Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest orzeczenie dyscyplinarne Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 9.10.2001, (...) utrzymujące w mocy orzeczenie dyscyplinarne Zastępcy Dyrektora Urzędu Ceł w P. Ryszarda R. z dnia 24.04.2001 r. w sprawie (...).
Wskazane orzeczenie zostało wydane na podstawie art. 79 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /Dz.U. nr 72 poz. 802/ w związku z art. 437 par. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego /Dz.U. nr 89 poz. 555 ze zm./.
W uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego przytoczono, że orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia 24.04.2001 r. Zastępca Dyrektora Urzędu Celnego w P. na podstawie art. 62 i art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /Dz.U. nr 72 poz. 802/ uznał Leokadię W., starszego aspiranta celnego, naczelnika działu winną naruszenia obowiązków funkcjonowania celnego zawartych w art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, polegających na niedochowaniu obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania i nierzetelnym wykonywaniu powierzonych zadań, a w szczególności o to, że w kierowanej przez ww. komórce organizacyjnej tj. Dziale Finansowym doszło w wyniku niewłaściwego nadzoru i organizacji pracy do powstania opóźnienia w przekazywaniu środków pieniężnych na rachunek dochodów budżetowych i za ten czyn wymierzył jej karę upomnienia.
Odwołanie złożyła ukarana Leokadia W. i podniosła, iż zarzut niewłaściwego nadzoru nad pracą podległych jej pracowników, w wyniku którego doszło do opóźnienia w przekazywaniu środków pieniężnych na rachunek dochodów budżetowych jest niesłuszny i krzywdzący. Zdaniem skarżącej przypisanie jej odpowiedzialności z tytułu niewykonania w terminie zadań służbowych przez podległego pracownika, nie znajduje uzasadnienia, gdyż nie została poinformowana przez pracownika przebywającego na zwolnieniu lekarskim o niewykonaniu powierzonej pracy. Fakty te zostały udowodnione w toku postępowania dyscyplinarnego.
Dalsze zarzuty ukaranej dotyczą naruszenia przepisów procesowych, wobec nieokreślenia czasu i miejsca popełnienia zarzucanego jej czynu.
Dodała, że odsetki których naliczeniem zagrożony był urząd celny z powodu nieprzekazania środków pieniężnych w terminie zostały nieprawidłowo wyliczone. Ewentualne odsetki z tego tytułu były niższe od określonych w orzeczeniu dyscyplinarnym.
Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania Leokadii W. i stwierdził, że ocena materiału dowodowego dokonana przez Zastępcę Dyrektora Urzędu Celnego w P. jest prawidłowa, zarówno w kwestii przypisanej ww. winy jak i orzeczonej kary. Bezsporny jest fakt, iż na skutek niewykonania w Dziale Finansowym Urzędu Celnego w P. na przełomie grudnia 2000 r. i stycznia 2001 r. obowiązków służbowych, doszło do opóźnienia w przekazaniu środków pieniężnych na rachunek dochodów budżetowych, z tytułu rozliczenia wniosków składanych przez podmioty w celu pokrycia należności celnych i podatkowych ze złożonych zabezpieczeń majątkowych. Powyższe opóźnienie zostało spowodowane nierozliczeniem w terminie 12 wniosków przez pracownika Działu Finansowego. Niewykonanie powyższych czynności spowodowane zostało nieobecnością pracownika zajmującego się tymi czynnościami z powodu choroby. Niesporny jest też fakt, iż ukarana nie została poinformowana przez pracownika przebywającego na zwolnieniu lekarskim o niewykonaniu przydzielonej pracy.
Z materiału dowodowego wynika jednocześnie, iż ukarana wiedząc o zadaniach jakie przydzielone zostały pracownikowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim, nie zainteresowała się, czy nieobecny pracownik wykonał je, zwłaszcza w sytuacji spiętrzenia pracy w Dziale Finansowym w okresie końca roku kalendarzowego. Z zeznań świadków /współpracowników nieobecnej funkcjonariuszki/ wynika, że naczelnik Działu Finansowego nie wydała im żadnych w tym zakresie poleceń, nawet po fakcie zauważenia niewykonanej pracy przez nieobecnego pracownika.
