającej wydanie I decyzji zaproponowano R. I. stanowisko detektywa z uposażeniem w szóstej grupie z mnożnikiem 1.05, na co ten wyraził zgodę. Mnożnik ustalony został zgodnie z § 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 26 marca 2001 roku. Przepis ten nie pozwala na dowolne ustalanie wysokości mnożnika. Komendant Miejski prawidłowo zastosował zatem mnożnik 1,05 odpowiadający mnożnikowi uposażenia policjanta poprzednio zajmującego stanowisko detektywa w szóstej grupie uposażenia.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. I. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji.
Zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza przepisy ustawy o policji, w szczególności art. 103 ust 1. Skarżący powtórzył swoją argumentację z odwołania od decyzji I instancji.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. I tym razem powołał się na przeprowadzoną ze skarżącym rozmowę, w której wyraził on zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/ podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dokonując w ramach postępowania sądowo – administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność Rozkazu Personalnego Nr [...] z [...] września 2001 roku Komendanta Wojewódzkiego Policji, utrzymującego w mocy Rozkaz Personalny Komendanta Miejskiego Policji Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 roku w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe R. I. Z akt sprawy, w szczególności z wniosku personalnego (k.2 akt I instancji) wynika, że sierżant sztabowy R. I. (nr [...]) pełni służbę w Policji od 12 stycznia 1982 roku W okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonych decyzji był on, przez 5 lat, do dnia 15 grudnia 2000 roku, Komendantem Komisariatu Policji w K., z zaszeregowaniem do 8-mej grupy uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,16 kwoty bazowej.
W dniu 15 grudnia 2000 roku, Rozkazem Organizacyjnym nr [...] Komendanta Miejskiego, dokonano zmian organizacyjno – etatowych w Komendzie Miejskiej Policji i podległych Komisariatach Policji. Tym samym zajmowane przez R. I. stanowisko służbowe uległo likwidacji i zgodnie z art. 6 e ust. 4 Ustawy o Policji, od dnia 26 stycznia 2001 roku pozostawał on w dyspozycji Komendanta Miejskiego.
W związku z brakiem równorzędnego stanowiska służbowego w Komisariacie Policji, odpowiadającego posiadanej przez skarżącego grupie zaszeregowania, zaproponowano mu stanowisko Detektywa Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w R. w 6-tej grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem do tej grupy 1,05 kwoty bazowej.
Bezsporne jest, że R. I. w rozmowie ze swoim przełożonym w obecności dwóch innych osób, w dniu 20 czerwca 2001 roku, wyraził zgodę na mianowanie na niższe stanowisko.
Jak wynika z akt sprawy Komendant Miejski Policji wydał dwa rozkazy personalne w sprawie – rozkaz nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku i drugi – w wyniku odwołania R. I. - rozkaz nr [...] z dnia [...] lipca 2001 roku.
Pierwszy z w/w rozkazów wydany został w oparciu o przepis art. 6 f oraz 32 ust. 1 ustawy o policji.
Przepis art. 6 f stanowi, że komendant miejski policji jest przełożonym policjantów na terenie swojego działania. Natomiast w myśl przepisu art. 32 ust. 1 tej ustawy -...do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia, zwalniania właściwi są ich przełożeni. Dalej – ust. 2 tego przepisu stanowi, że od decyzji, o których mowa w ust. 1 policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. W niniejszej sprawie, ponieważ policjant, którego dotyczył rozkaz personalny kwestionował jego zasadność – odwołał się on, w myśl przytoczonego przepisu – do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Mimo to odwołanie zostało rozpatrzone ponownie przez Komendanta Miejskiego Policji, który zmienił swoją poprzednią decyzję o tyle, że opatrzył ją rygorem natychmiastowej wykonalności /rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2001 roku/. Tym razem podstawą prawną decyzji jest przepis art. 132 § 1 k.p.a oraz art. 6 f oraz art. 32 i 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o policji.
Powołany w decyzji Komendanta Miejskiego Policji art. 132 § 1 k.p.a. stanowi, że...jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli, lub zmieni zaskarżoną decyzję.
Jest sprawą oczywistą, że powołana podstawa prawna nie ma w tym wypadku zastosowania, bowiem Komendant nie tylko nie uwzględnił odwołania, ale wręcz zmienił swoją decyzję na niekorzyść odwołującego się, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności stosując art. 108 § 1 uzasadniając że jest to niezbędne ze względu na "wyjątkowo ważny interes strony".
Komendant Wojewódzki Policji, nie zważając na powyższe uchybienia formalne wydał w dniu [...] września 2001 roku Rozkaz Personalny nr [...] utrzymujący decyzję Komendanta Miejskiego w mocy.
Organy obu instancji powołują w uzasadnieniach swoich decyzji przepis § 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 marca 2001 roku /z tym że organ II instancji podaje mylną datę 26 marca/ zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów. Natomiast pomijają całkowicie zarzut podniesiony przez skarżącego, dotyczący obniżenia mu wysokości uposażenia zasadniczego.
W sprawie mają zastosowanie przepisy art. 38 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 oraz art. 103 Ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku.
Art. 38 ust. 2 pkt 4 stanowi, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe m.in. w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko służbowe. Niewątpliwie w badanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, bowiem przeniesienie miało miejsce w związku z reorganizacją Komendy Miejskiej i zlikwidowaniem zajmowanego przez skarżącego stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K. Jest też niesporne, że R. I. wyraził zgodę na przeniesienie, bowiem został poinformowany o skutkach ewentualnej odmowy przewidzianych w ust. 4 w/w przepisu, który stanowi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2 może być zwolniony ze służby /protokół z rozmowy w sprawie propozycji mianowania na niższe stanowisko służbowe z dnia 20 czerwca 2001 roku, k.1 akt I instancji /.
Z kolei przepis art. 103 ust. 1 ustawy o policji stanowi, że policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki i uposażenia według stanowiska służbowego. W myśl ust. 3 tego art., przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych na własną prośbę. W przypadku R. I., jak wykazano wyżej, zastosowanie ma ust. 2 pkt 4 przepisu art. 38.
Stosując się do w/w przepisów, R. I. przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, zachował prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku w 8 grupie uposażenia zasadniczego.
Odnośnie grup uposażenia zasadniczego i odpowiadających im mnożników kwoty bazowej, to w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 marca 2001 roku zmieniające poprzednie rozporządzenie z 31 grudnia 1998 roku w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów. W tabeli grup uposażenia zasadniczego policjantów oraz odpowiadających im mnożników kwoty bazowej stanowiącej załącznik do w/w rozporządzenia, dla grupy 8 stosuje się mnożnik 1,10 – 1,45, a dla grupy 6 1,00 – 1,15. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien zastosować się do wyżej cyt. przepisu art. 103 ustawy o policji.
Wskazane uchybienia pozwalają na stwierdzenie, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 132 § 1 k.p.a., a również przepisy art. 103 ust. 1 ustawy o policji, oraz przepisy w/w Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Skoro decyzje obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, należało je uchylić stosownie do art. 145 § 1 pkt.1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 roku nr 153 poz. 1270/. Stosownie do art. 152 w/w ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.