Uzasadnienie
SA/Rz 275/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. i W. D. od decyzji burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] X 2001 w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na zamierzenie inwestycyjne "rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego" dla H. G. w W. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 VII 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm./ w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny.
Natomiast wnioskodawcy ubiegającemu się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 43 ustawy/.
Z art. 42 ust. 1 ustawy wynika, jakie wymogi winna spełniać taka decyzja, a to: określać rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki wynikające z przepisów szczególnych, linie rozgraniczające oraz okres jej ważności.
Dopiero w pozwoleniu na budowę inwestor będzie musiał wykazać, iż jego projekt budowlany spełnia warunki techniczne określone przepisami prawa budowlanego oraz wymagania dotyczące ochrony interesu osób trzecich na zasadach określonych w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego.
W odwołaniu od tej decyzji A. i W. D. podnieśli, że nie zostali poinformowani o zamiarze rozbudowy budynku mieszkalnego przez H. G. Przedstawili zarzuty, że inwestor samowolnie dobudował komin w istniejącym budynku mieszkalnym, który wyrządza szkody sąsiadom.
Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji przytaczając ponownie argumentację z zaskarżonej decyzji.
W skardze do NSA skarżący nie podali żadnych konkretnych zarzutów, a ponownie przytoczyli okoliczności dotyczące samowoli budowlanej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu decyzji.
Organ naprowadził, iż planowana inwestycja znajduje się na terenie przewidzianym w MPO pod zabudowę mieszkaniową wraz z podstawową infrastrukturą, a zatem obowiązkiem organu było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Pozostałe podnoszone przez skarżących zarzuty nie mają żadnego związku z przedmiotową sprawą i mogą być rozpoznawane w innym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej /§ 1/. Kontrola ta wykonywana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/.
Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną /§ 1/, zaś uwzględnić skargę może tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa w stopniu określonym przez przepis art. 145 § 1 cyt. ustawy.
Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 139/ w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny.
Zaś przepis art. 42 ust. 1 cyt. ustawy określa wymogi jakie ma spełniać taka decyzja.
Natomiast wnioskodawcy ubiegającemu się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z art. 43 tej ustawy.
Ponieważ działka nr ew. 2035/2 znajduje się na terenie przewidzianym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy pod zabudową mieszkaniową wraz z podstawową infrastrukturą, to obowiązkiem organu było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod wskazaną inwestycję.
Skarżący nie wskazali by zaskarżona decyzja naruszyła prawo, nie podali też żadnych zarzutów pod jej kierunkiem.
Skarżący wyrazili swoje niezadowolenie z powodu doręczenia im decyzji dopiero w dniu 16 I 2002 r. Opisują też spory z sąsiadami – bezprawne wzniesienie komina przez inwestora. Podnoszone przez skarżących kwestie nie mają żadnego związku z przedmiotem postępowania.
Nadmienić należy, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ nadzoru budowlanego uwzględniając treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu będzie oceniał dopuszczalność realizacji inwestycji wg przepisów prawa budowlanego.
W tym postępowaniu do organów nadzoru budowlanego należeć będzie również kwestia oceny zgodności z przepisami prawa lokalizacji proponowanej inwestycji.
Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd skargę oddalił.