W świetle powyższych ustaleń dowodowych zarzut podniesiony przez Leokadię W. w przedmiocie bezzasadnego przypisania jej czynu polegającego na braku należytego nadzoru i organizacji pracy w podlegającej komórce organizacyjnej, nie znajduje uzasadnienia.
Kolejny zarzut dotyczący naruszenia przepisów procesowych przez nieokreślenie w postępowaniu dyscyplinarnym czasu i miejsca popełnienia zarzucanego czynu, również nie jest zasadny, bowiem nieprzekazanie środków pieniężnych na rachunek budżetowy wystąpiło w okresie przełomu roku 2000-2001 r.
Także nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej o braku podstaw do przypisania jej odpowiedzialności jako osobie pełniącej funkcję kierowniczą z tytułu nierzetelnego wykonywania powierzonych zadań, na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz wydanej na jej podstawie przepisów wykonawczych. Art. 32 ust. 1 powołanej wyżej ustawy określa obowiązki funkcjonariuszy celnych, w szczególności polegające na dochowaniu obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania i rzetelnego wykonywania powierzonych zadań.
Funkcjonariusz celny, któremu powierzono stanowisko kierownicze ponosi odpowiedzialność za całokształt pracy komórki organizacyjnej. Niewłaściwe wykonywanie zadań wynikających z karty zakresu obowiązków i uprawnień powoduje odpowiedzialność dyscyplinarną przewidzianą ww. ustawie.
Orzeczona kara upomnienia jest karą najłagodniejszą, wymierzoną stosownie do ciężaru gatunkowego czynu, popełnionego przez Leokadię W. oraz z uwzględnieniem faktu prawidłowego wykonywania dotychczas powierzonych obowiązków.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Leokadia W. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego i umorzenie postępowania dyscyplinarnego.
Zarzuciła, że oba orzeczenia dyscyplinarne wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego i przepisów proceduralnych.
W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego bezspornie stwierdzono, że zatrudniona w Dziale Finansowym Anna D.-K. w dniu 22 grudnia 2000 r. pozostawiła na blacie biurka 12 niezałatwionych spraw, nikogo o tym nie informując. Wymieniona w następnym dniu pracy tj. 27.12.2000 r. nie stawiła się do pracy, informując telefonicznie o chorobie i uzyskanym zwolnieniu lekarskim do dnia 4.01.2001 r. i w dalszym ciągu nie poinformowała nikogo o pozostawionych 12 sprawach. Skarżąca po uzyskaniu informacji o chorobie Anny D.-K. poleciła innemu pracownikowi przejęcie i załatwienie spraw ww. Żadna ze spraw jaka wpłynęła od dnia 27.12.2000 r. nie została przeterminowana.
Przeterminowaniu uległy jedynie sprawy pozostawione przez Annę D.-K., która wiedząc, iż te sprawy przeterminują się w dniach 28 i 29.12.2000 r., jednakże nikogo nie poinformowała o niezałatwieniu tych spraw. Fakt niezałatwienia tych spraw został ujawniony dopiero w dniu 3.01.2001 r., około godziny 15.00. Sprawy te zostały załatwione w dniu 5.01.2001 r. Oznacza to, że nadzór skarżącej i wykonywanie przez nią obowiązków służbowych były prawidłowe. Świadczy o tym natychmiastowe przydzielenie czynności Anny D.-K. innemu pracownikowi w dniu 27.12.2000 r. i nieprzeterminowanie żadnej sprawy jaka wpłynęła od tego dnia. Świadczy również o tym, że jedyną przyczyną przeterminowania spraw był fakt niepoinformowania jej przez Annę D.-K. o ich niezałatwieniu.
Przypisanie skarżącej czynów na podstawie przepisów art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Służbie Celnej jest więc naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i zastosowanie.
Zaskarżone orzeczenie narusza również przepis par. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego /Dz.U. nr 36 poz. 405/. Orzeczenie dyscyplinarne Zastępcy Dyrektora Urzędu Celnego w P. nie zawiera bowiem określenia czynu zarzucanego skarżącej, w szczególności określenia na czym polegał niewłaściwy nadzór i niewłaściwa organizacja pracy, skutkujące opóźnieniem w przekazywaniu środków pieniężnych na rachunek dochodów budżetowych.
