Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody T. z dnia 18 sierpnia 1998 r., (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 24 lipca 1998 r., (...) w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę garażu na 3 samochody osobowe oraz parkingu dla 19 zgrupowanych miejsc postojowych na działkach nr 1497 i 1498/2 położonych w T. przy ulicy S. 135 dla Władysławy i Stanisława W. Powołaną decyzję wydał na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.
W uzasadnieniu tej decyzji przytoczył, iż projektowany garaż ma być usytuowany w odległości 5 m od granicy z działką Marii P. nr 1496 i w odległości 26 m od jej budynku mieszkalnego oraz 1,5 m od granicy z działką nr 1494/11, która znajduje się w użytkowaniu HS "S.-Ch.". Natomiast parking dla samochodów ma być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z ww. działką Marii P. oraz 21m od jej budynku mieszkalnego. W odwołaniu Maria P. zarzuciła, iż wydane pozwolenie na budowę koliduje z art. 5 pkt 1 lit. "e" i ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego z 1994 roku, bowiem lokalizacja parkingu narusza jej interes prawny.
Odnosząc się do tego zarzutu organ odwoławczy wyłuszczył, że działki nr 1497 i 1498/2 stanowią własność inwestorów. Działki te w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miast T. - S., zatwierdzonym uchwałą (...) WRN w T. z dnia 29.06.1977 ze zm., umiejscowione są w konturze o symbolu C31 UH,G,R i teren ten przeznaczony jest pod budownictwo usługowe, handlowe, rzemiosło i gastronomię.
Inwestorzy dysponują prawomocną decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 25.05.1998 r., (...) w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania ww. działek.
Zamierzona inwestycja nie narusza art. 5 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 roku, na który powołuje się skarżąca, bowiem garaż nie jest inwestycją uciążliwą i nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Co się tyczy parkingu to zgodnie z par. 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego od okien budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego /z wyjątkiem hoteli/, zakładu opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw dziecięcych nie może być mniejsza niż:
- - dla zgrupowania 60 stanowisk włącznie - 10 m,
- - dla większych zgrupowań - 20 m.
Przedmiotowy parking jak to już podano oddalony jest od okien budynku mieszkalnego odwołującej się w znacznie większej odległości, zatem jego lokalizacja spełnia wymagania przewidziane w przepisach prawa budowlanego. Garaż i parking nie utrudniają też odwołującej się dostępu do drogi publicznej, nie pozbawiają ją możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności i dopływu światła dziennego do pomieszczeń budynku mieszkalnego odwołującej się.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Maria P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 25 maja 1998 r. i zarzuciła, iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 5 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 roku.
Rozwijając ten zarzut wyjaśniła, iż parking dla 19 zgrupowanych miejsc postojowych ma być umiejscowiony w odległości 1,5 m od granicy jej działki. Na jej działce znajduje się ogród, krzewy i drzewa owocowe. Takie usytuowanie spowoduje, że z powodu spalin i przejeżdżających samochodów nie będzie mogła korzystać z ogrodu. Poza tym odległość parkingu od jej budynku mieszkalnego wynosi 10m, a nie jak to podano w decyzjach 21 m. Wojewoda T. powołał się na par. 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z którego wynika, że odległość parkingu od okien budynku nie może być mniejsza od 10 m dla zgrupowania 60 stanowisk postojowych.
Zdaniem skarżącej powołany przepis określa odległość minimalną, ale każdy przypadek powinien być co do takiej odległości oceniany indywidualnie, bowiem okoliczności towarzyszące mogą być różne.
Sytuacja skarżącej jest nietypowa, gdyż posiada ogród, który stanowi dla niej część źródła utrzymania i z tej racji w postępowaniu administracyjnym wnosiła, aby parking usytuować w odległości 5 m od granicy jej działki, czego jednakże nie uwzględniono.
Taka odległość od ogrodzenia jej działki stanowiłaby strefę ochronną dla ogrodu, tudzież budynek mieszkalny byłby w większej odległości od tego parkingu. Poza tym napomknęła, aby zlikwidować drogę przejazdową między ścianą jej domu i ścianą budynku inwestorów, gdyż takiej drogi nie ma w żadnych planach architektonicznych. Pod tym przejazdem przebiega gazociąg. Przejeżdżające samochody powodują wstrząsy, które niszczą jej budynek będący dorobkiem całego życia jej rodziców.
Wojewoda T. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wyłożonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Poza tym dodał, że podstawą do wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę była m.in. opinia sanitarna wydana przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia 20 maja 1998 r., (...) oraz opinia rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych i te opinie nie negowały takiego jak w decyzji usytuowania przedmiotowych obiektów budowlanych.
