Uzasadnienie
SA/Rz 2549/01
Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2001 r., [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z [...] października 2000 r., [...], mocą której odmówił K. Ł. przyznania uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu decyzji II instancji organ wskazał, że wnioskodawca nie udokumentował stanu faktycznego, który pozwalałby przyjąć, że podlegał represjom wojennym, zwłaszcza, że przebywał z przyczyn narodowościowych jako dziecko nie mające ukończonych 14 lat w obozie przesiedleńczym w Łodzi. Stanowisko swoje organ uzasadnił brakiem potwierdzenia w dokumentach faktów, na które powołuje się wnioskodawca. Zdaniem organu brak takich środków dowodowych nie daje podstaw do uznania za wiarygodne oświadczeń K. Ł. Z tego też powodu organ nie mógł uznać za wiarygodne zeznań świadków, którzy potwierdzają oświadczenia wnioskodawcy, gdyż zeznań tych nie można zweryfikować przy pomocy innych dowodów.
Z decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie zgodził się K. Ł. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie zarzucił decyzji z [...] września 2001 r. rażące naruszenie art. 35, art. 36, art. 57, art. 77 i art. 80 K.p.a. Zarzuty powyższe wsparł wywodami uzasadnienia skargi zwracając uwagę przede wszystkim na to, że organ prowadząc postępowanie zarówno w I jak i w II instancji dopuścił się naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego. Zdaniem skarżącego wnioski wysuwane w uzasadnieniu decyzji na rzecz odrzucenia dowodów ze świadków wskazuje na bezduszne podejście do sprawy przez urzędników załatwiających sprawę.
Nadto skarżący wskazał, że nie może ponosić ujemnych skutków z faktu, że archiwa zawierają szczątkową informację na temat wysiedlenia jego rodziny, przy czym fakt niekompletności materiału archiwalnego jest stanem powszechnie znanym. Z tych względów skarżący domagał się pozytywnego załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdza swoją właściwość do rozpoznawania skargi K. Ł., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - dalej prawo o p.s.a. - Sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Sąd dokonując oceny skargi stwierdza, że skargę należało uwzględnić. Decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych będąca przedmiotem skargi wydana została z naruszeniem prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stwierdzenie przez Sąd takiego rodzaju naruszenia stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a. musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Z tego więc powodu zachodziła konieczność usunięcia z obrotu zaskarżonej decyzji jako nie spełniającej wymogów prawa.
Oceniając zaskarżoną decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Sąd wskazuje, że została ona wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a. Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W zakresie postępowania dowodowego obowiązuje zasada oficjalności, co oznacza m. in. obowiązek organu do prowadzenia postępowania dowodowego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego.
W sprawie będącej przedmiotem skargi Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych naruszył zasadę zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego dokonując wybiórczej oceny niektórych środków dowodowych, tych które odpowiadały przyjętemu przez organ założeniu. Do dowodów przeciwnych, podważających linię argumentacji przyjętą w decyzji, organ nie odnosi się i je pomija. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 75 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W szczególności dowodem mogą być dokumenty lub zeznania świadków.
Sąd stwierdza, że w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego wprost pobyt skarżącego w obozie w Łodzi przy ul. Łąkowej 4. Jednak akta zawierają dokumenty, które o tym fakcie stanowią pośrednio, a to oznacza, że jednoznaczne stwierdzenie organu o nieprzebywaniu skarżącego w tym miejscu nie są trafne. Tym bardziej należy taki sposób argumentacji zakwestionować, bo w aktach znajdują się zeznania świadków, które potwierdzają fakty podnoszone przez skarżącego, a są przez organ odrzucone, gdyż składają je osoby niezweryfikowane w procesie uzyskiwania uprawnień kombatanckich. Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz. U. Nr 142, poz. 950 ze zm./ nie wyłącza ogólnych reguł dowodzenia i nie wprowadza wymogu świadka kwalifikowanego. Sąd wreszcie zauważa, że stanowisko takie dla podobnych spraw w orzecznictwie NSA nie budzi wątpliwości /tak: wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 1.04.2003 r., II SA/Po 1061/01/.
Biorąc pod uwagę powyższe i mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawo o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.