W zawyżonej wysokości określono również kwotę odsetek, podano kwotę 1.425,13 zł, zamiast kwoty 878,87 zł, zaś organ odwoławczy do tej kwestii nie ustosunkował się.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że skarżąca mimo zaplanowania w miesiącu październiku 2000 r. krótkich urlopów dla trzech pracowników na miesiąc grudzień, zabezpieczyła dostateczną obsadę działu wystarczającą do normalnej pracy. Nawet losowy wypadek, jakim była choroba jednego z pracowników nie spowodowałaby uchybień w pracy pod warunkiem, że skarżąca zostałaby poinformowana o niezałatwieniu 12 spraw w dniu 22.12.2000 r. Przedstawione okoliczności świadczą jednoznacznie, że Leokadia W. nie dopuściła się czynu o popełnienie którego została obwiniona.
Odpowiadając na skargę. Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o oddalenie skargi.
Wniosek o przekazanie sprawy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie motywował treścią par. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 listopada 1998 r. w sprawie utworzenia ośrodków zamiejscowych Naczelnego Sądu Administracyjnego określenia ich siedzib oraz właściwości miejscowej i rzeczowej /Dz.U. nr 145 poz. 940/.
Wyrażenie "sprawy załatwione w pierwszej instancji przez organy" zawarte w powołanym przepisie tyczy się spraw z zakresu ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./, zatem nie obejmuje spraw dyscyplinarnych.
W replice na zarzuty podniesione w skardze wyjaśnił, iż skarżąca za jedyną przyczynę przeterminowania spraw uważa niedoinformowanie jej przez Annę D.-K. o ich niezałatwieniu.
Nie wyjaśnia natomiast dlaczego po uzyskaniu wiadomości ojej chorobie nie sprawdziła czy w załatwieniu tej osoby nie było spraw grożących upływem terminu ich załatwienia przed powrotem do służby tej osoby. Skarżąca nie wyjaśniła również dlaczego po uzyskaniu wiadomości w dniu 3.01.2001 r. o przeterminowanych sprawach, nie wydała polecenia niezwłocznego ich załatwienia. Karta zakresu i uprawnień podpisana przez skarżącą w dniu 5.06.2000 r. jednoznacznie stanowi, iż skarżąca jako naczelnik Działu Finansowego ponosi odpowiedzialność za całokształt działalności kierowanej przez nią komórki organizacyjnej. Z karty tej wynika również, iż obowiązkiem skarżącej było przekazywanie należności celnych i podatków na rachunek Urzędu Skarbowego w terminach ustalonych w odrębnych przepisach.
Nie jest też prawdą, iż orzeczenie dyscyplinarne nie zawiera określenia zarzucanego jej czynu, gdyż w orzeczeniu tym jednoznacznie stwierdzono, że w wyniku niewłaściwego nadzoru i organizacji pracy przez skarżącą doszło do opóźnienia w przekazywaniu środków pieniężnych do Urzędu Skarbowego. Szczegółowy zaś opis zaniechanych czynności składających się na brak nadzoru znajduje się w uzasadnieniu orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
I. Art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w brzmieniu nadanym przez nowelę z dnia 15.12.1999 r. /Dz.U. 2000 nr 2 poz. 5/ stanowi, iż Sąd ten nie jest właściwy w sprawach dyscyplinarnych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /Dz.U. nr 72 poz. 802 ze zm./ przewiduje, iż od orzeczeń dyscyplinarnych Prezesa Głównego Urzędu Ceł ukaranemu przysługuje prawo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, czyli w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, nazwanej dalej skrótem ustawa o NSA.
W takim stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny był właściwy rzeczowo do rozpoznania skargi Leokadii W. W odpowiedzi na skargę, Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o przekazanie sprawy do właściwości miejscowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosek ten motywował treścią par. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 listopada 1998 r. w sprawie utworzenia ośrodków zamiejscowych Naczelnego Sądu Administracyjnego, określenia ich siedzib oraz właściwości miejscowej i rzeczowej /Dz.U. nr 145 poz. 940/. Twierdził, że powołany przepis obejmuje wyłącznie sprawy z zakresu ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./, czyli nie dotyczy spraw dyscyplinarnych.
