Uzasadnienie
SA/Rz 2438/02
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. /.../, wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ i art. 104 k.p.a., wniósł sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych przy szopie gospodarczej poł. na działce nr 829 w R. objętych zgłoszeniem /pkt 2, 3, 4, 5/. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych (...), jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu /art. 29 ust. 2 pkt 1/. Natomiast wnioskowane obicie ścian zewnętrznych nie jest remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego.
W odwołaniu od tej decyzji R. K. podniósł, że kwestionowaną decyzję otrzymał w dniu 14 sierpnia 2002 r., czyli 5 dni po terminie jaki wynika z obowiązującego Prawa budowlanego. W związku z tym zakupił materiały budowlane na kwotę 463 zł potrzebne do remontu i uzgodnił wykonawcę, stąd też poniósł określone straty z winy Starostwa Powiatowego. Nadto przystąpił do wykonywania robót budowlanych przy w/w szopie /wobec braku sprzeciwu/, nie czuje się winnym zaniedbań ze strony Starostwa i wniósł o uchylenie decyzji.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2002 r. /.../, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Podkreślił w uzasadnieniu, że wyszczególniony w piśmie – zgłoszeniu B. i R. K. z dnia 8 lipca 2002 r. zakres zaplanowanych robót budowlanych jednoznacznie wskazuje na wymianę elementów konstrukcyjnych obiektu /wymiana trzech krokwi dachowych/ i dlatego zastosowanie w niniejszej sprawie zwolnień poprzez określoną art. 30 Prawa budowlanego instytucję "zgłoszenia", a w ślad za tym sprzeciw w drodze decyzji, jest niedopuszczalne. Sprzeciw, o którym mowa w art. 30 ust. 1a lub ust. 3 dotyczy jedynie robót budowlanych i obiektów objętych obowiązkiem zgłoszenia. Zakres robót budowlanych zawierzonych do wykonania przez B. i R. K. przy szopie gospodarczej na działce nr 829 nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę /art. 28 Prawa budowlanego/, który nie wymaga dodatkowego potwierdzenia w drodze decyzji administracyjnej.
Postępowanie w sprawie nałożenia na inwestorów robót budowlanych /polegających na remoncie istniejącego obiektu a obejmujących m.in. wymianę elementów konstrukcyjnych/ obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przepis prawa jednoznacznie określa taki obowiązek, jest nie tylko bezprzedmiotowe, ale i narusza prawo.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. i R. K. domagali się uchylenia decyzji Wojewody. Według twierdzeń skargi remont szopy gospodarczej nie wymaga jakiegoś specjalnego pozwolenia, jeżeli do wniosku dołączono dokumentację określającą rodzaj i konieczność wykonania robót remontowych. W przedmiotowej sprawie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 30 ust. 1a i 2 Prawa budowlanego /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126/.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, dlatego też z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ podlega ona rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny - którym jest WSA w Rzeszowie – na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myślu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; ze wskazanej możliwości normatywnej Sąd skorzystał przy rozpoznawaniu sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2002 r. /.../, którą to decyzją ostatnio wymieniony organ wniósł sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych przy szopie gospodarczej zlokalizowanej na działce nr 829, poł. w R., stanowiącej własność B. i R. K., objętych zgłoszeniem z dnia 8 lipca 2002 r., i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji podano, że wskazane w zgłoszeniu z dnia 8 lipca 2002 r. roboty budowlane /pkt 2, 3, 4, 5/ związane są z wymianą elementów konstrukcyjnych szopy gospodarczej oraz przebudową ścian jednowarstwowych na dwuwarstwowe i w związku z tym wymagają pozwolenia na budowę. Odwołano się przy tym do przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./, a także art. 3 pkt 8 tej ustawy.
Wniesienie zatem sprzeciwu w sytuacji, gdy inwestor zgłosił zamiar wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę /art. 28 Prawa budowlanego/ bez wątpienia ocenione być musi, jako prawidłowe. Oczywistym też jest, że skoro obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika z mocy prawa, to nakładanie takiego obowiązku nie ma podstaw prawnych. Obowiązek taki, co nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, nie został zawarty w decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji również wskazuje jednoznacznie na konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Stanowisko organu odwoławczego jest więc zbieżne ze stanowiskiem zawartym w uchylonej przez niego decyzji organu I instancji /a wnoszącej sprzeciw/. Zaskarżona decyzja w istocie więc zawiera rozstrzygnięcie sprzeczne z uzasadnieniem, co oznacza uchybienie wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
W takiej więc sytuacji wydana przez organ odwoławczy decyzja z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc uchylająca decyzję organu I instancji – mimo argumentów in merito tego organu – i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w sprawie sprzeciwu co do wykonywania robót budowlanych, jest wadliwa i nie odpowiada prawu.
Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, a co do jej wykonania Sąd orzekł po myśli art. 152 tej ustawy.