Uzasadnienie
do postanowienia z dnia 22 czerwca 2004 r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) po rozpatrzeniu odwołania Z. C. od decyzji Starosty z dnia [...] października 2001 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowionego postanowieniem Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z [...] sierpnia 1998 r., Nr [...] w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] kwietnia 1998 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie kurnika wybudowanego na działce nr 1060/3 w N. umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu aktu podano, że zaskarżoną decyzją Starosta umorzył, jako bezprzedmiotowe postępowanie wznowione postanowieniem Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] sierpnia 1998 r. W odwołaniu od tej decyzji Z. C. zarzuciła postępowaniu wadliwość proceduralną i merytoryczną.
Z. C. nie była stroną wznowionego postępowania. Jako osoba, której nieruchomość nie sąsiaduje z działką inwestora, nie uczestniczyła w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego kurnika ani też nie składała wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. Stąd też jej odwołanie od decyzji o umorzeniu tego postępowania nie jest prawnie skuteczne. Jeżeli odwołanie od decyzji wniosła osoba nie będąca stroną w sprawie, organ ma obowiązek umorzyć postępowanie odwoławcze stosownie do przepisów art. 138 §1 pkt 3 Kpa. Wszelkie rozważania i czynności merytoryczne są w takiej sytuacji niedopuszczalne.
Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli S. i Z. C. domagając się jej uchylenia, stwierdzenia nieważności, bądź stwierdzenie niezgodności z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko podali, że Kierownik Urzędu Rejonowego postanowieniem z [...].08.1998 r., Nr [...] wznowił postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku kurnika, zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].04.1998 r.
Postanowienie wydano na żądanie S. C. będącego wraz z żoną współwłaścicielem budynku mieszkalnego posadowionego na działce w sąsiedztwie przedmiotowego kurnika. Postanowienie o wznowieniu postępowania ma charakter postanowienia ostatecznego, stąd też wszelkie dywagacje na temat przymiotu strony w tym postępowaniu uznać należy za chybione i całkowicie niezasadne. Prawo do odwołania się ma strona, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją. W tym przypadku decyzje były wydawane i zmieniane wielokrotnie i skarżący zawsze w postępowaniu uczestniczyli.
Przywołana przez organ argumentacja jest wadliwa prawnie (por. wyrok NSA z 4.02.1993 r., SA/Kr 558/92). Istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. W przedmiotowej sprawie nie ma ponownego rozstrzygnięcia, a jedynie zawężono się do oceniania prawomocnego postanowienia, brak jest także kontroli zasadności zarzutów. Taki stan dyskwalifikuje postępowanie odwoławcze. W czasie pięcioletniego postępowania miały miejsce różne wydarzenia w przedmiotowej sprawie. Były one załatwiane niezależnie, miast być formalnie wyłączonymi z postępowania pierwotnego i zasadniczego. Dotyczyły one tej samej substancji budowlanej, tej samej działki i tego samego zakresu prowadzonej sprawy tj. zgody na użytkowanie obiektu. Wydarzeniami takimi były kolejne samowole budowlane. Skutkiem tego zagmatwano sprawę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 16 czerwca 2004 r. (data złożenia w Sądzie) S. i Z. C. cofnęli przedmiotową skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W analizowanej sprawie Sąd nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec powyższego stwierdzenia nie można uznać cofnięcia za niedopuszczalne, a więc tą czynnością skarżących jest Sąd związany.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało po myśli przepisu art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowe, a w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 2 tej ustawy zwrócić skarżącym połowę wpisu od skargi.