Przywołany przepis rozporządzenia brzmi następująco: "Ośrodki zamiejscowe są właściwe w sprawach o których mowa w art. 16 i art. 17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, z zakresu działania: Prezesa Głównego Urzędu Ceł w postępowaniu odwoławczym w sprawach załatwianych w pierwszej instancji przez organy celne mające siedzibę na terenie województw objętych właściwością ośrodków zamiejscowych określoną w par. 1". Zacytowany przepis właściwość miejscową ośrodków zamiejscowych określa w sposób ogólny, bowiem nie wskazuje rodzaju spraw załatwianych w pierwszej instancji przez organy celne. W takim przypadku można bronić zapatrywania, iż dotyczy wszystkich spraw załatwianych w pierwszej instancji przez organy celne.
Z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej wynika, iż orzekanie kar dyscyplinarnych w urzędzie celnym należy do dyrektora urzędu celnego, który może upoważnić do orzekania kary dyscyplinarnej zastępcą dyrektora urzędu. Dyrektor urzędu celnego jest organem celnym w rozumieniu art. 278 par. 2 kodeksu celnego.
Skoro więc o karze dyscyplinarnej orzekł organ celny mający siedzibę na terenie Województwa P., zatem Ośrodek Zamiejscowy w Rz. był właściwy miejscowo do rozpoznania przedmiotowej skargi.
II. Stosownie do art. 21 ustawy o NSA w zw. z art. 74 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem /procesowym i materialnym/. W delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 80 ustawy o Służbie Celnej upoważniono właściwego ministra do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych. Na podstawie tej delegacji Minister Finansów rozporządzeniem z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych /Dz.U. nr 36 poz. 405/, nazwanego dalej rozporządzeniem określił zgodnie z upoważnieniem ustawy procedurę przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy celnych.
Paragraf 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia stanowi, iż postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego powinno zawierać określenie czynu zarzucanego obwinionemu, ze wskazaniem czasu i miejsca jego popełnienia. Postanowienie z dnia 21 lutego 2001 roku o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko Leokadii W. (...), nie spełnia wymogu przewidzianego w powołanym przepisie rozporządzenia, o czym świadczy treść zarzutu zawarta w tym postanowieniu cytuję:
"1/ wszcząć postępowanie dyscyplinarne w sprawie naruszenia obowiązków służbowych przez starszego aspiranta celnego Urzędu Celnego w P.
- - Leokadii W. - naczelnika działu, 2/ odpis niniejszego postanowienia doręczyć Leokadii W., zamieszkałej P., ul. O. K. 6a/30".
Notabene także w uzasadnieniu postanowienia nie konkretyzowano zarzucanego obwinionej czynu, przede wszystkim nie wskazano czasu popełnienia czynu.
Z kolei, zgodnie z par. 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, orzeczenie dyscyplinarne powinno być sporządzone na piśmie i zawierać m.in. określenie czynu zarzucanego obwinionemu. Czyn zarzucany obwinionemu powinien również wskazywać czas i miejsce jego popełnienia.
W orzeczeniu dyscyplinarnym z dnia 24.04.2001 r. (...) przedstawiono skarżącej następujący zarzut:
"Po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2001 r. sprawy Leokadii W. - naczelnika działu, (...), obwinionej o naruszenie obowiązków funkcjonariusza celnego, zawartych w art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, polegających na niedochowaniu obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania i nierzetelnym wykonywaniu powierzonych zadań, a w szczególności o to, w kierowanej przez Leokadię W. komórce organizacyjnej tj. Dziale Finansowym, doszło w wyniku niewłaściwego nadzoru i organizacji pracy do powstania opóźnienia w przekazaniu środków pieniężnych na rachunek dochodów budżetowych, co mogło skutkować naliczeniem przez Urząd Skarbowy odsetek z tego tytułu, w kwocie 1.425,13 zł".
Z zacytowanego zarzutu explicite wynika, iż nie określa czasu popełnienia zarzucanego czynu, zaś miejsce czynu, określa ogólnikowo /Dział Finansowy/.
