Uzasadnienie
SA/Rz 2421/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2002 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r., [...] r. nakazującą Z. J. rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewidencyjny 1239 położonej przy ul. Z. w T. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że orzeczony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakaz rozbiórki pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i wydany został w poprawnie poprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponieważ poza sporem – zdaniem organu odwoławczego, pozostaje fakt wybudowania przez Z. J. budynku gospodarczego po 1 stycznia 1995 r., czyli po wejściu w życie przepisów prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., to zastosowanie art. 48 tej ustawy nakazującego rozbiórkę budynku gospodarczego jest obligatoryjne.
Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodziła się Z. J., która w skardze do NSA OZ w Rzeszowie wniosła o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając decyzji naruszenie art. 15 k.p.a. oraz art. 103 § 2 prawa budowlanego. Skarżąca zażądała także zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi Z. J., bowiem skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną czy wskazanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach dokonując oceny zaskarżonej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym.
Wychodząc z tak określonego zakresu kontroli, Sąd stwierdza, że skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.
W sprawie rozpoznawanej przez Sąd poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca na etapie postępowania odwoławczego ustanowiła pełnomocnika - radcę prawnego J. W. Konsekwencją tego faktu był obowiązek organu do informowania pełnomocnika o podejmowanych czynnościach i wzywania do uczestnictwa w nich jeżeli organ takie czynności przeprowadzał.
Pełnomocnikowi organ zobowiązany był doręczyć decyzję. Taki nakaz wypływa wprost z art. 40 § 2 k.p.a. Nie doręczenie decyzji pełnomocnikowi skutkuje naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, przy czym wadliwe doręczenie decyzji nie może wywoływać skutków prawnych. W istocie nie doręczenie decyzji zgodnie z przepisami prawa skutkuje tym, że nie biegną terminy do dokonania czynności procesowych, zatem w rozpoznawanej sprawie należałoby przyjąć, że strona nie miała rozpoczętego biegu terminu do wniesienia skargi. Dopiero doręczenie decyzji pełnomocnikowi w terminie późniejszym, w dniu 10 lutego 2003r. otwierało drogę do wniesienia skargi i od tego dnia biegł 30-dniowy termin dla łożenia skargi. Jednak w rozpoznawanej sprawie Sąd stoi na stanowisku, że pierwotnym i podstawowym prawem strony jest prawo do sądu, które nie może być ograniczane ze względu na działania organu podjęte z naruszeniem prawa.
Z tego względu Sąd rozpoznał skargę dokonując oceny zaskarżonej decyzji i po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 prawa o p.s.a.