Uzasadnienie
Działając na podstawie art. 20 ust. 3 w zw. z art. 10 i art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego [ t.jedn. z 1997 r. Dz.Ust. Nr 142 poz. 950 z późn.zm. ] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...].10.2000 r. nr [...] pozbawił J. F. c. W. zam. [...] uprawnień przysługujących jej jako wdowie po kombatancie.
Jak wynika z dołączonego do akt " potwierdzenia odbioru " decyzja ta została doręczona J. F. w dniu 17.10.2000 r. i odbiór jej potwierdził syn wyżej wymienionej Z. F. W związku z tą decyzją J. F. wystąpiła do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nadanym w Urzędzie Pocztowym w R. w dniu 2.11.2000 r. { data stempla pocztowego widniejącego na kopercie }, wnosząc o ponowne wnikliwe rozpatrzenie sprawy.
Rozpoznając powyższy wniosek Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 i art. 129 kpa postanowieniem z dnia [...].09.2001 r. nr [...] stwierdził, że złożony on został z uchybieniem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu tegoż postanowienia Kierownik Urzędu ustalił, w oparciu o zwrotne poświadczenie odbioru wymienionej wyżej decyzji, że strona otrzymała ją w dniu 17.10.2000r. Z wnioskiem zaś o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła ona w dniu 2.11.2000 r. Zgodnie zaś z pouczeniem zamieszczonym w tej decyzji strona mogła się od niej odwołać w ciągu 14 dni od daty odebrania decyzji. Uprawnia to zatem twierdzenie, że J. F. uchybiła terminowi do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Dodać należy, że występując z wnioskiem strona nie złożyła stosownej prośby o przywrócenie uchybionego terminu oraz nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy { art. 58 § 1 i 2 kpa}. To zaś uprawniało organ do podjęcia opisanego wyżej postanowienia.
Postanowienie to zaskarżyła skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. F., twierdząc iż jest ono niezgodne z prawem i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W motywach skargi skarżąca kwestionuje dokonane przez organ ustalenia i twierdzi, iż data 17.10.2000 r. którą Kierownik Urzędu kojarzy z dniem otrzymania przez nią zakwestionowanej decyzji w istocie jest datą doręczenia awiza pocztowego, to znaczy datą w której doręczyciel wobec nieobecności w domu jej i jej domowników pozostawił w skrzynce pocztowej awizo. Ona w rzeczywistości odebrała decyzję na poczcie w dniu 19.10.2000 r. Od tej więc daty, a nie od dnia 17.10.2000 r. rozpoczął swój bieg termin do wystąpienia przez nią z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że termin do złożenia wniosku upłynął z dniem 2.11.2000 r. Skoro zatem w tym dniu nadała ona pismo przesyłką poleconą w Urzędzie Pocztowym, to tym samym zachowała prawem przewidziany termin do wystąpienia z wnioskiem.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje kwestia zachowania przez skarżącą terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej materii stanowiska stron są diametralnie odmienne.
Z dokonanych w toku postępowania ustaleń opartych na zgromadzonym materiale dowodowym jednoznacznie wynika, iż decyzja organu z dnia [...].10.2000 r. została doręczona skarżącej w dniu 17.10.2000 r. i odbiór jej potwierdził podpisem syn J. F. Z. F. Znamiennym jest, że oznaczenie numeryczne postanowienia uwidocznione na nim flamastrem pokrywa się z oznaczeniem numerycznym widniejącym na " potwierdzeniu odbioru " { [...] }. Potwierdzenie odbioru doręczonej w ten sposób przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa i jako taki stanowi on dowód, tego co zostało w nim urzędowo potwierdzone.
Doręczenie pism { decyzji } w ujęciu kodeksu postępowania administracyjnego stanowi czynność materialno - techniczną, zrealizowanie której wywiera prawem przewidziane skutki. Zgodnie z art. 42 § 1 kpa osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku zaś nieobecności adresata w mieszkaniu pisma { decyzje } doręcza się za potwierdzeniem do rąk dorosłego domownika... gdy podjął się oddania go adresatowi { art. 43 kpa }. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia { art. 46 § 1 kpa }. Z tym wiąże się domniemanie, że pismo { decyzja } organu administracji publicznej dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że na organie administracji publicznej nie ciąży obowiązek badania w każdym przypadku, czy poświadczona urzędowo relacja organu doręczającego zgodna jest z rzeczywistością. Domniemanie to jednakże można obalić. Stosownie bowiem do art. 76 § 3 kpa możliwym jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego.
Ciężar dowodu w tym zakresie obciąża jednak zainteresowanego. W okolicznościach badanej sprawy brak jest powodów do postawienia organowi decyzjnemu zarzutu, iż z naruszeniem art. 46, 7 i 77 kpa stwierdził uchybienie 14 - dniowego terminu do wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro oparł się w tym względzie na dokumencie urzędowym { dowód doręczenia decyzji }, zaś problem właściwego określenia terminu doręczenia przesyłki strona podniosła dopiero w skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdząc, że doręczyciel nie zastał nikogo w domu i powiadomił ją awizem o rodzaju przesyłki, pozostawiając go w skrytce pocztowej.. Decyzję zaś odebrał ona dopiero w dniu 19.10.2000 r. w Urzędzie Pocztowym. Tego rodzaju twierdzenie, wyraźnie mijające się z treścią dowodu doręczenia, nie zostało w toku przewodu sądowego poparte żadnym dowodem. Skarżąca pomimo prawidłowego zawiadomienia nie stawiła się bowiem na rozprawę w dniu 2.04.2004 r., nie powiadomiła Sądu o przeszkodach tamujących jej stawiennictwo, nie wnosiła o odroczenie rozprawy z określonych przyczyn i wreszcie nie wnioskowała przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu na okoliczność jej twierdzeń, ani też nie przesłała Sądowi żadnego dokumentu potwierdzającego powyższe.
W tym kontekście w pełni uprawnionym jest stwierdzenie, że wynikające z art. 76 § 3 kpa domniemanie nie zostało obalone żadnym dowodem przeciwnym, przy założeniu że za wystarczający dowód w tym względzie nie mogą służyć li tylko zwarte w skardze jej twierdzenia.
W tym stanie rzeczy, skoro w skardze J. F., kwestionowała li tylko datę i sposób doręczenia jej decyzji, a zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie pozwala na obalenie wzmiankowanego wyżej domniemania, to przyjąć należało, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W związku z powyższym działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 152 poz. 1270 ] w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1271 z późn.zm. ] należało orzec jak w sentencji.