Pominięcie w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego czasu popełnienia zarzucanego czynu oraz przedstawienie obwinionej zarzutu w formie ogólnikowej "naruszenie obowiązków służbowych", jest zdaniem Sądu istotnym naruszeniem przepisów postępowania dyscyplinarnego, bowiem stanowi przeszkodę do wydania orzeczenia dyscyplinarnego, w którym przytacza się zarzut postawiony w takim postanowieniu.
Z art. 79 ustawy o Służbie Celnej wynika, iż w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawach nie uregulowanych w tej ustawie /w rozdziale 12/ stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Art. 337 par. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego /Dz.U. nr 89 poz. 555/ stanowi, że jeżeli akt oskarżenia nie odpowiada warunkom formalnym /np. niedokładnie określa zarzucany oskarżonemu czyn, nie wskazuje czasu jego popełnienia/, to wówczas prezes sądu zwraca akt oskarżenia oskarżycielowi do uzupełnienia.
Natomiast art. 314 Kpk przewiduje m.in. możliwość wydania nowego postanowienie o przedstawieniu zarzutów, jeżeli dla przykładu podejrzanemu należy zarzucić czyn w zmienionej w istotny sposób postaci.
Stosowanie "odpowiednie" oznacza niezbędną adaptację /i ewentualnie zmianę niektórych elementów/ normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane.
/por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1995 r. III CZP 110/95 - OSNIC 1995 nr 12 poz. 177 str. 51 in fine - 52/.
Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego spełnia podobną funkcję, co w postępowaniu karnym postanowienie o przedstawieniu zarzutów.
Przepisy ustawy o Służbie Celnej oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie, nie zawierają przepisów dotyczących uzupełnienia, zmiany lub wydania nowego postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. W takim stanie rzeczy art. 79 ustawy o Służbie Celnej stanowi podstawę prawną do odpowiedniego zastosowania art. 314 Kpk.
Odpowiednie stosownie powołanego przepisu powinno być dostosowane do potrzeb postępowania dyscyplinarnego, zatem zdaniem Sądu można w postępowaniu dyscyplinarnym uzupełniać lub zmieniać zarzuty zamieszczone w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.
Dla przykładu takie unormowanie przewidziane jest w par. 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/.
Stosując odpowiednio art. 337 par. 1 Kpk /wstępna kontrola oskarżenia/, Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do konkluzji, iż w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do funkcjonariuszy celnych, podobna kontrola powinna być przeprowadzona przez dyrektora urzędu celnego lub przez upoważnionego przez niego zastępcę dyrektora urzędu i powinna obejmować zgodność z prawem przeprowadzonych czynności postępowania dyscyplinarnego. W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień, wadliwe czynności powinny być uzupełnione. W przedmiotowej sprawie, niewątpliwie powinno być uzupełnione postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego w zakresie już omówionym. Tego jednakże nie uczyniono.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdził, że szczegółowy opis zarzucanego obwinionej czynu został przytoczony w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego organu pierwszej instancji.
Uzasadnienie orzeczenia dyscyplinarnego, nie może zastępować zarzutu zawartego w orzeczeniu dyscyplinarnym, bowiem Leokadię W. uznano za winną czynu określonego w zarzucie, a nie w uzasadnieniu orzeczenia.
Zamieszczony na wstępie orzeczenia dyscyplinarnego zarzut, nie charakteryzuje czynu przypisanego Leokadii W. co do czasu i miejsca jego popełnienia. Orzekające organy nie odniosły się też do wyjaśnienia ww., iż narażenie na szkodę Urzędu Celnego było mniejsze niż w zarzucie i orzeczeniu dyscyplinarnym.
Poza tym w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego organu pierwszej instancji przytoczono, że Leokadia W. potwierdziła fakt powiadomienia jej w dniu 27.12.2001 r. przez Annę D.-K. o zwolnieniu lekarskim. W rzeczywistości takie powiadomienie było dokonane rok wcześniej.
Z przedstawionych względów i na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 i art. 29 ustawy o NSA, Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z par. 20 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. nr 154 poz. 1013 ze zm./.
Popełnione przez organy uchybienia procesowe, zwalniały Sąd od obowiązku roztrząsania kwestii dotyczącej czynu przypisywanego skarżącej /kwestia winy/.