Co się tyczy drogi dojazdowej o której wspomina skarżąca, to taka droga nie istnieje w projekcie zagospodarowania działki. W miejscu tym zaprojektowano 3 miejsca postojowe, zatem przejazd wręcz utrudniałby wykorzystanie parkingu zgodnie z jego przeznaczeniem.
W piśmie z dnia 1 grudnia 1998 r. skarżąca nawiązując do odpowiedzi na skargę podnosiła, iż twierdzenie organu odwoławczego jakoby to parking był usytuowany w odległości 21 m od narożnika jej domu i 1,5 m od granicy z jej działką jest kłamstwem, bo w rzeczywistości odległość domu od ogrodzenia działki wynosi 8 m, zaś odległość parkingu od ogrodzenia jej działki nie wynosi nawet 20 cm.
To parking ma długość 21 m, a nie odległość budynku do parkingu.
W kolejnym piśmie z dnia 5 marca 1999 r. podniosła, iż inwestorowie rozszerzyli parking, gdyż miejsca parkingowe miały być usytuowane tylko z przodu budynku, a faktycznie parking usytuowany jest wzdłuż całego ogrodzenia jej działki na całej długości z działką inwestorów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, nazwanej dalej skrótem ustawa o NSA, Sąd ten nie jest związany granicami skargi i z tej racji władny jest uwzględnić uchybienia o których nie wspomniano w skardze.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji naruszył art. 10 par. 1 i art. 61 par. 4 Kpa, bo przy wszczęciu postępowania administracyjnego nie ustalił wszystkich osób, które w przedmiotowej sprawie ze względu na swój interes prawny powinny być stronami tego postępowania. W sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę oprócz inwestora, stronami są również właściciele, współwłaściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy sąsiednich nieruchomości /zob. wyroki NSA z dnia 12 listopada 1982 r., I SA 890/82 /ONSA 1982 Nr 2 poz. 104/, z dnia 12 maja 1994 r., SA/Ka 2500/93 /Jurysta 1995 nr 12 str. 21-22/.
W aktach sprawy administracyjnej (...) zalega kserokopia wypisu z rejestru gruntów oraz wykaz działek sąsiednich z dnia 13.01.1998 r. i z tego dokumentu wynika, iż działką sąsiednią nr 1496 stanowi współwłasność Anny B. w 2/8 części, Marii P. i Stanisławy P. po 3/8 częściach.
Taki stan rzeczy pokrywa się ze stanem prawnym uwidocznionym w księdze wieczystej Kw 51095 /wynika to z postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 15.11.1999 r., (...)/. Na tej rozprawie skarżąca jednocześnie podała, iż Stanisława P. zmarła 7.06.1981 r. w Ł. Z akt administracyjnych (...) wynika też, że nie żyje także Anna B. o czym poinformował organ I instancji syn ww. Józef R., który w piśmie z dnia 7.05.1998 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w tej sprawie siostrze Marii P..
Okazuje się też, iż działką inwestorów nr 1497 stanowi również współwłasność Romana M. i Michała M. po 5/160 części oraz Władysławy i Stanisław W. w 150/160 części (...).
Mimo wyraźnych informacji w aktach sprawy, organy obu instancji nie ustaliły następców prawnych Stanisławy P., jak również nie zbadały czy Józef R. jest jedynym następcą prawnym Anny B. W postępowaniu administracyjnym nie brali też udziału Roman M. i Michał M., którzy również nie wypowiedzieli się czy inwestorowie mogą dysponować działką nr 1497 na cele budowlane.
Tego rodzaju uchybienia prawne prowadzą do art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA, wedle którego decyzja podlega uchyleniu z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i to niezależnie od tego czy miały wpływ na wynik sprawy.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracji uwzględnią wskazówki zawarte w ww. uwagach sądu. Sprawdzą też czy rzeczywiście odległość parkingu do okien budynku mieszkalnego skarżącej wynosi co najmniej 10m.
Natomiast zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne z następujących względów:
Z paragrafu 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm., obecnie jednolity tekst Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ wynika, że odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien budynku mieszkalnego dla zgrupowania do 60 stanowisk włącznie powinna wynosić 10 m. Jeżeli taka odległość jest zachowana, to kwestia odległości parkingu do ogrodzenia działki sąsiedniej nie ma istotnego znaczenia w sprawie.
Spływ wody opadowej z takiego parkingu powinien być tak uregulowany, aby wody takie nie spływały na nieruchomości sąsiednie. Jeżeli zaś takie zgrupowanie miejsc postojowych nie odpowiada warunkom z par. 21 ust. 3 cytowanego już rozporządzenia, przeto niedopuszczalne jest mycie i przegląd samochodów na takim zgrupowaniu.
Projekt techniczny parkingu opracowany przez Jacka K. w punkcie przewiduje sposób odprowadzania wody korytkiem wzdłuż południowej krawędzi placu postojowego i 2 procentowy spadek tego korytka w kierunku wpustów ściekowych.